Andere internetgevaren

1. Inleiding

In Vlaanderen en Nederland heeft praktisch iedereen van de jongeren toegang tot internet zij het thuis, zij het via de school, bibliotheek, internetcafé of bij vrienden. 90% is actief op MSN en 80% van de 15 jarigen zou een profiel hebben op een van de vele jongerensites. Hiermee behoren Vlaanderen en Nederland tot de koplopers in de wereld naast de VS. In een land waar alles draait om de kenniseconomie durft bijna niemand zich nog hardop af vragen of het wel zo nodig is dat jongeren zoveel tijd op het internet doorbrengen. Een onderzoek van de GGD Friesland heeft het zelfs al over gemiddeld 2,5 uur per dag en een groep van 7% zelfs meer dan 4 uur per dag. Andere onderzoeken hebben het over gemiddeld 10 uur per week dat ze actief zijn op het internet met vooral MSN-en, chatten, online gamen, downloaden en sites bezoeken. Aan al deze verschillende activiteiten kleven algemene en specifieke gevaren. (Bron :  www.mijnkindonline.nl  18/04/2006)

Een algemeen gevaar is dat jongeren te veel tijd zittend doorbrengen en daardoor een tekort aan beweging krijgen. Het aantal te dikke kinderen is de laatste jaren schrikbarend toegenomen. Op dit moment kampt één op de zeven à acht kinderen met overgewicht of obesitas. In heel Nederland bijvoorbeeld komt dat neer op 400.000 kinderen. Dat aantal is de afgelopen jaren sterk toegenomen en zal volgens deskundigen nog verder stijgen. In de leeftijdsgroep 12-20 jaar zijn er vergeleken met 30 jaar geleden 40% meer dikke kinderen. Bij 6-11 jarigen is dit zelfs 54%. Vast staat dat dikkere mensen helaas korter leven. Allerlei vervelende ziekten bedreigen hun gezondheid. Dat is zelfs zo erg dat dik zijn op zich al, volgens sommige dokters, een ziekte is. De oorzaak van dik worden is bijna altijd teveel en verkeerd eten. Maar als kinderen genoeg bewegen en dus genoeg energie verbranden hoeven ze daar niet per se dik van te worden.
Een ander gezondheidsgevaar schuilt in het tekort aan slaap en oververmoeidheid overdag. Vaak zijn kinderen ook ’s avonds laat nog aan het internetten, waardoor ze te kort slaap krijgen. Vermoeidheid lijdt tot een hongergevoel en dan gaan ze eten, terwijl ze eigenlijk gewoon eens vroeg naar bed zouden moeten gaan.

Een ander algemeen gevaar van internetten is dat ze vervreemden van de echte wereld. Op die leeftijd moeten jongeren leren met andere mensen om te gaan. Online vrienden zijn toch anders dan vrienden in de realiteit. En als jongeren heel lang op de eigen kamer zitten te internetten gaat dat ook ten koste van het gezinsleven. Er is minder tijd om de relatie met familieleden te onderhouden, waardoor het voor ouders bijvoorbeeld ook moeilijker is om op te merken als de jongeren ergens mee zitten. Wat zeker in de puberteit regelmatig voorkomt. Niet dat ze er altijd over willen praten. Maar als ze alleen op hun kamer zitten kan het zeker niet.

2. Porno op het net

2.1. Porno beheerst het leven en het internet

 Tom (11) wil een spreekbeurt houden over treinen. Hij voert het woord in op een zoeksite. Het eerste resultaat dat hij opent, laat een foto zien van naakte mannen op een rij, die allemaal een erectie hebben. Marjan Gerarts van Action Innocence (De Standaard 01/02/2006): ,,Er zijn sites die expres eenvoudige trefwoorden invoeren om toch maar vaak gevonden te worden. Er zijn er zelfs die met opzet kinderlijke trefwoorden invoeren, van populair speelgoed, en daar nog tikfouten aan toevoegen ook. Speciaal om kinderen te strikken. Een meisje dat haar voornaam intikt, zal ook snel bij porno uitkomen. En dan zijn er nog de populaire spelletjessites waar altijd een sectie 18+ bij hoort. Daar vind je pornografische spelletjes. Niet alle kinderen laten zich tegenhouden door de vermelde leeftijdsgrens.'' ,,En natuurlijk gaan sommige jongeren ook zoeken naar porno op het internet. Dat is altijd het dubbele aan dit communicatiemiddel: het is spannend en gevaarlijk tegelijk. Toen ik tien was, zocht ik het woord 'pijpen' op in het woordenboek. En maar giechelen! Dat staat veraf van de beelden die jongeren op het internet kunnen vinden. Wat ze vinden, is heus niet wat ze zochten.''

Mogelijk GSM-verbod op Duitse scholen na pornoschandaal. Duitse politici en schooldirecteuren pleiten voor een GSM-verbod op scholen, nadat leerlingen zijn betrapt met extreem gewelddadige en pornografische filmpjes op hun mobiele telefoons. Zowel de onderwijsminister als de minister voor sociale zaken van de zuidelijke, overwegend katholieke deelstaat Beieren willen onderzoeken of een dergelijk verbod haalbaar is. Op een school in het Beierse Immenstadt zijn verschillende GSM’s in beslag genomen waarop onder meer een filmpje van een onthoofding en hardcore-porno waren opgeslagen. In de deelstaat Baden-Württemberg zijn acht scholieren een week van school gestuurd omdat zij via hun mobieltjes pornovideo’s hadden verspreid. Ook in Berlijn denken scholen over een verbod op mobiele telefoons, nadat in de wijk Neuköln, waar veel sociaal-zwakkeren wonen, scholieren per SMS afspraken hadden gemaakt voor een massale kloppartij. (HBvL 23/03/2006)

Telegraaf: "een op de drie basisschoolkinderen zoekt internetporno"
Volgens de Telegraaf sluipt porno de kinderslaapkamer binnen. Eén op de drie basisscholieren zou via het internet naar porno kijken en van de leerlingen in het voortgezet onderwijs kijkt gemiddeld zelfs de helft.

Daarenboven zou de jeugd en masse de mobiele telefoon en de computer gebruiken voor scheldpartijen en ander nare zaken, waar ouders vaak niets van weten. De Telegraaf meldt deze cijfers in een aankondiging voor het eerste nationale Veilig Internet Onderwijs Congres dat op 27 april plaatsvindt in Amsterdam. In reactie op het pornogebruik door pubers laat psycholoog René Diekstra van de Roosevelt Academy in Middelburg en de Haagse Hogeschool weten dat de cijfers waarschijnlijk nog hoger liggen, omdat het internetporno bezoek in de VS rond de 70 ligt. Hij denkt dat de porno vooral bij pubers een negatief effect heeft omdat ze de extreme en gewelddadige seks als norm gaan nemen. (Bron: Telegraaf 11/04/2006)

Seks in de media leidt tot vroegere seksuele ervaringen jeugd. Seksueel geladen muziek, tijdschriften, televisie en films zetten jongeren er toe aan eerder aan seks te beginnen omdat ze als een soort virtueel voorbeeld kunnen gelden. Dat concluderen onderzoekers van de Amerikaanse Universiteit van North Carolina. Het is de eerste keer dat niet alleen is gekeken naar de relatie met televisie, maar ook naar andere media. In een grootschalige studie zijn 1017 adolescenten tussen twaalf en veertien jaar twee jaar lang bevraagd over allerlei ond

erwerpen uit films, tv-programma's, muziek en tijdschriften en hun seksuele ervaringen. Blanke jongeren die via de media het meest aan seks bloot stonden blijken ruim twee keer zoveel eerder aan seks te doen, dan jongeren die minder seksbeladen media tot zich namen. Bij zwarte jongeren was het effect minder uitgesproken. De onderzoekers willen in de toekomst ook interneteffecten onderzoeken. (Bron: Gazet van Antwerpen 04/04/2006)

Van school gestuurd voor porno kijken tijdens de les. Jongens keken naar porno-dvd tijdens de les.
Drie scholieren zijn van hun school in de Amerikaanse staat Alabama gestuurd omdat ze tijdens de les naar een porno-DVD keken. De leraar had een dvd voor onderwijsdoeleinden opgezet en was daarna werkstukken gaan nakijken. De drie verwisselden de dvd met een exemplaar vol pornobeelden. Het trio werd verraden door een klasgenoot. Noch de studenten, noch hun ouders hebben opgebiecht wie de eigenaar van de aanstootgevende dvd is. De ouders van de geschorste veertienjarige leerlingen kunnen in beroep gaan tegen de schorsing. Indien dat niet lukt, zullen hun zonen hun schooljaar op een andere school moeten afronden. (Bron : Het Laatste Nieuws, 21/04/2006)

Vaak staan ouders of leerkrachten er niet bij stil wat kinderen allemaal op het net aangeboden krijgen. Het internet bevat naast de grote hoeveelheid aan positieve informatie ook enorm veel materiaal dat een negatieve invloed op kinderen kan hebben. Geen mens weet overigens precies wat er zich eigenlijk allemaal op het net bevindt. Dagelijks komen er duizenden nieuwe websites bij. Ieder individu kan op het net zwieren wat hij wil en uitgekookte gewetensloze ondernemers hebben geen enkele scrupules in taal- of beeldgebruik om langs internet geld te verdienen zonder zich maar te storen aan ethische, morele of educatieve bezwaren. Nieuwsberichten spreken over groter geldgewin door de internetmaffia dan de drugsbusiness. Kinderen gebruiken internet voor schoolopdrachten of hobby en gelukkig vinden ze daar nu zeer veel informatie waarvoor je vroeger vervelende verplaatsingen naar bibliotheken moest maken. Maar in hun zoektocht naar informatie komen kinderen de meeste brutale en choquerende dingen tegen. Zelfs onschuldige zoektermen brengen kinderen de kortste keren tot vunzige pornosites waarin zonder scrupules extreme porno wordt getoond. Je moet als ouder eens de proef op de som nemen en het onschuldige woord ‘poesjes’ intikken in de meest gebruikte zoeksite  www.google.be  Stel u voor dat uw kleuter op zoek is naar leuke plaatjes van poesjes voor een of andere schoolopdracht en dan meteen terecht komt op niets verhullende pagina’s met naakte dames in allerlei standjes. Als eerste site komt in de zoekmachine de website  www.geilepoesjes.nl  te voorschijn. Vroeger moest je op sommige pagina’s nog aangeven of je ouder dan 18 jaar was, wat elke nieuwsgierige jongere met ja beantwoordde, maar zelfs die buffering is bij de meeste sites niet meer aanwezig en je wordt meteen geconfronteerd met de meest verregaande pornobeelden. Nu zult u zelf in uw zoektocht in het overzicht met google sites met de link geilepoesjes wellicht niet openen omdat de titel voldoende zegt maar kunnen kinderen voldoende dit onderscheid maken.
Op internet zijn er uitwisselingssites waar allerlei filmpjes gedeeld worden. Men vraagt niet hoe oud je bent, je kunt de filmpjes gewoon aanklikken. Ook hier troffen we in 60% gevallen zware porno aan.
Voorbeelden van deze populaire filmpjessites zijn  http://www.flurl.com/   http://zanyvideos.com/   http://www.filecabi   http://www.collegehumor.com/  http://www.shooshtime.com/
Soms zijn websites ook erg misleidend. Een jong meisje dat surft naar  www.meisjesforum.net  denkt op een site te komen waar jonge meisjes ervaringen kunnen uitwisselen, maar in werkelijkheid is het een site voor pedofielen.

 


Hoewel internet explorer zelf een beveiliging heeft ingebouwd om bepaalde website af te schermen, werkt dit in de praktijk niet goed. Via internetopties (Extra/Internet opties/Inhoud/Restricties inschakelen) kun je bij inhoud een beschermingsniveau instellen dat zogezegd geweld of naakt tegenhoudt. Dit waarderingssysteem is ontworpen door de Recreational Software Advisory Council (RSAC), waar Microsoft zaken mee doet.
De RSAC is een onafhankelijke non-profit organisatie die gesponsord wordt door de industrie, variërend van Microsoft en IBM tot CompuServe en Disney. Momenteel is de organisatie overgenomen door de Internet Content Rating Association (ICRA) maar de werking is gelijkaardig. (www.icra.org). Het officiële doel is om ouders te voorzien van een objectief inhoudsadviessysteem, maar de verborgen agenda is het geven van een signaal aan de verschillende overheden dat het Web in staat is tot zelfregulering. Het idee is dat de makers van een site zelf de nodige beveiligingscodes aanbrengen, die bepalen wat de inhoud van de site is. Voor een aantal Amerikaanse sites werkt het systeem best, maar er blijkt dat maar weinig Europese webontwikkelaars het systeem toepassen of niet weten hoe de codes geïmplementeerd moeten worden. Een webontwikkelaar wil zoveel mogelijk klanten lokken en wil daar liefst zo weinig mogelijk beperkingen op.
Met de stand op bescherming tegen naakt en sex, kwamen de pornopoesjessites op mijn pc alvast even vlotjes tevoorschijn.

Er bestaan ook aan te kopen programma’s om bepaalde sites te filteren, zoals Cyberpatrol, maar echt goed werken deze systemen ook niet en soms wordt de beveiligingsinstelling zo streng dat ook goede en waardevolle sites worden tegenhouden. Filterprogramma's zoals Cyber Patrol zijn grotendeels gebaseerd op een database van onwenselijke Internet-adressen, de zogenaamde CyberNOT-lijst. Zo wordt de toegang tot pornografische, godslasterlijke en militant/extremistische sites en nieuwsgroepen geblokkeerd. Daarnaast is er een CyberYES-lijst, die juist bedoeld is om verantwoorde kindersites onder de aandacht te brengen.
De versie van Cyberpatrol die in Vlaanderen en Nederland wordt verkocht, werkte tot voor kort enkel via het oude inbelsysteem via modem of ISDN en niet via de kabel. De lijst met nieuwe websites verandert overigens zo snel dat dit soort beschermingsprogramma’s al die sites niet kunnen bijhouden. En het werkt ook niet selectief. Als je bijvoorbeeld webpagina’s wil afschermen waarin het woord ‘seks’ voorkomen, zul je ook voorlichtingssites met die titel niet meer kunnen openen.
De enige oplossing is dat ouders, leerkrachten en andere opvoeders kinderen op een verstandige manier leren omgaan met websites. Ze moeten bijvoorbeeld bij de eerste stappen op het internet kinderen leren surfen en aangeven hoe ze met de aangeboden informatie moeten omgaan. Verder is het noodzakelijk om kinderen tijdig een degelijke seksuele opvoeding te geven, omdat ze hoedanook, al doe je enorm je best, toch met expliciet naakt en seks geconfronteerd gaan worden via televisie, reclame, tijdschriften, enz. Op het onderwerp veilig surfen komen we verder nog terug.

Kijk mee met je kind naar sekssites ! Planet Internet heeft deze week de resultaten gepubliceerd van een onderzoek naar de mate waarin ouders zich bezighouden met de internetavonturen van hun kinderen. Daaruit bleek dat de meeste zorg uitgaat naar ongewenste confrontatie van jonge kinderen met seks en seksuele toenaderingen. Bijna de helft van internettende kinderen heeft zoiets weleens meegemaakt, zonder dat ze daar overigens van overstuur raakten. Vooralsnog is pesten via het net een groter probleem voor de kinderen. Verder bleek dat verrassend veel ouders in de gaten houden wat hun kinderen op het net doen, en dat veel meer ouders dan gedacht hun kind actief beschermen tegen ongewenste zaken door filters te programmeren en sites te blokkeren. Toch maken zij zich zorgen. Dat komt, zegt Justine Pardoen van Ouders-online, omdat sommige zaken niet met techniek zijn op te lossen. Sinds vorige maand beheren Ouders-online en Planet Internet de voorlichtingssite, Mijnkindonline. Want, zegt Remco Pijpers van Planet Internet, filters zijn niet waterdicht. "Niet alleen komen er dagelijks duizenden ranzige sites bij, je sluit nooit alles uit. Bovendien bleek het filteren op het trefwoord seks een kindersite over verkeersexamens ook uit te sluiten."
Zo was er een moeder van een jongen van zes die van vriendjes hoorde over een sekssite en dat ook weleens wilde zien. Na overleg met andere ouders op het forum van Ouders-online is ze met haar kind aan de computer gaan zitten om dan samen maar eens te kijken. Het plaatje van een blote mevrouw gezeten op een fles, vond het jongetje "erg stom" en zijn belangstelling was acuut verdwenen. Beter is, zo is de boodschap van de nieuwe site voor ouders, om alert te zijn, te blijven waarschuwen, te blijven meekijken met je kind en te zorgen dat je kunt weten wat je kinderen doen, zegt Justine Pardoen. Pijpers benadert het nog opvoedkundiger: een open relatie met je kind is de beste bescherming, want dan komt het kind als er iets raars is, het uit zichzelf melden.
(Het Parool 27/03/2004)

Nederland telt bijna 2 miljoen pornopagina's
Nederland telt 1.883.800 pornografische website's, zo meldt Secure Computing ( www.securecomputing.com ) . Duitsland staat echter aan kop met ruim 10 miljoen sekssite's. Het bedrijf onderzocht het aantal pornografische website's in 100 landen buiten de Verenigde Staten. In totaal zijn er 46 miljoen pornosite's gevonden in de onderzochte 100 landen. In Europa en in de Pacific (eilandengroep Niue heeft extensie .nu) zijn de meeste sekssite's te vinden. Europa telt ruim 28 miljoen pornografische website's. In de Arabische wereld werd alleen in Lybie sekssite's aangetroffen.
De top 10:
Duitsland 10.030.200
Engeland 8.506.800
Australie 5.655.800
Niue 2.947.800
Japan 2.700.800
Nederland 1.883.800
Rusland 1.080.600
Polen 1.049.600
Spanje 852.800
( www.nu.nl  01/07/2004)

1% van het web is porno. Wie denkt dat het web stijf staat van het pornografische materiaal, heeft het mis. Voor elke honderd webpagina's die Google en MSN indexeren, is er gemiddeld maar een die expliciet seksueel getint is. Tegelijk blijkt dat de software die dat soort pagina's moet tegenhouden, verre van waterdicht is. De universiteit van Berkeley onderzocht het aandeel van porno en de efficiëntie van de pornofilters in het kader van de strijd om de Child Online Protection Act. Die wet beoogt de Amerikaanse jeugd te beschermen tegen de invloed van pornosites door de uitbaters van die sites te vervolgen. Speciale filters kunnen toch nooit alle viezigheid tegenhouden, zeggen voorstanders van de wet, dus is het misschien beter om de surfer te beschermen door de bron des onheils aan te pakken. Een rechtbank in Philadelphia schoot de wet echter af en werd daarin gevolgd door or het Grondwettelijk Hof. Een nieuwe uitspraak wordt binnen enkele maanden verwacht. (Bron : De Standaard 25/11/2006)

Justine Pardoen op haar blog  http://mijnkindonline.web-log.nl/mijnkindonline  "De invloed van internetporno op kinderen. Ik vertelde het al eerder dat kinderen veel en gemakkelijk porno zien via internet. Wat daarvan precies de gevolgen zijn, daarvan hebben we geen idee. Maar er komen steeds meer signalen dat als er al een invloed is die doorwerkt in het latere leven, dat niet een positieve is. Pimp your lips! Vandaag las ik het bericht dat Britse hulpverleners opmerken dat jonge kinderen steeds vaker opmerkelijk seksueel gedrag vertonen: zelfs vijfjarigen gedragen zich 'obsceen' en niet alleen in lage sociale milieus. Het zou te maken kunnen hebben met het kijken naar porno via internet. Ook Martine Delfos wijst er vaak op dat ze in haar praktijk soms kinderen ziet met een ongezonde seksuele interesse, die volgens haar voortkomt uit te jonge blootstelling aan seks via internet. Seks niet per se schadelijk. In het algemeen kun je niet zeggen dat het zien van porno schadelijk is: een jongen van 9 of 10, een meisje van 11 kan vanuit zichzelf een interesse tonen in seksplaatjes. Bij ons thuis ligt hiervoor een boek met tekeningen uit de Kamasutra op het nachtkastje: het 'rode oortjes'-plekje... ;-) Dat zijn maar tekeningen en ook die zijn al spannend genoeg. Ik wil voorkomen dat onze kinderen meteen volwassen pornobeelden via internet zouden zien. Laat eerst de fantasie nog maar zijn werk doen en als ze wat groter zijn, en echt toe zijn aan matter-of-fact informatie (13+), zal ik ze verwijzen naar goede websites als het Sexwoordenboek, als ze dat al niet zelf gevonden hebben. Voorkom pornobombardement. De Britten merken op dat het aantal seksuele overtredingen van minderjaringen toeneemt, en dat het in 10% (!) van de gevallen gaat om kinderen die jonger zijn dan 12 jaar. Het staat natuurlijk nog lang niet vast wat de oorzaak is, maar het kan helemaal geen kwaad om te voorkomen dat kinderen overmatig worden blootgesteld aan porno. Om te voorkomen dat het hun zelfbeeld bepaalt op een onwenselijke manier, dat ze er een voorbeeld aan gaan nemen, dat het hun verwachtingen over seks binnen een relatie perverteert. Gewoon, om te voorkomen dat we er later spijt van krijgen dat we er zo luchtig over gedaan hebben.
Gisteren hebben we besloten te gaan filteren. Dat is natuurlijk niet waterdicht, maar voorkomt overexposure. En juist het porno-bombardement is waar ik me zorgen maak, niet dat ene plaatje dat tussendoorglipt. Ik ga niet wachten op nog meer signalen, of op wetenschappelijk onderzoek dat de Britse hulpverleners, die dappere documentairemaakster of Martine Delfos gelijk geeft. Er gaat bij ons een filter op en we gaan ons beleid voor de stichting Mijn Kind Online herzien. Ouders moeten seksuele opvoeding weer zelf doen. Vanaf nu zullen we met nóg meer klem benadrukken dat het NIET normaal is dat kinderen via internet op school porno kunnen zien. Dat scholen de plicht hebben om kinderen daartegen te beschermen. Dat ouders daar ook zelf een verantwoordelijkheid in hebben. Dat ouders de plicht hebben hun kinderen zelf weer seksuele voorlichting te gaan geven en dat niet langer over te laten aan de media. (Bron : http://mijnkindonline.web-log.nl/mijnkindonli...)

2.2. Kinderporno

Kinderpornografie op internet is een sterk groeiend fenomeen, en de digitale evoluties maken de productie en de verspreiding van kinderpornografisch materiaal almaar makkelijker en goedkoper. Het internet voorziet in een eenvoudig platform om het almaar groeiend aanbod te verspreiden. Dit alles
speelt zich af op internationale schaal. Child Focus ( http://www.childfocus-net-alert.be/ ) stelt dat achter elk kinderpornografisch beeld een misbruikt kind schuilgaat. Een kinderpornografische foto of video is het bewijs van het misbruik van een kind. Dit misbruik op zich zorgt voor moeilijk te verwerken
trauma’s, en het feit dat van het misbruik beelden op het internet blijven circuleren geeft deze trauma’s nog een extra dimensie. Een kind dat daarmee geconfronteerd wordt zal zich levenslang afvragen of deze beelden nog steeds circuleren en zal zijn omgeving met wantrouwen bejegenen, want: ‘wie
allemaal heeft deze beelden gezien?’. De massale aanwezigheid van kinderpornografisch materiaal op het internet kan de trigger zijn voor potentiële pedofielen om zich seksueel op kinderen te gaan richten, speelt een stimulerende rol t.a.v. pedofielen om tot effectief misbruik over te gaan, en zet in een verdere fase aan tot recidive van het seksuele misbruik.

 

Kinderen doen op internet zelf overigens ook geen onschuldige dingen. Sommigen verkopen zichzelf op het internet terwijl ouders niets vermoeden, berichtte het Nieuwsblad eind december 2005.
Steeds meer jongeren openen pornosites waarop ze zich tegen betaling naakt vertonen. Terwijl hun ouders nietsvermoedend in de huiskamer tv kijken, gaan kinderen tegen betaling voor de webcam uit de kleren. Veel naaktfoto's komen dikwijl per ongeluk op het internet. Jongeren fotograferen zich naakt voor de grap en sturen de foto naar vrienden. Die verspreiden hem dan op het net, wat soms voor pijnlijke situaties zorgt. Maar er zijn ook kinderen die foto's moedwillig op het net plaatsen om er geld mee te verdienen. Een Amerikaanse organisatie schat dat er ruim 500 pornosites zijn die werden opgestart door kinderen. De overgang van grap naar ernst gebeurt bijna ongemerkt. Toen de 13-jarige Justin Berry uit Californië zijn webcam installeerde, was hij dol enthousiast. Een fantastische wereld kon voor hem opengaan. Justin, een jongen met weinig vrienden, werd een verwoed chatter en maakte wereldwijd vrienden . Op een dag in 2000 beloofde zo'n ,,vriend'' hem 50 dollar indien hij zijn bloot bovenlijf zou tonen. ,,Waarom zou ik dat niet doen? In het zwembad doe ik dat elke dag'', dacht Justin. De dag daarop stond er 50 dollar op zijn bankrekening. Na die ene vriend, kwamen er anderen, allemaal even gul. ,,Ze zeiden dat ik slim en mooi was'', herinnert Justin zich. Zonder het te beseffen kwam hij terecht in de wereld van de camwhores of cameraprostituees. Enkele maanden later masturbeerde hij zich voor de camera. Zijn rekening werd er flink beter van. Nog voor het jaar om was, maakte hij afspraken voor betaalde seks. Toen zijn moeder vroeg naar de herkomst van het geld, zei hij dat hij goed verdiende met het ontwerpen van websites. Justin ging zover dat hij een website bouwde waarop hij live seks had met prostituees. In 2003 stortte zijn geheime wereld in toen een schoolmaat bij toeval zijn pornofoto's aanklikte. Hij probeerde zelfmoord te plegen. Om te ontsnappen aan zijn internetwereld, vernietigde hij al zijn gegevens en verhuisde met zijn moeder naar een andere staat. Vorig jaar ging hij bij de politie de namen doorgeven van jongeren die zich virtueel prostitueerden, en gegevens van mensen die hem hadden betaald. ,,Mijn zoon is eindelijk terug'', zegt zijn moeder. Maar op het internet verkopen Riotboy, Miss Honey, Gigglez en honderden anderen elke dag hun lijf en ziel van op hun kamer. (Het Nieuwsblad 22/12/2005)

Child Focus waarschuwt voor een nieuwe vorm van prostitutie: de virtuele prostitutie, vooral populair bij jongeren. Zij laten zich door volwassen betalen voor seksuele gedragingen op het internet. Met belwaarde voor hun gsm of kleine cadeaus. 'Een volwassen man geeft zich uit voor een jongere vriend op een chatsite. Hij leert er een minderjarig meisje kennen en bouwt een vertrouwensband met haar op. Hij geeft haar aandacht, zegt dat ze mooi is en brengt haar ertoe om erotisch te chatten. Vervolgens vraagt hij of ze haar borsten eens wil tonen, slipje uit wil trekken en zich wil masturberen voor de webcam. In ruil krijgt ze dan belwaarde voor haar gsm, 20 of 30 euro.' 'Een man van 35 leert een meisje van 12 kennen op het internet en wint beetje bij beetje haar vertrouwen. Hij schenkt haar een nieuwe webcam en een tangaslip. Hij spreekt met haar af in het huis van haar moeder en verkracht het kind. Het meisje dient zelfs geen klacht in omdat ze het zelf niet beschouwd als verkrachting.' Het zijn twee bestaande voorbeelden van virtuele prostitutie uit de praktijk, zoals ze vastgesteld werden door de Brusselse federale politie....Lees hier verder het artikel in De Standaard Online (Brond DS 10/11/2008)

 

Kinderporno op het internet steeds grover’ Kinderporno op internet wordt steeds grover en explicieter, en het aantal foto’s en video’s met geweld is sinds 2004 verviervoudigd. Dat meldt de in Groot-Brittannië gevestigde Internet Watch Foundation, een organisatie die jaarlijks een rapport over internet uitbrengt. De stichting ontving vorig jaar 32.000 meldingen over potentieel onwettig beeldmateriaal op haar speciale hot line, een toename van 34 procent in vergelijking met 2005. Volgens stichtingsdirecteur Peter Robbins is echter niet zozeer de hoeveelheid zorgwekkend, als wel de toename van geweld en het grove karakter van de beelden. ,,We hebben het over kinderen die nog geen puber zijn, die worden verkracht’’, zegt Robbins. De stichting identificeerde 10.700 afzonderlijke internetadressen op ongeveer drieduizend kinderpornosites. De stichting van Robbins wordt gefinancierd door de Europese Unie en de internetindustrie. Ongeveer 80 procent van de kinderen op de beelden zijn meisjes; 91 procent lijkt nog geen 12 jaar oud te zijn. Ruim drie op de vijf kinderpornosites worden gelanceerd in de Verenigde Staten, ongeveer 30 procent in Rusland. Het Amerikaanse National Center for Missing and Exploited Children begon vorig jaar een proef om met behulp van financiële instellingen te voorkomen dat kinderpornosites met hun activiteiten geld genereren. Kinderpornosites die via een creditcard-betaling accepteerden, werden opgespoord en bij de banken aangemeld, waarna de rekeningen werden geblokkeerd. Het internationale karakter van internet maakt maatregelen evenwel moeilijk. Robbins zegt dat in veel gevallen meer dan één server wordt gebruikt, om uit handen te blijven van justitie en politie. Soms worden fragmenten van beelden op verschillende servers gezet, in verscheidene landen, waardoor vervolging wordt uitgesloten. Een bepaalde site werd sinds 2000 54 maal gemeld en bleek zeven verschillende servers in uiteenlopende landen te gebruiken. (Bron : Nederlands Dagblad 9/04/2007)

 

Hoewel internet dagelijks afgeschuimd wordt naar kinderporno en het bijna onmogelijk lijkt dat op internet kinderporno te vinden is of dat mensen überhaupt het aandurven om het te downloaden of met hun Visa-kaart porno te bestellen, deed ik in maart 2006 zelf de uiterst riskante poging om op internet op zoek te gaan naar kinderporno. Ik voerde zoektermen in google in zoals ‘lolita, primelolita,nimf, small girls sex, tiny boobs, ….’ en in minder dan 2 minuten kwamen sites met weliswaar heel kleine fotootjes met kinderporno te voorschijn. Hoewel de pagina’s die vrij getoond werden enkel dienden om te lokken en kandidaten te overhalen lid te worden en te betalen en de beelden klein en min of meer onduidelijk waren, was het toch vrij makkelijk om ze te vinden. Zelf vond ik het een zeer riskante onderneming om niet als pedofiel afgeschilderd te worden door dit soort beelden naar mijn pc te halen en deed onmiddellijk daarna alle mogelijke pogingen om mijn sporen te wissen.  Ik maakte me toch de bedenking dat als het voor mij zo eenvoudig was om deze beelden te vinden, hoe makkelijk dit dan toch ook zou moeten zijn voor echte specialisten i.c. pedofielen maar ook voor kinderen en jongeren, die misschien niet vanuit wetenschappelijk oogpunt deze beelden opzochten. Kleine fotootjes van  naakte kinderen in beschamende en erg compromitterende pornosituaties waren zonder enige vorm van censuur of bedekking vrij te zien op internet. Meer info inzake het stoppen van kinderprostitutie vindt u op  http://www.stopkinderprostitutie.be/

"Kinderporno op internet steeds explicieter en groffer" Kinderporno op internet wordt steeds groffer en explicieter, en het aantal foto's en video's met geweld is sinds 2004 verviervoudigd. Dit is gemeld door de in Groot-Brittannië gevestigde Internet Watch Foundation, een organisatie die jaarlijks een rapport over internet uitbrengt. De stichting ontving vorig jaar 32.000 meldingen over potentieel onwettig beeldmateriaal op haar speciale 'hot line', een toename van 34 procent in vergelijking met 2005. Volgens stichtingsdirecteur Peter Robbins is echter niet zozeer de hoeveelheid zorgwekkend maar de toename van geweld en het groffe karakter van de beelden. "We hebben het over kinderen die nog geen puber zijn die worden verkracht", zegt Robbins.
Ongeveer 80 procent van de kinderen op de beelden zijn meisjes; 91 procent lijkt nog geen 12 jaar oud te zijn. Ruim drie op de vijf kinderpornosites worden gelanceerd in de Verenigde Staten, ongeveer 30 procent in Rusland. Het Amerikaanse National Center for Missing and Exploited Children begon vorig jaar een proef om met behulp van financiële instellingen te voorkomen dat kinderpornosites met hun activiteiten geld genereren. Kinderpornosites die via een credit card betaling accepteerden werden opgespoord en bij de banken aangemeld, waarna de rekeningen werden geblokkeerd. Het internationale karakter van internet maakt maatregelen evenwel moeilijk. Robbins zegt dat in veel gevallen meer dan één server wordt gebruikt om uit handen te blijven van justitie en politie. De stichting van Robbins wordt gefinancierd door de Europese Unie en de internetindustrie. Ze deelt haar informatie met justitie en politie, alsmede Interpol. Robbins vindt dat bij de bestrijding van kinderporno een rol is weggelegd voor providers, omdat die de toegang tot bepaalde sites kunnen blokkeren. (Bron : HBvL 17/04/2007)
 

 

De vraag blijft uiteraard in welke mate de media en reclame of ouders niet zelf gewild meewerken aan kinderprostitutie en het verlagen van de normen inzake seksualiteit bij kinderen.

Naaktfoto's kind verwijderd uit Londense galerie (Belga). Bij een Londense galerie is een reeks naaktfoto's van een meisje van vijf jaar verwijderd na een reeks klachten wegens hun veronderstelde pornografische karakter. Dat melden verschillende Britse kranten dinsdag. Mensen hadden geklaagd dat de foto's pedofielen zouden kunnen aanmoedigen. Volgens de pers heeft de politie huiszoeking gedaan bij Spitz Gallery naar aanleiding van de klachten. De foto's zijn genomen door de Amerikaanse kunstenares Betsy Schneider, moeder van het meisje. Ze tonen het meisje in verschillende stadia van haar leven tussen haar geboorte en de leeftijd van vijf jaar. De tentoonstelling, die 63 foto's van het meisje omvatte, is uiteindelijk gesloten op last van de politie, aldus de Daily Telegraph en The Independent. "Het is een schok voor mij te denken dat er mensen zijn die in deze foto's een seksuele connotatie zien", zo reageerde de fotografe (Bron : De Morgen 09/03/2003)

Zijn de media niet mede schuldig aan het propaganderen van pedofilie ? Door bijvoorbeeld een kind-look als modetrend te propaganderen en zo de aandacht te verschuiven naar kinderlijke onschuld als aantrekkelijkheidsideaal voor mannen? Een 14-jarige puber ziet er – zeker op de manier waarop ze zichzelf presenteert op haar profiel op internet (op z'n mooist, een beetje gefotoshopt, als fotomodel zeg maar) – helemaal niet meer uit als een 14-jarige. De gemiddelde jonge meid die haar 'marktwaarde' onderzoekt, slaagt dus in haar opzet: ze brengt mannen het hoofd op hol. Niet alleen jongens van haar eigen leeftijd, maar ook jongens van 30 jaar of ouder. Niet verwonderlijk dat pedofielen profielsites van pubermeisjes napluizen en misbruik maken van de goedgelovigheid om hen allerlei oneerbare voorstellen te doen.
We citeren uit een modereportage in Goed Gevoel , maart 2004. 'Candygirl. De grote trend voor dit voorjaar en zomer : vrouwelijke elegantie in jaren '50 stijl. Met een knipoog naar deze hypervrouwelijke mode introduceren wij de onvervalste LOLITALOOK, boordevol frisheid, speelse onschuld en een flinke dosis frivoliteit.(p.42)...vrouwelijk onschuldig en fris is de beautylook die helemaal bij de nieuwe modetrend past : een fruitige mond, gezond blozende wangen, een verleidelijke blik, een jongemeisjeskapsel en heel veel roze.(p.46) Op de foto worden zeer jonge meisjes getoond in weinig verhullende kleding.

 
M-kids, Miss Teenager, de spraakmakende film “Thirteen”, de Talented Teenager-verkiezing. Ultrajong is in en scoort.. Het meest markant vonden we het bericht uit de media in januari 2004. “Jade Foret, nieuw Belgisch modetalent. In 2004 lanceerde de modewereld Jade Forret, een dertienjarig model op de catwalk in Rome. Haar moeder vergezelde haar en wil haar dochter steunen om haar droom te verwezenlijken.” De 13-jarige Jade Foret blijkt volgens de media de rijzende ster in modellenland. De Waals-Brabantse brunette liep in Rome haar eerste defilé voor de haute-couteuremode. Na Anouk Lepère, Hannelore Knuts en Delfine Bafort lijkt een nieuw Belgisch model de modewereld te verleiden. In 2003 eindigde Jade op de tweede plaats tijdens de Metropolitan modellenwedstrijd. De Vlaamse media blijven niet blind voor de "Dertienjarige lolita die de catwalk verovert", dixit Het Laatste Nieuws. Jade kwam ook al aan de bak in het TV1-programma "De Rode Loper" en Cathérine Ongenae, de redacteur mode en lifestyle van De Morgen, steekt een waarschuwend vingertje op: "Zolang ze zich niet blindstaart op de glamour, zolang ze beseft dat de carrière van een model tijdelijk en vergankelijk is en zolang ze weet voor wie ze dit doet (hopelijk voor zichzelf en niet voor haar moeder), kan ze erg veel over het leven leren."
We willen hier toch een persoonlijke bedenking maken : is het verantwoord om een meisje van 13 met ontblote borsten te laten defileren op de catwalk(de zwarte balkjes voegden we zelf toe om niet beschuldigd te worden van pedofilie maar vonden we vrij op internet.). Is dit niet een typisch signaal van de inconsequente houding van de media en de samenleving. Men schreewt moord en brand bij kinderporno, maar een meisje van 13 mag in een erotische pose op de catwalk. Jonge lolita’s acteren in videoclips, dansen op podia en showen hun talent tijdens kinderverkiezingen. Zijn kinderen klaar voor de wereld van contracten, managers en producers? Critici stellen dat het verleden heeft aangetoond dat jonge professionele topmodellen achteraf psychologische en emotionele averij oplopen en dat ze moeilijkheden ondervinden om opnieuw in een normaal sociaal leven te stappen. Kate Moss was alcoholiste, Naomi Campbell was verslaafd aan drugs en het modellenbureau Elite kwam in opspraak met niet zo koosjere feestjes. In die wereld moet het dertienjarige model Jade Foret overleven. Ook de mooie verschijning van de vijftienjarige Stefanie Planckaert, de dochter van Eddy, ging niet voorbij aan de modefotografen. Stefanie poseerde al voor de lens van enkele modefotografen en genoot. Ze droomt luidop van een modellencarrière. Ook Hilde Sabbe van Het Laatste Nieuws reageert daarop kritisch : "Waarom doet de modellenwereld eigenlijk een beroep op meisjes van dertien? Er zijn toch ook ranke achttienjarigen met een maatje 34 en een kinderkontje als dat is wat we willen. Soms begin ik het griezelig te vinden, die verering voor het androgyne."Anke Claassen (De Morgen): "Het idee dat een kind van dertien kleren showt voor volwassen vrouwen en dat haar kans op een goede opleiding minder belangrijk is dan het spelen van een levende paspop, is ronduit discutabel." (Bron http://www.tvnieuws.be/)
Maar ook gewone reclame voor jongeren lonkt vaak naar seks en provoceert. We leven in een wereld waarin we met z'n allen toestaan dat jonge meisjes en jongens verkocht worden als seksobjecten. Als hoeren en pooiers. De mode-industrie, de muziek- en filmindustrie, de hele entertainment-industrie, de commercie: alles draait op de exploitatie van tieners als seksuele wezens. Hun seksualiteit is big business. Overdreven? Kijk dan eens naar de recente campagne van Lee:

Belgische pedofielen bleken vooral te zoeken naar gewone familiekiekjes..
Bij de aanhouding onlangs van enkele Belgische pedofielen bleek dat ze niet op kindpornosites zaten, maar andere zaken zochten. Hun internetgebruik zag er op het eerste zicht heel normaal uit. Ze zochten via internet eigenlijk alleen naar onschuldige kinderfoto's. Ze vonden de foto's in familie-albums online, vakantiefoto's en websites van o.a. scouts en sportclubs. Ouders moeten beseffen dat ze hun kinderen ook online moeten beschermen voor virtueel misbruik. Virtueel betekent hier: dat het kind zelf niet misbruikt is, maar zijn foto. Iemand anders kan zich verlekkeren aan een schattige foto in het zwembad, of een prepuber-jongen op een klimrek. Maar ook foto-bewerking is mogelijk, zodat het alsnog kinderporno wordt. Verenigingen, scholen en vakantie-organisatoren moeten beseffen dat ze niet zomaar foto's van kinderen mogen publiceren op internet. Toestemming van de ouders is altijd vereist. Ouders moeten beseffen dat niet alles wat op internet kan, ook op internet hoeft.(Bron: the Inquirer Justine Pardoen www.mijnkindonline.nl )

2.3. Porno in spelletjes

Ook minder extreme gevallen komen voor. Kinderen en jongeren staan momenteel aan diverse nieuwe seksuitdagingen bloot. Het Laatste Nieuws en Het Belang van Limburg berichtten eind december 2005 dat een pornosite een vrij nieuw online multiplayerspel op internet plaatste. De Amerikaanse pornosite Naughty America lanceerde een online multiplayerspel waarin het de bedoeling is van bil te gaan met medespelers. Het spel bevat naast virtuele plastische chirurgen en seksshops ook een 'sex mode'. Het spel nodigt iedere speler uit om zo geil mogelijk door een virtuele wereld te stappen . Het is echter niet enkel seks wat de klok slaat, ook romantiek komt om de hoek kijken. Het spel is een combinatie van on line dating, een rollenspel en een chattoepassing. Iedere speler maakt een personage aan naar eigen smaak en stort zich vervolgens in een virtuele stad. Aan het personage kleeft een identiteit zodat andere spelers kunnen zien wat voor iemand je bent, waar je woont en wat je seksuele voorkeur is. In de stad kan je allerlei plekken (van nachtclubs en boetieks tot zelfs een plastisch chirurg) bezoeken om er mensen te ontmoeten. De gamewereld bestaat uit drie delen : Downtown, Uptown en The Beach. Als je iemand aan de haak hebt geslagen, is het tijd om je personage allerlei dingen te laten doen die verliefde koppeltjes zoal doen : een ritje op een reuzenrad, een avondje uit of een nachtwandeling om tenslotte zich helemaal uit te leven in de Sex Mode. Tijdens deze spelmode gaan de spelfiguurtjes op de meest uiteenlopende manieren van bil en de spelers kunnen daarbij via tekstberichten met elkaar communiceren. Het is ook mogelijk om met een webcam de echte persoon achter de avatar te zien en om een echte date te versieren. Volgens de makers is Naughty America: The Game dan ook de volgende stap in online dating. Grafisch stelt het allemaal niet veel voor, schrijft HBvL maar sommige mensen hebben dit nu eenmaal nodig om aan hun trekken te komen. (Het Laatste Nieuws 16/12/2005/Het Belang van Limburg 22/12/2005) http://www.naughtyamericathegame.com
Het gevaar is hier natuurlijk dat jonge kinderen zonder het zelf te beseffen via een spel betrokken geraken in een seksspel. Door de aanwezigheid van een webcam, gaan ze misschien fantasie, spel en realiteit met elkaar vermengen. Hier schuilt zeker een bedreiging naar misleiden van jonge kinderen en risico’s op seksueel misbruik.

 


Vooral in gewelddadige pornosites schuilt het grootste gevaar. En daar zijn er heel veel van. Als kinderen en jongeren daar regelmatig mee geconfronteerd worden, neemt de kans toe dat ze zelf aan gewelddadige seks gaan doen. Wellicht is dit ook een medeoorzaak van de toename van het aantal jongerengroepsverkrachtingen. Kinderen raken gewoon aan die beelden en waarom dan die extreme dingen niet zelf toepassen? Ze slaan de "ouderwetse" fase van lief zijn en voorzichtig betasten over. Ze willen meteen alles, in een soort van imitatiegedrag. En als je niet alles krijgt, dan moet je alles maar nemen. Seks is normaal gezien een leerproces. Niet enkel technisch maar ook geestelijk. Door de verseksualisering van de maatschappij vooral mogelijk gemaakt door het internet beginnen kinderen al met seks, terwijl ze daar geestelijk nog niet mee om kunnen gaan. Ze gaan vaak verder dan ze achteraf gewild hebben. Incidenteel een plaatje zien van mensen die op een normale manier seks hebben kan over het algemeen geen kwaad. Dat zal nog beschouwd kunnen worden als seksuele voorlichting.

2.4. Grenzen aan welvoeglijkheid inzake porno op het net ?

Maar je kunt zonder problemen als kind de meest gruwelijke seksscènes tevoorschijn toveren. Zonder enige moeite vonden we op www.filecabi.net  en  www.superzooi.nl  , vrij populaire sites waar jongeren allerlei filmpjes met elkaar delen, een kort pornofilmpje waar een dame (gedwongen ?) seks heeft met een paard en een videofilmpje waar een vrouw (gedwongen ?) seks heeft met een hond. Meer gruwelijke en degoutante beelden heb ik in mijn leven nog niet gezien, maar blijkbaar kan alles op internet. Er vroeg niemand naar mijn leeftijd, er stond bij het eerste filmpje enkel de waarschuwing NSFW (not safe for work) bij deze choquerende beelden. In een ander filmpje zie je een dikke dame die een man in het zand duwt of een man die zijn behoefte doet over het gezicht van een (wellicht valse) non, die de uitwerpselen opeet. Kinderen van eender welke leeftijd kunnen ze openen en bekijken en doorsturen. Hoe denken ze over seksualiteit en over liefdevolle omgang met vrouwen als ze dit te zien krijgen.

3. Scheld- en racistische taal op internet

Een ander gevaar waar kinderen mee geconfronteerd kunnen worden zonder dat het expliciet gaat om cyberpesten is het tegenkomen van beledigende woorden op internet in forums, chatpagina’s enz. Je kunt je afvragen wat voor gevoelens je kind kan krijgen bij het lezen van een 'flame' (scheldbericht of agressieve tekst). "Hé eikel, heb je wel eens nagedacht met die blubberige massa van jou die ze hersens noemen?". Dit soort formuleringen is schering en inslag op heel wat sites. Flames vind je vooral in openbare discussies op forums, mailinglists en chat-kanalen. Zelfs volwassen nieuwelingen op het net kunnen er nog flink van schrikken, en voor kinderen geldt dat nog sterker. Ouders moeten zeker hun kinderen leren dat flames een vervelend maar wel normaal onderdeel van de communicatie op het net vormen, dat je ze niet letterlijk moet nemen en dat je er in ieder geval niet op moet reageren. Maar mee doen dan je schouders ophalen en 'deleten' kun je er niet tegen doen.
 
Een bijzonder fenomeen dat zorgen kan baren, is het gebruik van internet om op heel ruime schaal e-mails te versturen waarin, op basis van een al dan niet verzonnen feit, mensen worden aangespoord tot haat en discriminatie tegen allochtonen. Een voorbeeld hiervan was de verspreiding, in april 2003, van een e-mail waarin mensen werden gewaarschuwd voor "misdrijven" begaan door Marokkanen aan de Metropolis in Antwerpen. Dit bericht was volledig vals en diende alleen om personen aan te zetten tot racisme. Een dergelijk bericht zet een geruchtenmolen in beweging. Doel is het toebrengen van schade aan een gemeenschap. De beoogde indoctrinatie via dergelijke wijdverspreide teksten opent de deur naar onverdraagzaamheid en angst. De internationale actualiteit en plaatselijke conflicten kunnen de redactie van zulke strafbare e-mails aanmoedigen.( www.saferinternet.be )

 


E-mails blijven zelden privé. Ze kunnen buiten medeweten van de schrijver verspreid worden en een eigen leven gaan leiden. Dit is bijvoorbeeld ook het geval met grapjes. Kinderen komen op internet heel wat racistische boodschappen tegen al dan niet ludiek bedoeld. Ook hier schuilen heel wat gevaren omdat het internet dan wel doorgaat als een grote bron van informatie, maar zo betrouwbaar is dat niet altijd. Er bestaat wel een wetgeving over racistische taal die op internet gebruikt wordt maar er is geen enkele instantie die erin slaagt om al die informatie te filteren uit de veelheid aan informatie. Pas als iemand expliciet klacht indient bij een centrum voor racismebestrijding is er kans dat de opruiende taal onderschept wordt. We moeten dus voorzichtig blijven, zowel met zelfgeschreven e-mails als met berichten die we doorsturen, en opletten dat we niet medeplichtig worden aan het huidige onverdraagzame klimaat en kinderen er op wijzen dat het niet allemaal zo onschuldig is als het lijkt.
 

 

Het internet is een uitgelezen middel voor racisten om opruiende informatie te verspreiden en anoniem te blijven. Jongeren nemen dit vaak over zonder te beseffen wat de context en betekenis is. Een voorbeeld van racistische sites waar opgeroepen wordt tot haat en geweld zijn http://www.stormfront.org  of http://www.bloodandhonour.org
Wanneer jongeren onnadenkend en puur uit amusement dit gaan verspreiden, dreigt het risico dat ze de ernst van dit spotten niet voldoende inzien. Tot wat spotprenten kunnen leiden hebben we begin 2006 meegemaakt n.a.v. de spotprenten in een Deense krant.

Een onderzoek van UCLA (USA) van maart 2005 laat zien dat de twee belangrijkste onderwerpen van tieners in chats seks en racisme zijn (sex and race). Ook in Nederland hoort men steeds vaker dat bepaalde jongeren nogal racistisch zijn via chats. Het lijkt wel alsof dat taboe-onderwerp juist wél via Internet besproken kan worden. Dat seks een onderwerp bij uitstek is dat zich leent voor gesprekken waarbij je elkaar niet in de ogen kijkt, dat ligt voor de hand. Maar onderzoek uit de VS bij Amerikaanse jongeren toont aan dat de multiculturele samenleving (allochtonen, frictie tussen bevolkingsgroepen) daar ook bij hoort. De onderzoekster was 'geschokt' door de expliciete seksuele teksten in chats, zeer gericht op het beschrijven van de daad, waarbij onderwerping van de vrouw kenmerkend bleek. Daarnaast ondervond ze aan den lijve dat het moeilijk was zich daaraan te onttrekken. Een 12-jarige meisje was heel per ongeluk terecht gekomen in een 'dark room' van de chatbox van radio 538 en werd geconfronteerd met walgelijke racistische uitspraken. ( http://www.medicalnewstoday.com/ )

 

Een 20-jarige Oostenrijker die een eed van trouw aan Adolf Hitler als begroeting voor zijn voice-mail had gebruikt, is veroordeeld tot twee maanden gevangenisstraf in Wenen. Toen de politie hem op zijn mobieltje belde om hem vragen te stellen over een inbraak, kreeg ze de begroetingsboodschap: “Ik zweer onwankelbare trouw aan Adolf Hitler! “ De man, die de eed van internet had gehaald, verklaarde dat het downloaden een ‘spontane daad’ was geweest en dat hij zich niet volledig aansloot bij de betekenis van de eed. Hij werd niettemin veroordeeld voor de boodschap én voor diefstal. (Het Belang van Limburg, 23/12/2005)

Onlangs kreeg het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding een klacht binnen over een webpagina met de volgende lay-out: een doodshoofd, met daaronder de tekst "Do you know what 14/88 means? If the answer is yes, please mail me!" Alleen als je weet dat dit doodshoofd het logo was van de "SS-pantserdivisie Totenkopf", die de bewakers van de concentratie- en uitroeiingskampen leverde, en/of dat "88" de numerieke omschrijving van "Heil Hitler" is en het getal "14" verwijst naar het aantal woorden dat een Amerikaanse neofascist 30 jaar geleden uitsprak ("we must secure the existence of our people and a future for white children"), zou je tot het besluit kunnen komen dat deze site een negationistische boodschap bevat.Maar omdat de site bij een tiener bleek te horen en verder alleen de traditionele dingen bevatte (fotootjes van zichzelf en vrienden, favoriete muziek, links naar o.a. een plaatselijke scoutsgroep), hebben we een berichtje gestuurd en hem gevraagd of hij wist welke ideeën hij verdedigde. Het blijft heel moeilijk om te bepalen tegen wie een klacht kan worden ingediend wegens inbreuken op een van de wetten die in de fiches 'wettelijk kader' aan bod komen. Het is daarom ook geen luxe om bij de minste twijfel een gespecialiseerde organisatie te contacteren. Zelfs bij vrij onschuldige boodschappen die verspreid worden door onwetende jongeren (die lichtzinnig over bepaalde details heengaan), mag men niet vergeten dat het internet een massamedium is. Een racistische boodschap op internet kan in principe overal ter wereld worden gelezen en gezien. Omdat het web precies het tegengestelde van een dagboek is, ook al kan het die vorm aannemen, is voorzichtigheid dus steeds geboden .Bron : Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding  www.saferchat.be

 

Enschede, Twee leerlingen (13 & 14) van het Stedelijk Lyceum zijn gisteren aangehouden door de politie, omdat ze op internet discriminerende teksten neergezet hadden over twee overleden Turkse (14 & 16) medeleerlingen. De twee aangehouden scholieren hebben bekend dat ze na het overlijden van de twee turkse jongens op internet discriminerende uitlatingen hebben neer geschreven: ''Weer twee Turken minder'', was één van de teksten. De leerling (14) van het Stedelijk Lyceum die deze week werd opgepakt wegens het racistisch beledigen van twee overleden Turkse medescholieren, blijft in voorlopige hechtenis. De andere scholier die vastzat, een meisje (13), is na drie dagen cel wel vrijgelaten. Haar rol wordt door de kinderrechter geringer beschouwd. Justitie wilde haar nog wel vasthouden.Enschede lag in rep en roer door de op internet racistische uitingen over de twee Turkse medescholieren te verspreiden. Ze maakten een compilatie van de foto's van de overleden jongens gelardeerd met een hakenkruis en de tekst dat het mooi was dat ze dood waren.De twee krijgen in de cel van de schoolpsycholoog steun: ''in deze moeilijke tijden. Hoe je dat doet? Vooral door te luisteren. Het voorval is voor hen enorm ingrijpend. Ze zijn erg verdrietig'', aldus de psycholoog.(ANP 13/12/2005)

Cyberpesten kan dus vele vormen aannemen. Hoewel het niet expliciet om cyberpesten tegen één bepaald persoon gaat is racisme verspreiden een vorm van cyberpesten die tegen een hele bevolkingsgroep gericht is, maar doorgaans niet als pesten wordt aanzien. Het gaat dan om het rondsturen van zogenaamd grappige mails met een beledigende grondslag, meestal van racistische of seksistische aard. Iedereen krijgt in zijn mailbox wel eens grappige powerpointpresentaties, filmpjes of mopjes waar de draak wordt gestoken met man-vrouwverhoudingen, domme blondjes, enz. en meestal zijn ze onschuldig. Soms bevatten ze expliciete pornobeelden die niet voor kinderogen bestemd zijn en vaak beseffen jongeren niet altijd in wiens handen deze mails terecht komen als ze deze gewoon naar hun volledig emailadressenbestand doorsturen. Helaas kan je tegen dit soort vormen van verspreiding van (soms platvloerse) humor weinig ondernemen omdat het via massale mails via het net verspreid worden. Opvoeders kunnen wel kinderen waarschuwen dat ze niet eender wat mogen doorsturen maar veelal hebben kinderen daar weinig boodschap aan omdat ze niet weten wat ze rondsturen. Zelf kreeg ik ooit een vrij professioneel gemaakt liedje doorgemaild waarin onomwonden vrij racistisch werd gezongen over een Turk die naar België is gekomen om te profiteren van de dop en wiens kinderen pikten. Waar zulke info vandaan komt en hoe het zich via het net verspreidt is moeilijk aan te geven.
Soms halen dit soort toestanden het nieuws. Begin december 2005 haalde zo’n bericht het nieuws omdat een Brusselse leerkracht gedwongen werd om ontslag te nemen omdat hij een mail met een racistische boodschap had verstuurd naar het adressenbestand uit zijn mailbox.

De Standaard (01/12/2005) berichtte hierover als volgt .
‘…Brusselse leerkracht gaat uit de bocht door racistische mail naar leerlingen te sturen. GemeenschapsonderwijsDiscrinatie monopoly dwong jongeman tot ontslag. Centrum voor Racismebestrijding roept iedereen op haatmails te weigeren.’ “Eigenlijk zou iedereen zijn verantwoordelijkheid moeten nemen en telkens er een e-mail aankomt die kwetsend is of weinig respect toont, moeten antwoorden dat dergelijke boodschappen niet langer welkom zijn.''….. De 25-jarige leerkracht Nederlands en geschiedenis werd door de directie van het atheneum van Anderlecht voor de keuze gesteld: ofwel ontslagen worden, en nog weinig kans maken in het Brussels gemeenschapsonderwijs, ofwel zelf ontslag nemen. Tim G. koos voor dat laatste. Hij had een grappig bedoelde e-mail rondgestuurd naar collega's en leerlingen. Daarin stond een ,,Marokkaanse editie'' van het gezelschapsspel Monopoly. Alle vakjes schreven ,,naar gevangenis'' voor, en op de plaats van de kanskaarten stond ,,sociale dienst''. Toen het bericht in de mailbox van de directrice terechtkwam, reageerde die gechoqueerd. Vooral omdat niet alleen collega's dit kregen, maar ook leerlingen van tussen 12 en 16 jaar. Het atheneum en de overkoepelende scholengroep tilden daar zo zwaar aan, dat ze de jongeman vroegen ontslag te nemen….. De leraar zelf zei dat hij er niet bij stilstond naar wie hij de mail doorstuurde. Hij blijft erbij dat hij niemand wilde kwetsen met de mail, maar de directie gaf niet toe. ,,Ik begrijp dat ik misschien te ver ben gegaan maar vind niet dat mijn straf evenredig is aan mijn 'misdaad'. Waarom geven ze me geen verwittiging? Ik heb die mail doorgestuurd zonder daar bij stil te staan en zeker niet met de bedoeling om mensen te kwetsen. Iedereen weet dat ik geen racist ben en dat ik allochtone leerlingen gelijk behandel. Als iedereen die zo'n mail verstuurt op het werk voortaan ontslagen wordt, is het al ver gekomen!''

Een ander voorbeeld is het verhaal van het racistische ploplied. Tim S., David C. en Wouter S. moesten midden november 2005 voor de correctionele rechtbank van Antwerpen verschijnen omdat ze een racistische versie van het Ploplied verspreid hadden via het internet. Het openbaar ministerie vorderde voor het drietal een werkstraf van 50 uur voor inbreuken op de racismewetgeving. De 31-jarige Tim S. uit Schelle ontving eind september 2000 een e-mail met daarin een racistische versie van het liedje "De Kabouterdans". Volgens de procureur werd in die "Makakkendans" een diepe afkeer tentoongespreid voor allochtonen en vreemdelingen. Tim S. stuurde de liedjestekst door naar 29 personen. Ook de 32-jarige David C. uit Beringen kreeg de tekst in zijn bezit. De presentator bij Top- radio ging echter nog een stapje verder en zong het liedje ook in. Hij wilde het op de radio spelen om een discussie over racisme op gang te brengen, maar zijn collega's vonden de tekst te grof.
Hij zette het mp3-fragment dan maar op de harde schijf van zijn computer en via een gedeelde folder belandde het liedje op het internet. De "Makakkendans" werd massaal gedownload in zowel binnen- als buitenland. Het liedje was te horen in cafés, dansgelegenheden en zelfs op een communiefeest. Ook op de nieuwjaarsreceptie van de VDAB schalde de "Makakkendans" uit de luidsprekers. De dj die op de receptie speelde, werd daar later door de correctionele rechtbank van Mechelen voor veroordeeld. De derde beklaagde, de 23-jarige Wouter S. uit Bonheiden, verspreidde de "Makakkendans" via Napstar, een muziekuitwisselingsdienst op internet. Hij voegde er bovendien nog een toespraak van Adolf Hitler aan toe. De verdediging pleitte wel dat het openbaar ministerie haar pijlen op de verkeerde personen had gericht. De daadwerkelijke auteur van het racistische liedje werd immers nooit gevonden en de drie beklaagden waren hoogstens randfiguren in de hele geschiedenis. Het Centrum voor gelijkheid van kansen vorderde van elke beklaagde een schadevergoeding van 1.000 euro. Ook Studio 100, Gert Verhulst en Danny Verbiest, de co-auteurs van het echte Ploplied, stelden zich burgerlijke partij. Zij eisten een schadevergoeding van één euro. (Gazet van Antwerpen, 15/11/2005)

Een ouder verhaal is dit van een 22-jarige Antwerpenaar die een e-mail met racistische en anti-Joodse boodschappen naar de Gazet van Antwerpen stuurde en van de onderzoeksrechter een verbod kreeg om nog langer te e- mailen. De verdachte zond op 14 mei een mail naar de redactie. Daarin minachtte hij de joodse gemeenschap, uitte hij grove beledigingen en plande hij aanslagen tegen de joodse gemeenschap. De Gazet van Antwerpen lichtte het parket in, dat het dossier in handen gaf van een onderzoeksrechter. De Computer Crime Unit van de federale politie kon de jongeman opsporen. Hij werd gearresteerd en aangehouden. Een dag later liet de onderzoeksrechter de Antwerpenaar gaan op voorwaarde dat hij geen e- mailbestanden zou aanraken en geen computerboodschappen meer zou versturen. (Gazet van Antwerpen 04/06/2002)

Niet alleen het versturen van racistische of opruiende mail is gevaarlijk. Ook het plaatsen van racistische taal op websites of in blogpagina’s is strafbaar. Voor Vlaanderen of Nederland zijn ons geen processen bekend maar in Singapore werden twee internetters veroordeeld.

Twee Singaporese webloggers werden midden september 2005 opgepakt wegens het op internet plaatsen van racistische teksten. De twee worden beschuldigd van opruiing. De verdachten, Nicholas Lim Yew en Benjamin Koh Song Huat, zouden racistische berichten op een weblog hebben geplaatst. Hierdoor zouden ze schuldig hebben gemaakt aan het tegen elkaar opzetten van rassen.
De twee zijn na betaling van ieder tienduizend Singaporese dollars (ruim 4800 euro) op borgtocht vrijgelaten, aldus bronnen in het land. Details over waar de teksten over gingen of op welke sites ze waren geplaatst, wilden de woordvoerder 'in het belang van het onderzoek' niet kwijt.
Vanaf 22 maart 2006 werd in België een nieuw meldpunt geopend voor het aanklagen van online illegale en schandelijke inhoud. Racistische en discriminerende uitlatingen op het internet nemen de jongste maanden en jaren behoorlijk toe schrijft De Standaard (DS 22/03/2006). Sommige discussiefora worden speciaal opgericht met de bedoeling racistische ideeën of haatboodschappen te verspreiden. Maar 'cyberhate' duikt ook op in discussiefora die niets te maken hebben met dit soort thema's. Hetzelfde geldt voor chatrooms. Ook van e-mail maken haatsurfers gretig gebruik. Het begrip "CYBERHATE" verwijst naar uitingen van haat op het internet. Die haat komt ondermeer tot uiting in racisme: het gebruik van pesterijen, beledigingen of geweld op basis van iemands huidskleur, zogenaamd ras of afkomst. Anderen ventileren hun haat door antisemitisme (een afkeer voor het Joodse volk) en negationisme (het ontkennen, minimaliseren, rechtvaardigen of goedkeuren van de genocide gepleegd tijdens de Tweede Wereldoorlog). Maar ook discriminatie op basis van geslacht, seksuele geaardheid, geloof of levensbeschouwing valt onder het begrip CYBERHATE.
Op het internet komen de begrippen CYBERHATE en HATESPEECH de term racisme vervangen. Door hun ruime betekenis duiden ze immers op de veelheid aan haatdragende uitingen op het internet: een video-file die de gruwel van de holocaust ridiculiseert, een "post" in een discussieforum die aanzet tot het verdrijven van moslims, een kettingmail met valse inhoud lastens holebi-ouders, de verspreiding van haat door middel van muziekfiles.

Een ontelbaar aantal discussiefora op het internet trekt dagelijks honderdduizenden - of zelfs miljoenen - surfers aan. In deze interactieve discussieruimtes kunnen gebruikers informatie, ideeën, tips en meningen over een bepaald onderwerp uitwisselen. Sommigen zijn actieve gebruikers (zij schrijven teksten en participeren zo aan het discussieverloop), anderen zijn passieve gebruikers (zij beperken zich tot het lezen van de "postings"). Het is haast onmogelijk om permanent deze berichten te controleren en indien nodig te verwijderen. Logisch gevolg: de berichten van deelnemers die haatboodschappen schrijven, bereiken de andere vertrouwde of toevallige lezers met sprekend gemak. Zij kunnen reageren op deze boodschappen maar hebben niet de mogelijkheid om ze te verwijderen. Het is dan wachten op een ingreep van de moderator of de beheerder van dit discussieforum. Hij zal de haatsurfer tot de orde roepen of in sommige gevallen zelfs "bannen" (=definitief als deelnemer aan dit forum schrappen).
Wat voor discussiefora geldt, gaat in zekere zin ook op voor chatrooms. Gebruikers kunnen er simultaan en online communiceren met de gesprekspartners van hun keuze. Ook hier kunnen gebruikers met minder goede bedoelingen proberen binnen te dringen om zo anderen voor hun ideeën te winnen.
Een ander middel waar haatsurfers gretig gebruik van maken is e-mail. Het is hét middel bij uitstek om relatief anoniem en met een minimale kost een zeer uitgebreid publiek te bereiken. Deze e-mail bombardementen en kettingmails kunnen zeer verscheiden vormen aannemen. Feiten uit de actualiteit die voorzien worden van eigen commentaren, fictieve feiten die worden rondgestuurd met het oogmerk te schaden, het gebruik van zogenaamde "humor" met een onderliggend haatdiscours, …. De geadresseerden worden op die manier aangespoord tot haat en discriminatie tegen allochtonen, homo's, aanhangers van een bepaald geloof, personen met een handicap,…

Het gebruik van postings in chats en op discussiefora en het gebruik van e-mail, kunnen ook een aanzet zijn om andere gebruikers naar de eigen website of blog te brengen. Steeds meer providers bieden gebruikers tegenwoordig de mogelijkheid om op een heel eenvoudige wijze een website of een blog aan te maken.
De eigen website is bij uitstek de virtuele ruimte waar men zijn standpunten kracht kan bijzetten zonder rekening te moeten houden met afwijkende visies. Men kan daarbij gebruik maken van teksten, illustraties, foto's, videoclips of audiofiles. Nu eens is de aanzet tot haat grof dan weer subtiel. In ieder geval biedt het world wide web de mogelijkheid om de eigen boodschap zeer aantrekkelijk en geloofwaardig, maar tegelijk ook misleidend te verpakken.

Het internet vrijmaken van cyberhate is onmogelijk schrijft De Standaard (DS 22/03/2006), maar dat betekent niet dat er niets aan gedaan kan en moet worden. Anders gaan gebruikers ervan uit dat racisme op het internet niet strafbaar of vervolgbaar is. En bestaat de kans dat normen vervagen en het op den duur bonton wordt om anderen op het internet te kwetsen en beledigen. Daarom heeft minister van Gelijke Kansen Christian Dupont (PS), samen met het Centrum voor Gelijkheid van Kansen, de overheidsdiensten Justitie en Economie en de belangrijkste Belgische internetproviders, een meldpunt opgericht. Op de grote Belgische onthaalpagina's (skynet.be, msn.be, scarlet.be, telenet.be) staat een icoontje Cyberhate-delete, waarmee kan worden doorgeklikt naar een meldingsformulier. Iedereen die denkt een of andere vorm van racisme op het internet te hebben vastgesteld, kan het formulier invullen. Je kan ook rechtstreeks terecht via http://www.cyberhate.be/
De melding komt dan terecht bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen, dat een eerste selectie doorvoert en de klachten doorspeelt naar het bevoegde parket. Op het meldingsformulier moet je aangeven waar en wanneer je de racistische uitlatingen hebt vastgesteld, wat er ongeveer in stond en zoveel mogelijk gegevens om de auteur te identificeren. Ook je eigen gegevens moet je vermelden. Op anonieme klachten gaat het Centrum niet in. Het College van procureurs-generaal bereidt enkele rondzendbrieven voor parket en politie voor. Aan politiediensten zal worden gevraagd om zaken zoals haatmails na bepaalde strafrechtelijke klachten zoals bedreiging en laster beter te registreren. Op die manier hoopt men degelijk cijfermateriaal te verzamelen over cybercriminaliteit. Dat is er nu niet. Vervolgens zal er een strafrechtelijk beleid worden uitgestippeld zodat cybercriminaliteit in elk arrondissement op dezelfde manier behandeld zal worden.

Het meldpunt zal in de toekomst opgaan in een Uniek Portaal waar alle inbreuken op het internet gemeld kunnen worden. De Federal Computer Crime Unit en de overheidsdienst Economie werken aan de oprichting ervan.
Niet iedereen is het overigens eens met deze poging om het internet te reguleren. Eén van de belangrijkste doelstellingen in de strijd tegen illegale en schadelijke online inhoud is de bescherming van minderjarigen. Vooral de bescherming tegen schadelijk geachte informatie en beelden vormt een grote uitdaging. Wat schadelijk is voor kinderen is niet noodzakelijk schadelijk voor volwassenen. Ee, delicate evenwichtsoefening dringt zich dus telkens op zeggen Jos Dumortier en Eva Lievens in De Standaard (DS 23/03/2006) .Initiatieven die dat doel willen bereiken moeten volgens hen steeds rekening houden met het fundamentele recht op vrijheid van meningsuiting. Overheden die maatregelen willen treffen, moeten de proportionaliteit van elke maatregel evalueren en opteren voor de ‘minst restrictieve oplossing’.

Pas op voor je leraar online. Jongeren worden in de gaten gehouden op internet, met soms gevolgen die ze niet overzien. Niemand op het Baptist College in Williamsburg in de VS wist dat Jason homoseksueel is. Tot leraren zijn MySpace-profiel vonden en lazen over zijn geaardheid. Hij werd gesommeerd de school te verlaten 'for sexual behavior not consistent with Christian principles'. Ook in Oak Lawn heeft een school ingegrepen. Twee basisscholieren zijn vier dagen geschorst omdat ze 'vulgaire taal' (http://www.wbbm780.com/) bezigden en George Bush belachelijk maakten. De scholieren plaatsten een foto waarop de president van de VS zijn middelvinger opstak. De twee moesten hun profielen verwijderen op straffe van meer maatregelen. De ouders van de school in Oak Lawn vragen zich af waarom de schooldirectrice was gaan neuzen op MySpace. De profielen zijn gemaakt in de privé-tijd van de kinderen. "Ze heeft niet het recht onze kinderen te bespioneren, het is alsof ze rondneust in ons eigen huis." ( Bron : http://mijnkindonline.web-log.nl/log/556244 4)

Meisje opgepakt wegens spotprenten op MySpace. De Amerikaanse geheime dienst heeft vorige week een 14-jarig meisje uit de klas geplukt die spotprenten van George Bush op haar MySpace-pagina had geplaatst. Op een van de afbeeldingen stond de president afgebeeld met een mes, voorzien van de tekst: 'Kill Bush'. Het meisje, Julia Wilson, verwijderde de prenten nadat ze in de geschiedenisles leerde dit strafbaar kon zijn. Maar ze was te laat. Autoriteiten hadden haar al op hun controlelijst gezet en dus werd ze tijdens biologieles uit de klas gehaald. Vervolgens werd Wilson onderworpen aan een langdurig verhoor. Wilson is boos over de manier waarop ze behandeld is. "De agenten schreeuwden en waren onnodig gemeen. Bovendien bedreigden ze me met detentie in de jeugdgevangenis." Ze denkt er over om een klacht in te dienen. Wilson is nu bezig met een pagina op MySpace waar ze, samen met andere leerlingen van haar school, protesteert tegen de oorlog in Irak.
(Bron: 17/10/2006 www.Nu.nl )

4. Commercieel uitbuiten van kinderen

Tom Van Renterghem (Child Focus). We krijgen enorm veel klachten over beltonen en screensavers die je kan downloaden door naar een bepaald nummer te bellen. Jongeren zien zo’n advertentie in een blaadje, sturen een SMS met een code en krijgen dan een belmelodie of een beeldscherm toegestuurd. Alleen : de leveranciers zijn meestal buitenlandse, vaak Nederlandse bedrijven, die zo’n SMS beschouwen als een inschrijving. En dan begint het : die jongere krijgt achteraf de ene SMS na de andere toegestuurd, met reclame voor seksdates, erotische party’s, andere beltonen…. Sms’jes die aangerekend worden, zodat hun prepaid-kaart in een mum van tijd leeg is. Je kan er maar bitter weinig tegen doen. Soms helpt het als je een sms terugstuurt met het woord ‘unsubscribe’ erin, maar vaak gaat het om louche bedrijfjes die zich daar geen fluit van aantrekken. De gsm operatoren Proximus, Base en Mobistar kennen het probleem, maar blijkbaar kunnen zij er ook niet veel tegen beginnen. Er is maar één goede oplossing : van gsm-nummer veranderen en nooit meer naar die nummers uit de boekjes bellen. (Annemie Bulté Uit Humo, nr.3400, 16-20)

 

Duits hof stelt regels voor ringtone reclames. Het hoogste federale gerechtshof in Duitsland heeft donderdag bepaald dat advertenties voor ringtones niet meer toegestaan zijn, als niet duidelijk is hoeveel de koper uiteindelijk precies kwijt is voor het deuntje. De uitspraak geldt ook voor andere 'mobiele fun' zoals wallpapers, spelletjes of icoontjes. De zaak draaide om reclame in het jongerenblad Bravo Girl waar lezeressen om de oren worden geslagen met aanbiedingen voor goedkoop lijkende ringtones. Het hof vindt dat de advertenties misbruik maken van de onervarenheid van de jonge consumenten. (Bron: GooienEemlander 07/04/2006)

Kinderen zijn op internet helaas niet immuun voor reclame. Op alle mogelijke verleidelijke manieren probeert men kinderen te overhalen om zich in te schrijven voor spelletjessites, datingsites, sites voor het maken van vrienden, enz. Voor enkele jaren had je het probleem dat ouders peperdure telefoonrekeningen gepresenteerd kregen omdat hun kinderen zonder het te weten een inbelprogrammaatje hadden geïnstalleerd, waarbij het lokale inbelnummer werd veranderd naar een nummer in het buitenland. Zonder het te weten werd de inbelverbinding omgeleid en betaalden de ouders ongekend hoge telefoonrekeningen. Met ADSL of kabelverbinding is dit probleem uitgesloten, maar gewiekste handelaars hebben andere middelen gevonden om kinderen geld af te troggelen. Men laat een demoversie van een spelletje spelen en als men het spel wil verderspelen moet je eventjes een sms-je sturen. Of om een profiel te kunnen aanmaken in een datingsite moet je eveneens een sms-je sturen. Maar eenmaal je nummer bekend is, krijg je onophoudend sms-jes toegestuurd die zeer moeilijk te stoppen zijn. Het zuur verdiende zakgeld gaat dan op naar onzinnige berichtjes die je niet nodig hebt. Jongeren worden ook verleid om tegen betaling muziek te downloaden, enz. Om te lokken is het zeer goedkoop, maar eenmaal dat je je persoonlijke gegevens zoals een GSM nummer of een kredietkaart hebt doorgegeven, wordt je rekening onverbiddelijk geplunderd. Vooral beltonen lijken momenteel een probleem. Kinderen worden gelokt door websites als http://www.gratisringtones.net/ of http://www.jamba.be Onder het mom dat ze een gratis polyfone ringtoon kunnen downloaden geven ze hun GSM nummer op. Meestal wordt er wel aangegeven dat het sms’je bijvoorbeeld 2 euro kost, maar men vergeet dat men meteen een abonnement neemt, waarbij er elke week 4 euro afgehouden wordt op het beltegoed of dat er bij de afrekening 4 euro bijkomt. In ruil kan men elke week beltonen of wallpapers downloaden, maar de onoplettende tiener die slechts één liedje wilde binnenhalen, verbindt zich door een klein sms’je aan een contract dat zeer moeilijk te verbreken blijkt. Ook bij sites waar je werkelijk maar één beltoon kunt downloaden via het zogenaamde WAP-systeem bleek onbetrouwbaar. We probeerden zelf de site http://www.go2.be/ringtones/ uit en bestelden een polyfoon liedje. Na betaling via een sms van 2 euro kregen we een scherm te zien, met een vrij ingewikkelde uitleg om het liedje te downloaden. Toen we na 10 minuten na allerlei instellingen het liedje konden downloaden bleek het niet afspeelbaar op het type GSM hoewel een controle vooraf duidelijk aangaf dat het wel afspeelbaar zou zijn. M.a.w. je koopt een kat in een zak en kan niet reageren wanneer het niet werkt.
Jonge kinderen zijn gewillige slachtoffers voor dit soort ongeoorloofde wanpraktijken. Maar blijkbaar is er weinig tegen te doen, dan kinderen waarschuwen niet in te gaan op deze attractieve internetaanbiedingen.

De makers van de websites zitten vaak verborgen in ongure oosterse landen en zijn praktisch onmogelijk opspoorbaar. De nieuwe maffia heeft zich naar het internet verplaatst en nog dagelijks trappen goedgelovige kinderen, maar vaak ook onwetende ouders in de val. Zelfs het meest populaire communicatieprogramma MSN Messenger bulkt van de commerciële activiteiten, zoals links naar datingsites of de mogelijkheid om tegen betaling SMS-jes te versturen.

Maar niet alleen kinderen worden uitgebuit op internet. Onderzoek heeft aangetoond dat heel wat datingsites op internet fake-deelnemers op het net zetten om klanten te lokken. Vooral vrouwelijke medewerkers worden ingezet om mannelijke klanten te lokken en te overhalen om te betalen. De vraag is ook hoeveel jongeren zich niet op die manier laten misleiden.

Stel, je bent vrijgezel en je vindt dat het hoog tijd is dat daar verandering in komt. In de hoop dat één en ander in een stroomversnelling zou komen, registreer je je op een datingsite. Als je uiteindelijk ook in real life afspreekt met één van de potentiële partners, val je bijna van je stoel van verbazing wanneer de vrouw tijdens de date toegeeft dat ze in feite zelf medewerkster is van de datingsite. Het voorgaande lijkt onwaarschijnlijk, maar het overkwam een zekere Matthew Evans. Hij heeft nu dus online datingbureau Match.com, het grootste ter wereld, aangeklaagd voor fraude. En Matthews is blijkbaar niet de enige met klachten. Volgens verschillende vrijgezellen zouden medewerkers van Match.com zich schuldig maken aan het versturen van e-mails die de ontvangers voor ogen houden dat er potentiële partners geïnteresseerd zijn. Het doel hiervan zou zijn dat de digitale romantici hun betaalde registratie bij Match.com verlengen. Het inzetten van medewerkers die zich voordoen als Match.com-gebruiker en daadwerkelijk met de geïnteresseerde partij uitgaan, zou gedaan worden vanwege het positieve marketingeffect. Maar niet alleen Match.com ligt onder vuur. Ook de relatierubriek van internetportaal Yahoo! is door sommige gebruikers aangeklaagd. Nepprofielen zouden de bezoekers het idee te geven dat er meer vrijgezellen aanwezig zijn dan dat feitelijk het geval is. Het Nieuwsblad 11/11/2005

5. Virtuele vriendenruimtes op internet en misbruik door volwassenen

Dat de nieuwe eigenaars niet hoog oplopen met de privacy van de gebruikers, geeft al aan dat MySpace zijn ,,maagdelijkheid'' aan het verliezen is. En dat is niet het enige imagoprobleem waar het bedrijf mee te kampen heeft. In de Amerikaanse media wordt www.MySpace.com de jongste weken steeds vaker in verband gebracht met pedofiliezaken. In de staat Connecticut werden recent nog twee mannen aangehouden op verdenking van verkrachting van minderjarigen die ze via MySpace hadden leren kennen. Het gaat om de eerste federale rechtszaken in verband met de website. MySpace verbiedt in principe aan min-dertienjarigen om lid te worden. Maar het kan niet verhinderen dat kinderen zich ouder voordoen dan ze zijn, of dat ze al te veel persoonlijke informatie op de website zetten.(De Standaard 14/03/2006)

Kinderen makkelijk te ronselen voor kinderporno via internet. Volgens journalist en programmamaker Alberto Stegeman van het televisieprogramma Undercover in Nederland, gebeurt het steeds vaker in chatboxen dat pooiers minderjarige kinderen aanbieden en minderjarigen zichzelf tegen betaling aanbieden voor seks. Met de verborgen camera legde hij vast hoe "ongelofelijk eenvoudig" het is om op internet in contact te komen met minderjarige jongens, pooiers en kinderpornohandelaren. Van de kinderen worden foto- en video-opnames gemaakt, die vervolgens worden doorverkocht aan pedofielen. Daarnaast zijn er ook kinderen die tegen betaling worden aangeboden door kinderpornohandelaren, stelt de programmamaker. Volgens het team Kinderporno van het Korps Landelijke Politie Diensten moeten chatsites beter beheerd worden. (Bronnen: www.webwereld.nl en Het Laatste Nieuws 07/04/2006)

Chatten met een vieze oude man. Ze wordt er wel eens moe van. MSN Messenger wordt vaak in één adem genoemd met... ... de duistere kanten van internet: pesten, seksueel misbruik, verslaving. ,,Het is vervelend dat we daarmee worden geassocieerd,’’ zegt Jacqueline Smit, de kersverse directeur van MSN Nederland. Tegelijk erkent ze dat ’s werelds populairste chatprogramma niet te controleren is. De openbare gedeelten waar mensen zich in ‘profielen’ presenteren (MSN Space) worden door controleurs (moderators) gescreend. Maar chatprogramma Messenger is een privé-aangelegenheid, gebruikers bepalen zelf met wie ze contact hebben. Vanwege de privacy controleert MSN de gesprekken niet. Misbruik is daardoor moeilijk aan te pakken. Smit: ,,Het is een maatschappelijk probleem. Er ligt een belangrijke taak voor ouders en docenten. Wij kunnen als aanbieder voorlichting geven. Je kunt KPN toch ook niet verantwoordelijk houden voor de inhoud van telefoongesprekken?’’
Directeur Bamber Delver van Stichting De Kinderconsument begeeft zich geregeld ‘undercover’ als 15-jarige op internet. ,,Elke keer schrik ik me rot. Op het 18plus- gedeelte van een webcam-site laat een jongen van nog geen 13 jaar op aandringen van medechatters zijn piemel zien, en niemand grijpt in. Een vrouw van 33 blijkt plots een vieze oude man die mij als 15-jarige jongen lastigvalt, pubermeisjes kreunen voor de internetcamera en worden daana voor ‘Turkenhoer’ uitgemaakt.’’ Populaire profielensites als Sugababes/Superdudes en CU2 hebben tientallen ‘moderators’ in dienst die trachten alles in de gaten te houden. De vraag is wanneer een grens wordt overschreden. Ouders zullen zich rot schrikken als hun 14-jarige dochter op het forum een discussie start over slikken bij pijpen, zegt marketingmanager Michel Hendriks van Sugababes. ,,Toch moet zo’n onderwerp kunnen, als het een serieuze insteek heeft. Jongeren zijn nu eenmaal bezig met seks.’’ Hij heeft er ook geen problemen mee dat tieners zichzelf in de etalage zetten. ,,Ze zijn bezig zichzelf te ontdekken. Dat gebeurt vaak met beelden. ’’ Een foto in badkleding is toegestaan, een naaktfoto niet. Jongens met afgezakte boxershorts tot 2 millimeter boven het geslachtsdeel zijn te erotisch. ,,We leren moderators kijken naar de sfeer van een foto en de bedoeling van een tekst.’’ Misbruik kan ook ergens anders voorkomen, stelt Vincent van Leeuwen van CU2 ,,Belangrijk is dat kinderen zich bewust zijn van de gevaren en weten hoe ver ze kunnen gaan.’’ Ouders hebben volgens hem de verantwoordelijkheid kinderen te leren dat ze vreemden niet zomaar moeten vertrouwen. ,,Het maakt weinig uit of dat een man in een park is of iemand met een webcam op internet.’’ (Bron : Algemeen Dagblad 26/04/2006)

Belg chat 150 meisjes uit de kleren. Een 22-jarige jongeman uit het Vlaamse Stekene, vlak tegen de grens met Zeeuws Vlaanderen, heeft vermoedelijk 150 meisjes uit de kleren gepraat. Terwijl zij zich voor de webcam uitkleedden, maakte hij van deze striptease opnamen. Zijn slachtoffers waren tussen de 10 en 14 jaar oud. Een leeftijd waarop de verdachte volgens zijn advocaat zelf ook mentaal was blijven steken. ,,Hij is zelf net uit de puberteit. Dit zijn gewoon wat uit de hand gelopen chatsessies,’’ aldus de raadsman van de voyeur, Dominique Defrence. Justitie in België neemt de zaak echter minder luchtig op. Zij spreekt van ‘de grootste zedenzaak tot nu toe in zijn soort’. De 22-jarige, die zich in zijn chatsessies voor veel jonger uitgaf, liep tegen de lamp toen de ouders van één van zijn slachtoffertjes hun dochter naakt voor de computer aantroffen. Zij waren de enigen, die zich gisteren als civiele partij in het proces voegden. De politie vond in de computer van de verdachte naast kinderporno ook 150 contactpersonen terug, maar kon er van die lijst tot nu toe maar 39 traceren. De dader riskeert een forse celstraf, omdat de formele aanklacht ‘aanranding van de eerbaarheid met geweld’ is. De jongeman zou immers zijn slachtoffertjes psychologisch onder druk hebben gezet om zich uit te kleden en voor de camera seksuele handelingen te verrichten. Volgens de organisatie Child Focus zijn kinderen heel gemakkelijk te verleiden door ‘chatvrienden’. ,,Ze denken met iemand vertrouwelijk contact te hebben en realiseren zich niet dat de persoon aan de andere kant alles kan filmen en verspreiden.’’ (Bron  www.ad.nl  09/02/2007)

 

Serieverkrachter lokt meisjes via internet De lokale politie heeft een man opgepakt die in Bilzen twee meisjes van 13 en 14 jaar verkrachtte. De 23-jarige Antwerpenaar maakte de afspraakjes via een babbelbox op internet. De pedofiel had in heel Vlaanderen contacten. Tot nu toe zijn al 10 slachtoffers gekend.De serieverkrachter gaf zich uit als 17-jarige. Hij legde via internet contact met minderjarige meisjes. Daarna probeerde hij afspraakje te maken. De pedofiel kwam dan zelf naar de meisjes toe. In maart en eind april reisde hij naar Bilzen. Daar had hij onder meer in een park ontmoetingen, de ene keer met een meisje van 13, de andere met een 14-jarige. Tijdens de afspraakjes was het contact intiemer dan de meisjes wilden. De lokale recherche van Bilzen nam de zaak ernstig en spoorde de dader op. Vorige vrijdag kon de verdachte worden opgepakt en legde hij bekentenissen af. De man werd voorgeleid bij de onderzoeksrechter en aangehouden. De politie spoort nog andere slachtoffers op. Tot nu toe zijn er al tien gekend.Eind vorig jaar werd een meisje uit Heusden-Zolder verkracht na een internetcontact. Begin dit jaar kreeg een Beringenaar drie jaar cel voor de verkrachting van minderjarigen na afspraakjes via de chatbox. Hulpverleners waarschuwen voor het gevaar van de anonieme, virtuele wereld. “Zelfs twintigplussers kunnen al niet meer volgen waar kinderen op het internet mee bezig zijn,” zegt Rik Bloemen van het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling in Hasselt. (Bron : www.HBvL.be 15/05/2007)

Het online leven van tieners is voor vele ouders onbekend terrein. Virtuele ontmoetingsruimtes zijn plaatsen waar jongeren vrij gemakkelijk eigen webruimte kunnen aanmaken om zichzelf voor te stellen en virtuele vrienden te maken. Het lijkt een gigantisch café waar je altijd wel iemand vindt die dezelfde interesses deelt als jij, of waar je vrienden je met nieuwe mensen in contact kunnen brengen. Het is een plaats waar je kan komen om gewoon een beetje te keuvelen, maar ook om muziek, foto's of filmpjes uit te wisselen met gelijkgestemde zielen.  

Jongeren hebben vaak honderden contactpersonen toegevoegd aan MSN. Voeger hielden ze van huis uit enkel contact met echte vrienden en bekenden, die ze uit het dagelijkse leven ook al kenden. Nu voegen ze iedereen die ze maar enigszins kennen aan MSN toe en ook nog vaak volslagen onbekenden die ze op een chatsite hebben ontmoet of die contact met ze opneemt via hun profiel op een jongerensite of die ze worden geadviseerd door al eerder toegevoegden. In al die laatste gevallen is het nooit duidelijk of de persoon is wie hij zegt te zijn. Omdat ze iedereen toevoegen die ze maar enigszins kennen, is de kans om thuis gepest te worden veel groter geworden dan vroeger. Hadden ze vroeger ruzie met iemand, dan zouden ze die persoon zeker niet opbellen en als die persoon wel zal bellen kreeg hij of zij in 9 van de 10 keer eerst de vader of moeder aan de telefoon. Nu kunnen alle pestkoppen via MSN of E-mail rechtstreeks al dan niet anoniem contact met ze opnemen. Blokkeren doen ze niet snel, omdat ze bang zijn er dan meer bij te horen. En dat helpt ook niet tegen anoniem pesten. Contact met vreemden kan leuk zijn maar ook heel gevaarlijk. Jaarlijks worden meer dan 1000 jongeren onder de 16 na een internetdate met een onbekende aangerand of verkracht. Slechts 10% doet aangifte. (Bron :  www.mijnkindonline.n l 18/04/2006).

 Het jongerentijdschrift Maks! print in haar laatste nummer een mail naar Amber. Een beetje een vieze mail waarin de redactie alles schrijft wat ze over Amber weet. Die persoonlijke gegevens stonden open en bloot op het internet. Amber was flink geschrokken. Ze paste meteen haar privacy-instellingen aan.  Facebook en Netlog zijn als een café! Je staat er rechtstreeks in contact met vrienden, je kan er chatten, spelletjes spelen, foto’s posten… Maar op die websites geven kinderen ook veel informatie over zichzelf prijs. Ze laten hun vrienden openlijk weten waar ze naartoe gaan, vertellen open en bloot over de turnles op vrijdag, over hun favoriete muziek, cafés … Dat deed ook Amber. Maks schreef haar deze mail. (Bron : www.klasse.be/ouders )

In hun enthousiasme vermelden jongeren vaak heel persoonlijke dingen op deze sites. Hoewel de profielsites niet in eerste instantie specifiek voor pubers ontworpen zijn, zijn ze zeer geliefd onder jongere tieners vanaf 10 à 12 jaar. De websites stellen zich voor als „plaats voor vrienden,“ en als je het oppervlakkig bekijkt lijkt het allemaal erg onschuldig. De gebruikers bouwen een profiel en creëren een persoonlijke webpagina om anderen hun persoonlijkheid te leren kennen en te vertellen wie ze zijn en waarmee ze bezig zijn. Ze kunnen ook foto’s van zichzelf toevoegen. Zodra een profiel gecreëerd is, kan het door iedereen bezocht worden en je kunt zoeken op leeftijd, op seksuele voorkeur, op regio, enz.. Gebruikers kunnen uitnodigingen naar hun vrienden verzenden om hun profiel te bekijken en die kunnen op hun beurt weer andere vrienden aanbrengen om zo een „sociaal netwerk tot stand te brengen“. Bij elk profiel zie je zo een aantal vrienden en vriendinnen staan. Die moet je niet noodzakelijk allemaal kennen, maar kunnen ook door anderen aangebracht worden. Je kunt de persoon wiens profiel je bekeken hebt vragen om in zijn vriendengroep opgenomen te worden. Je kunt chatten met elkaar, elkaar e-mailen, online groepen en forums tot stand brengen.

Hoewel het wordt voorgesteld als een plaats om vrienden te maken is het ook een populaire plaats voor online dating tussen tieners geworden. Je moet namelijk ook je relatietoestand opgeven, van gebonden tot single en op zoek. Helaas gebruiken vele volwassenen het systeem ook al om seksdates te hebben. Een aantal van die virtuele ontmoetingsruimtes geven aan dat je 14 jaar of ouder moet zijn om een profiel te mogen aanmaken maar bijvoorbeeld bij www.LookNmeet.be  slaagde ik er zonder problemen in om me (ik ben veertiger) als 13 jarige jongen voor te doen en een profiel aan te maken met een hoop fantasie. Ik kreeg meteen een hele hoop spontane reacties van jongens en vooral meisjes tussen 13 en 15 jaar die graag met mij in contact wilden komen en wilden weten wat mij bezighield. Ik had dan ook zeer leuke (fictieve) fotootjes geplaatst die ik gewoon op internet gevonden had. Ook jongeren kunnen dus makkelijk liegen over hun leeftijd en een hogere leeftijd invullen. Er is geen controle door het systeem of de leeftijd klopt. En terwijl bijvoorbeeld www.MySpace.com  gedragsregels bepaalt die de gebruikers moeten overeenkomen om bijvoorbeeld geen naaktfoto’s te posten of seksueel getinte of geweld of racistische boodschappen te publiceren, houden vele gebruikers er zich toch niet aan en is er weinig controle of het gebeurt. De netwerken zijn zo groot geworden dat niemand nog controleert wat er precies allemaal op wordt gezet. Sommige sites geven ook expliciet aan om geen achternamen, adres of telefoonnummers te vermelden. Maar heel wat jongeren houden zich daar niet aan en publiceren al hun persoonlijke gegevens op het internet. MySpace.com controleert bijvoorbeeld niet actief naar schendingen van die regels en verklaart dat de eindverantwoordelijkheid voor het gebruik van de virtuele omgeving bij de gebruikers ligt en wijst alle potentiële aansprakelijkheid af. www.Myspace.com zou wereldwijd meer dan 13.5 miljoen gebruikers hebben.

Jongeren vermelden zonder nadenken hun leeftijd, plaatsen foto’s en hun woonplaats. In België is
www.LooknMeet.be  vooral bekend ,maar ook hier troffen we profielen van jonge kinderen aan. Bij wijze van proef meldde ik me aan met als aanmeldgegevens een jongen van 13 jaar met fictieve gegevens. Na activering door betalen van 1 euro via een sms kon ik probleemloos profielen van meisjes jonger dan 14 jaar opvragen.

 

 

Hoe makkelijk is het dus voor pedofielen om zich anders voor te doen dan ze werkelijk zijn en zo met jonge meisjes of jongens in contact te komen.
Ik klikte op ‘Lis’je’ en kreeg een pagina waar ik niet alleen persoonlijke foto’s van het meisje kon bewonderen, maar haar ook kon emailen, met haar kon chatten, enz. Het was trouwens verbazend dat een meisje van 13 op een dinsdagnamiddag om 14.23 online was. Normaal gezien behoort een meisje van die leeftijd toch op school te zijn. In welke mate was dit profiel dus een echt profiel ?

 

Leuk detail : in de chatruimte van www.LookNmeet.be werd vrolijk aangegeven dat cybersex niet toegelaten was in de openbare chatruimtekamers. Zulke gesprekken moeten privé gevoerd worden via het dubbelklikken op de nickname van de gesprekspartner. Deze berichtjes staan op een site die bulkt van de profielen van 12 tot 14 jarigen.

Vooral in de VS zijn gelijkaardige sites ontstaan zoals www.Xanga.com , www.Blurty.com , www.StudentCenter.org  . Helaas zijn deze sites vruchtbaar jachtgebied voor seksuele perverten geworden die zich vaak achter een tienerprofiel verbergen om persoonlijke contacten met jongeren op te bouwen. Maar ook jongeren zijn niet zo onschuldig en gebruiken op gelijkaardige wijze deze webruimtes om volwassener gedrag te ontwikkelen dan waar ze normaal aan toe zouden zijn.

 

Hoeveel jongeren tussen 13 en 15 willen niet graag volwassener zijn en volwassener gedrag ontwikkelen, maar kunnen dit niet via hun gewone contacten met leeftijdsgenoten omdat daar de sociale controle zeer groot is. Vooral jonge meisjes gebruiken deze virtuele ruimtes om met oudere jongens in contact te komen. Ze denken dat het onschuldig is omdat het allemaal virtueel gebeurt, maar staan niet stil dat die jongen van 17 aan de andere kant misschien een man van 45 kan zijn.
Vooral pubermeisjes tussen 13-15 jaar zitten in een zeer beïnvloedbare leeftijd. Zeker als blijkt dat ze niet zo succesrijk zijn bij de iets oudere jongens in hun vrienden- of schoolomgeving, zoeken ze een virtuele vriend waarmee ze dan naar vriendinnen mee kunnen opscheppen. Ze laten zich misleiden door de vriendelijke en lieve woordjes van de zogenaamde knappe jongen aan de andere kant, die meestal een valse foto van zichzelf meegestuurd heeft. Ze sturen foto’s van zichzelf terug en laten zich soms verleiden tot gewaagde poses voor een webcam of sturen digitale foto’s door waar ze zich ontkleden. Het wordt allemaal erger als deze meisjes dan ook in het reële leven afspraken maken met deze mannen. Wanneer ze dan alleen zonder medeweten van de ouders een ontmoeting hebben met de zogenaamde virtuele vriend op een minder drukke plaats, is er veel kans tot seksueel misbruik. En het zijn niet altijd vieze mannen van 45 die het misbruik plegen. Meer en meer gevallen komen in het nieuws waar het jonge twintigers zijn die jonge meisjes het hoofd op hol brengen en de meisjes die erg beïnvloedbaar zijn, zeker als het om een zeer knappe jongen gaat, tot seksuele contacten bewegen.
 

Oscar Vermeer (NRC Handelsblad 19/04/2006) maakt een vergelijking tussen vroeger en nu. Strippen voor de webcam is normaal geworden voor heel wat meisjes, net zoals vroeger vozen in het fietsenhok. Of niet? Toch waarschuwt ook hij ervoor dat het aantal meldingen van misbruik toeneemt.
“Meisjes die zich uitkleden, seksuele handelingen verrichten voor de webcam of urenlang erotisch chatten. Geregeld berichten de media over seksueel gedrag op internet. Maar hoe erg is dat eigenlijk?
In essentie is het niet anders dan tien jaar geleden, toen meisjes hun borsten lieten zien en jongens hun broek naar beneden trokken,” zegt seksuoloog Peter Leusink. “Daar moet je niet spastisch over doen. Elke generatie heeft zijn eigen seksuele uitingsvorm – en nu is dat dus internet.”
Kinderen en tieners gebruiken alle media die voorhanden zijn om te rommelen met seks, zegt ook Marianne van den Boomen, docent-onderzoeker Nieuwe Media en Digitale Cultuur aan de Universiteit Utrecht. “Dit is hoe doktertje spelen er in het internettijdperk uitziet.” Justine Pardoen en Remco Pijpers, hoofdredacteuren van www.mijnkindonline.nl  : “De eerste seksuele ervaring zal steeds meer via internet gaan, nog ver voor de eerste echte tongzoen.” De twee hoofdredacteuren kennen veel voorbeelden van seksueel gedrag op internet. “Groepjes meiden gaan bewust op zoek naar jongens die zich aftrekken voor de webcam. Camrukkers, noemen ze die. Ze lachen erom, nemen de beelden op en versturen die naar vrienden.”

 

Sexting. Blootfoto’s brengen steeds meer meisjes in problemen. Cijfers uit Groot-Brittannië zeggen dat een kwart van de jongeren aan 'sexting' doet. Ook bij ons sturen ze almaar vaker naaktfilmpjes of -foto's door naar vrienden of liefjes, met soms kwalijke gevolgen.
"Hallo, ik ben een bang meisje. Ik heb een maand geleden mijn borsten getoond aan een jongen die ik niet ken. Ik was bang! Opeens zei hij dat hij het gefilmd had en naar vrienden ging doorsturen!" Dat heeft een meisje onlangs op het forum van de Kinder- en Jongerentelefoon (KJT) gepost. En ze is niet de enige met dat probleem.
"Wij krijgen geregeld vragen van jonge meisjes - gemiddeld zijn ze 14 - die bijvoorbeeld een naaktfilmpje naar hun vriendje hebben gestuurd, via mail of gsm, dat daarna op internet is opgedoken", zegt Sibille Declercq, woordvoerster van KJT.
"Preventief raden we sowieso aan nooit zulke filmpjes of foto's door te sturen, hoe graag je die ander ook ziet. Gebeurt het toch, dan raden we aan om eerst aan de jongen te vragen om het filmpje of de foto van het internet te verwijderen. Doet die dat niet, dan raden we het meisje aan om naar de politie te stappen. Zulke beelden kunnen immers beschouwd worden als kinderporno, en de verspreider ervan is strafbaar." Probleem is dat pubers de gevolgen van hun gedrag moeilijk kunnen inschatten. "Het internet is voor hen iets heel onschuldigs", zegt Declercq. "Het zijn pas jongeren vanaf 16 die zich bewust worden van de gevaren. Op school wordt daar, ons inziens, heel weinig aan gedaan. Het is vooral met leeftijdsgenoten dat jongeren over seksualiteit praten, met hun ouders amper." In de Verenigde Staten hebben al een paar meisjes zelfmoord gepleegd omdat ze werden gepest nadat hun foto in handen van derden was terechtgekomen. Een paar maanden geleden nog heeft een 13-jarig meisje uit Tampa, Florida zichzelf opge hangen. Ze had een naaktfoto van zichzelf naar een jongen gestuurd die ze leuk vond. Een vriendin van die jongen stuurde daarop de foto door naar vrienden op school. De Computer Crime Unit van de federale politie waarschuwt ook voor de trend. "Als een foto of een filmpje eens op een website belandt, dan is het heel moeilijk te verwijderen. Wij kunnen wel iets weghalen, maar het kan even snel weer ergens anders opduiken." (Bron Sylvia Mariën HBvL 05/12/2009)

Lees meer over sexting in het dossier van Mediawijs http://mediawijs.be/dossiers/dossier-liefde-op-het-internet/sexting

Seksueel gedrag op internet is de moderne versie van het onschuldige ‘vies-doen-in-de-bosjes’. Maar het ligt niet zo eenvoudig schrijft Vermeer. Want tegelijk heeft internet grote invloed op de beleving van seksualiteit. Hij verwijst naar seksuoloog Leusink die spreekt over „instantseks”: anoniem, vierentwintig uur per dag beschikbaar, toegankelijk voor iedereen en in alle denkbare varianten. Volgens Leusing zijn dankzij instantseks seksuele fantasieën dichterbij gekomen. En dan voegt internet daar ook nog visualisatie aan toe, waardoor de beelden indringender worden en de opwinding krachtiger is. Op internet ben je ook sneller geneigd seksuele grenzen over te gaan. Het begint vaak onschuldig. Voorzichtige contacten worden gelegd bij online-communities: profielensites zoals hoger genoemde Sugababes, met 300.000 actieve leden één van de grootste van Nederland.
Als lid van zo’n gemeenschap plaats je een profiel, dat bestaat uit persoonlijke informatie, foto’s en een gastenboek. Daarna bouw je al chattend een nieuwe vriendenclub op. Als het klikt, kun je privé verder chatten, een ‘echte’ afspraak maken of besluiten elders samen te webcammen, bijvoorbeeld op Msn.

En dan gaat het vaak snel: in de veiligheid van de eigen slaapkamer, dankzij de anonimiteit van internet, zijn mensen eerder geneigd om telefoonnummers en adressen te geven, elkaar seksuele fantasieën toe te vertrouwen, te strippen voor de webcam of een sexdate te maken. Justine Pardoen van www.mijnkindonline.nl  stelt dan ook duidelijk dat dit soort jongeren tot op het randje gaan. Seksuoloog Leusink: „Meisjes willen vaak iets terugdoen voor complimentjes die ze hebben gekregen als ‘ik ben benieuwd hoe je eruit ziet, je bent vast heel mooi’. Het is een soort loverboy-tactiek.”
Niet iedereen realiseert zich de mogelijke gevolgen: webcambeelden die stiekem worden opgenomen en verspreid op internet. Alleen al het dreigen ermee kan werken als chantage om iemand te dwingen nogmaals uit de kleren te laten gaan. Zo werd Brian N. uit Beverwijk (20) in februari van dit jaar veroordeeld tot twaalf maanden gevangenisstraf, voor het maandenlang via de webcam afpersen van zestien meisjes tussen de dertien en achttien.
Beelden die eenmaal online zijn gezet, blijven bovendien voor altijd beschikbaar, óók als ze van een website zijn verwijderd. Via websites als www.archive.org  kan alles weer worden opgeroepen. Chris Groeneveld, chef van het ‘team bestrijding kinderporno’ van het Korps Landelijke Politiediensten, noemt dat „één van de twee grote risico’s van internet”. Groeneveld: „Een privé opgenomen filmpje kan een zwerftocht op internet beginnen. En als je er eenmaal opzit, kom je er nooit meer vanaf.”
Het tweede ‘grote risico’ is volgens Groeneveld „mensen die zich voordoen als jongens van dezelfde leeftijd, maar die in de praktijk volwassenen met hele andere bedoelingen zijn”. Onderzoekster Van den Boomen: „Ik denk dat meisjes wel half weten dat het gevaarlijk kan zijn, dat je op gekken kunt stuiten. Maar dat is ook precies het spannende eraan. En het is ook iets sociaals: sommige meisjes zitten samen achter de webcam.” Is er iets te doen aan misbruik via internet?
Een verbod op profielensites lijkt geen oplossing en van chatten krijg je geen SOA, zegt Leusink. Verbieden is onzin en bovendien onuitvoerbaar. De oplossing lijkt eerder te liggen op het terrein van de opvoeding. Van den Boomen spreekt over ‘internetopvoeding’, waarbij ouders zich veel meer moeten verdiepen in wat internet precies is, hoe het werkt en wat hun kinderen er doen – in plaats van zich ertegen af te zetten.

ANONIEM: „Hij, ik noem hem maar even Robert, zag mijn profiel op www.sugababes.nl  en vroeg via een berichtje mijn e-mail-adres. Die heb ik hem gegeven, omdat hij mij wel een leuke jongen leek. De eerste paar minuten hadden we een leuk gesprek, maar daarna werden die een beetje seksueel getint. Dit vond ik niet zo heel erg omdat de meeste jongens zo zijn op Msn. Een paar dagen later werd Robert vervelend en opdringeriger. Als ik niet binnen korte tijd antwoord gaf werd hij boos en zei dat ik geen tijd voor hem had, ik mocht niet met anderen msn’en. Ondertussen hadden we elkaar al op de cam gezien. Robert stuurde mij een naaktfoto van zichzelf en daarom moest ik ook wat laten zien. Ik liet mijn buik zien. Dit ging steeds verder. Hij wilde steeds meer zien. Als ik niks zou laten zien dan zou hij zorgen dat het uit ging tussen mij en mijn toenmalige vriend (die Robert ook kende). Robert zei ook dat hij me wel zou weten te vinden, omdat hij mijn ip-adres wist en daarom alles zo kon opzoeken. Ik geloofde dit dus deed ik maar wat hij zei. Van de webcam-beelden heeft hij video- en foto opnames gemaakt en gedreigd die op internet te zetten, als ik niet deed wat hij vroeg. Iedere keer weer. Ik heb hem geblokkeerd en deed net alsof ik nooit meer tijd had om online te komen. Ik heb Robert nooit meer gesproken. Heb ook niet op zijn mailtjes gereageerd waarin hij vroeg waarom ik nooit meer online ben.”
 

MARÏEL, 17: „’Doe je kleren uit’, zei hij meteen nadat hij zijn webcam had aangezet. Ik dacht dat hij een grapje maakte. ‘Trek je kleren uit!’ Hij meende het. Toen ik nee zei en nog eens, en de webcam uitzette, sloot hij via msn messenger-groepsgesprek zijn vrienden op het gesprek aan. Ik had ’m diep beledigd, beweerde hij. De groep, zo’n tien jongens en meiden, toonde zich woedend. Ze zouden mij na schooltijd lik op stuk geven. Ik zou het bezuren. Een maand lang werd ik bedreigd: ‘Je trekt je kleren uit voor de webcam of ik maak je dood.’ ”

JOY (13): „Tegen mij is heel vaak gezegd dat ik lelijk ben. Daardoor ben ik heel onzeker geworden. Op mijn foto’s op happygirls.nl krijg ik leuke reacties. Ze zeggen dat ik er leuk uit zie, dat m’n haar zo mooi zit. Die complimenten doen me goed. Ik krijg meer zelfvertrouwen.” (Bron : NRC Handelsblad 19/04/2006)

Een studie van Action Innocent (HBvL 13/09/2005) toonde aan dat chatten wel degelijk risico’s inhoudt : 25% van de jongeren chat met onbekenden, 17% geeft zijn adres, foto of gsm-nummer door, 7% maakte al een afspraak met iemand die ze op internet leerden kennen. Doorgaans weten de ouders absoluut niets van dit soort contacten . In september 2005 zond de VRT op Eén in het programma Koppen de reportage ‘Onraad in de chatroom’ uit. Deze illustreerde de bevindingen met enkele gevallen uit de praktijk. De onbekende chatvriend kan een volwassene zijn, in sommige gevallen een pedofiel, die misbruik maakt van de naïviteit van jongeren. Vier tieners op de tien schrokken van wat ze zagen bij het chatten. Charlotte kreeg meermaals de vraag of ze wilde strippen voor de webcamera. Op haar beeldscherm zag ze gesprekspartners in hun blootje zitten. Jolien (14) sprak op een afgelegen plek af met een man van 22 jaar. Toen hij handtastelijk werd, kon ze weglopen. Haar ouders dienden klacht in. Wegens bezwarend materiaal in zijn computer zit de man in voorhechtenis. Verbieden haalt niets uit, schrijft de krant, maar het is belangrijk dat ouders en school wijzen op de mogelijke gevaren van het chatten.

Maar het zijn niet altijd de volwassenen die de oorzaak zijn van de problemen. Ook de jongeren zelf nemen het vaak niet zo nauw met de moraal en lokken ongeoorloofd gedrag uit. Een opzienbarend bericht in de kranten op 22 februari 2006 berichtte van Amsterdamse tieners die het niet zo nauw namen met vrije seks. Volgens het onderzoek gepubliceerd door de GGD Amsterdam lijken tieners het in deze stad steeds normaler te vinden om seks aan te bieden in ruil voor een beloning of voor geld. Tienerseks als tegenprestatie speelt zich vooral af in de beslotenheid. Wel werven de pubers klanten en bieden ze hun diensten aan op openbare plaatsen. De tieners waar het om gaat zijn van verschillende etnische en geografische afkomst. Het blijkt dat jongeren vooral MSN en andere chatprogramma’s inschakelen om sekspartners te ontmoeten, afspraken te maken voor seksfuiven, enz. De onderzoekers willen niet spreken over ‘tienerprostitutie’ omdat het veelal gaat om een beloning, zoals een pakje sigaretten, een etentje bij McDonald’s of een lift naar huis na een feest. Omdat de meisjes niet worden gedwongen tot seks is er geen sprake van klassieke prostitutie en kan de politie er niet tegen optreden. De onderzoekers hadden vooral volwassen mannen met tienermeisjes waargenomen. Het ging dan vaak om mannen van dertig jaar en ouder, die goed gekleed gaan, opvallende sieraden dragen en over een dure auto beschikken. Zij namen de meisjes mee naar onder meer seksueel getinte feesten zogenaamde lollipop-party’s en libi-feesten. De leeftijd van de tieners varieerde van twaalf tot zeventien jaar. Jongere pubers van twaalf tot veertien jaar lijken seks voor een beloning of een tegenprestatie niet af te keuren...... Ze ontmoetten een meisje van 14 jaar dat reeds seks had met meerdere jongens, zowel in kelderboxen van flatgebouwen als gewoon thuis terwijl de ouders weg waren. “Een 13- of 14-jarig meisje moet inzien dat het niet normaal is je lichaam te geven voor een breezer. En als ze het toch doet, moet ze leren een condoom te gebruiken” besluiten de onderzoekers. ( www.devolkskrant.nl

Jongeren gaan vaak nog te nonchalant om met hun persoonlijke gegevens en plaatsen zonder er bij stil te staan adres en telefoon, samen met een hoop foto’s vrij op het internet, waar ze door 60 miljoen vreemdelingen bekeken kunnen worden. Het hoeft ook niet altijd om naakt of seks te draaien. Ook andere problemen kunnen opduiken. Een 16-jarige tienerjongen uit Philadelphia in de VS plaatste op www.Myspace.com  foto’s van zichzelf op zijn bed omringd door verschillende zware (illegale) wapens. Of ze echt waren is niet te zien, maar toen in dezelfde buurt een gemaskerde jongen met zware wapens verschillende medeleerlingen en leerkrachten in een school neerschoot, viel de verdenking onmiddellijk op hem. Het bleek niet om hem te gaan, maar toch werd de jongen van school gestuurd omdat ouders van andere leerlingen niet wilden dat zo’n gevaarlijk individu nog op school zou blijven. Gebruikers van websites zoals www.Myspace.com  of de Nederlandstalige versies zouden zorgvuldiger moeten omspringen met de gegevens die zij posten. Er bestaat een sociale druk op jongeren om telkens verder te gaan in de dingen die ze over zichzelf bekend maken op internet. Kinderen denken dat ze onzichtbaar zijn. Ze houden hun handen voor hun ogen zoals een kleuter dat doet en denken dat niemand hen nog kan zien. Jongeren moeten er ook op gewezen worden dat de meeste websites nood- of alarmknoppen voorzien, waarbij je de websiteverantwoordelijke kunt verwittigen. www.Myspace.com heeft een dropdown menu dat de gebruikers toestaat om kwesties zoals cyberpesten, identiteitsdiefstal, minderjarige gebruikers, spam, ongepaste inhoud of andere types van misbruik te melden. Jongeren moeten beseffen dat ze niet enkel zichzelf maar ook anderen in gevaar brengen door de gegevens die ze posten, bijvoorbeeld foto’s van dronken zwalppartijen, personen in compromitterende situaties, enz.

Hieronder vindt u nog een aantal nieuwsberichten uit de periode 2005-2006 met voorbeelden van hoe effectief misbruik de pers haalde.
 
Wat doe je als een chatter zich via zijn webcam naakt voor je vertoont? ,,Een deken over de webcam gooien en mama roepen!'' Er zijn amper nog jongeren die op het internet nog nooit met 'enge' beelden of rare voorstellen zijn geconfronteerd. Een journalist van het computerblad Clickx hekelde januari 2006 dat meisjes en vrouwen in het algemeen op chats bijna onmiddellijk met seksuele voorstellen worden geconfronteerd (DS 24 januari). Marjan Gerarts, van Action Innocence, vond dat niet verbazend. In september 2005 kwam haar organisatie naar buiten met een onderzoek waaruit zowat hetzelfde bleek. Uit die studie, uitgevoerd door de vakgroep Onderwijskunde van de Universiteit Gent, leerde ze dat 40 procent van de kinderen uit het vierde, vijfde en zesde studiejaar al eens geschokt zijn geweest door ongepaste beelden, zij het porno of geweld, op het internet. “Ines (10) heeft op MSN iemand leren kennen. Een haar onbekende jongen heeft haar toegevoegd, en zij heeft geaccepteerd. Hij vraagt of hij zijn webcam aan mag zetten. Ines zegt ja en krijgt meteen een beeld door van een naakte torso, penis inbegrepen. Hij vraagt haar om ook haar webcam te openen. Ze weigert. Hij blijft haar lastigvallen en dreigt met erger.” Marjan Gerarts: ,,Instant messengers, zoals MSN, lijken veilig en zijn doorgaans ook veiliger dan gewone chats, omdat je iemand moet aanvaarden voor je met hem of haar praat. En je kunt lastige personen ook verwijderen. In principe kun je hier alleen praten met vrienden die je kent. Maar het is natuurlijk spannend om iemand onbekend toe te laten. Zo iemand kan je e-mailadres op allerlei manieren achterhalen, bijvoorbeeld via kettingmails die altijd verder worden gestuurd. Kinderen en jongeren kiezen trouwens vaak voor ongerijmde nicknames, waardoor het vaak twijfelachtig is of je iemand die zich bij je aanmeldt, kent of niet.'' (De Standaard 01/02/2006)

Politieman krijgt opschorting voor zedenfeiten. De Dendermondse strafrechtbank heeft gisteren een 42-jarige politieman uit Sint-Niklaas de gunst van opschorting verleend voor het aanzetten van een meisje van vijftien uit Sint-Niklaas tot prostitutie. De vader diende in 2004 klacht in wegens verkrachting van zijn dochter. De latere verdachte nam toen het verhoor af. De politieagent noteerde het mailadres van het meisje en zocht nog diezelfde avond contact via internet. Tijdens het chatten zou hij het meisje gevraagd hebben om haar borsten te tonen. In daaropvolgende chatgesprekken formuleerde hij expliciete voorstellen tot seks. Omdat de agent een blanco strafblad had en de gevolgen beperkt bleven, kreeg hij opschorting van straf. Het Nieuwsblad 04/01/2006

Dokter doet zich voor als 13-jarig meisje om porno uit te wisselen. Een Britse dokter heeft zich in chatrooms uitgegeven voor een 13-jarig meisje om op die manier foto’s en seksberichten met tieners te kunnen uitwisselen. De 42-jarige Thomas Dent werd in 2004 bij toeval gesnapt toen hij in de trein een foto van een tienermeisje bekeek op zijn laptop. Naast hem bleek een agent te zitten.
Dent gaf een valse naam en adres op, maar kwam dezelfde agent enkele dagen later weer tegen. De politie arresteerde hem op verdenking van het bezit van kinderporno en kinderlokken. Hij werd uiteindelijk niet aangeklaagd wegens te weinig bewijs. Tijdens een hoorzitting van het medisch tuchtcollege bleek dat de dokter met 26 kinderen berichten uitwisselde. Enkele van die seksueel getinte berichten werden tijdens de hoorzitting voorgelezen. Thomas Dent was zelf niet aanwezig. Hij laat weten zich te schamen. "Ik ben in therapie om te proberen mijn daden te begrijpen," schrijft hij in een verklaring. Het Laatste nieuws 12/01/2006

Verliefde twintiger naar bed met meisje van twaalf. De Hasseltse correctionele rechtbank veroordeelde gisteren een jongeman uit Tessenderlo (24j) tot 1 jaar cel met volledig uitstel. De twintiger had in de lente van 2003 in Heusden-Zolder een meisje van twaalf verkracht. De beklaagde was stapelverliefd geworden op het kind, dat hij tijdens het chatten op internet had leren kennen. Hij wist dat het meisje nog geen dertien was, maar hij ging haar toch enkele keren opzoeken. Dat was uiteraard niet naar de zin van de moeder. Op een dag dat de vrouw niet thuis was, ging hij weer op bezoek. Hij nam een fles wijn mee. Na wat praten in de woonkamer trokken de twee naar de slaapkamer van het meisje, waar de fles werd leeggedronken. Ze knuffelden en kusten elkaar. Uiteindelijk belandde het paartje in bed. De moeder trof hen daar aan en diende klacht in. De jongeman beweerde tijdens zijn proces dat hij niet meer helder kon denken.”Ik zag te veel sterretjes door de drank en door mijn verliefdheid,” legde hij uit. Maar vlinders in de buik zijn geen excuus, vonden de drie rechters. Die stelden ook vast dat de twintiger inzag dat hij zwaar in de fout ging. Daarom ook verleende ze hem strafuitstel. De jongeman is wel voor een periode van vijf jaar uit zijn burgerrechten ontzet. (Het Belang van Limburg 23/01/2006)

Werkstraf voor chantage via webcam. Het chanteren van jonge meisjes via webcams is de 21-jarige I. S. uit Brummen komen te staan op een werkstraf van 180 uur, zeven maanden voorwaardelijke gevangenisstraf en verplicht reclasseringscontact. S. stond twee weken geleden voor de Zutphense rechtbank terecht wegens het onder druk zetten van jonge meisjes. De man dwong hen ertoe zich voor de webcam van hun computer uit te kleden en de beelden naar hem toe te sturen. Als de meisjes -elf tot zestien jaar- weigerden, dreigde S. hun computers te kraken en foto’s van hun ontblote lichaamsdelen op internet te zetten. Tegen S. werd aangifte gedaan toen de moeder van een van de meisjes erachter kwam waar hij mee bezig was. In totaal zou de Brummenaar wel twintig slachtoffers hebben gemaakt. De man, die werkte bij de politie, raakte door de kwestie zijn baan kwijt. Justitie nam het hem zeer kwalijk dat hij door zijn handelen zijn werkgever in diskrediet heeft gebracht. (02/03/2006 http://yord.nl/ )

Tom Van Renterghem (Child Focus) getuigt in Humo. Volgens de federale politie is de nieuwste trend : webcamtoeristen die in chatrooms rondhangen om minderjarige meisjes te verleiden. Door het anonieme karakter van zulke chatboxen zijn ze een ideaal jachtterrein voor mensen met minder onschuldige motieven. De pedofiel die vroeger bij de zandbak op school stond, zit nu op internet. Opgewonden vieze mannen cirkelen rond in jongerenchats- ‘hawking’ heet dat : ze gaan als een havik op jacht. Vaak hebben ze een zesde zintuig voor jongeren die in de put zitten of een kwetsbare periode doormaken, en daar spelen ze gretig op in. Dan gaan ze over tot ‘grooming’ : het vertrouwen winnen van die jongere, hem of haar verleiden. Het begint met chatten, dan volgt contact via de mobiele telefoon en tot slot is er de ‘live date’. Niet zelden zijn die meisjes tegen die tijd verliefd geworden op de internetidentiteit van de dader, zelfs al blijkt die leuke jongen in het echt een man van veertig te zijn. We weten niet in hoeveel gevallen het uiteindelijk tot een seksdate komt, maar we mogen aannemen dat het veel vaker gebeurt dan gerapporteerd wordt…. Ik beweer zeker niet dat in er in elke chatbox pedofielen of andere mensen met slechte bedoelingen op de loer liggen. De meeste problemen waar jongeren mee te maken krijgen, zijn minder spectaculair : ze halen nooit de kranten, maar zijn toch vervelend. (Annemie Bulté Uit Humo, nr.3400, 16-20)

Brit krijgt vijf jaar voor stalken meisjes die hij kende via internet. Een 64-jarige Brit die zich om met jonge meisjes in contact te komen in chatrooms op internet als tiener voordeed is donderdag tot vijf jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens stalken, poging tot ontvoering en het bezit van onfatsoenlijke foto's van kinderen. De man, een voormalige postbeambte uit Londen, belde een aantal meisjes die hij via internet had leren kennen wel honderd keer op.  Sommige van de meisjes waren pas 13 jaar. Hij probeerde de meisjes er voortdurend toe te bewegen een afspraak met hem te maken voor een ontmoeting en probeerde twee meisjes die hij zover had gekregen in zijn auto te lokken. Toen ze echter zagen dat ze met een oudere man te doen hadden renden ze weg. Hij liep tegen de lamp toen de moeder van een meisje aan wie hij een naaktfoto van zichzelf had gestuurd naar de politie stapte. (HBvL 10/10/2003)

Liefdesdeskundige worden bij www.leerlingen.com . Dat was voor een 25-jarige Houtenaar een handige manier om in contact te komen met minderjarige meisjes. De man staat terecht voor ontucht met minderjarigen. Zo ook de babbelbox van TMF. De chatsessies waarin hij aanstuurde op seks, mondden meerdere keren uit in ontmoetingen. Voor ontucht met minderjarigen en voor het bezit van kinderporno eiste het Openbaar Ministerie gisteren tegen de IT'er drie jaar cel waarvan één jaar voorwaardelijk. Scholiere Sam (12) wilde in september 2004 alles weten over one-night-stands en vroeg raad aan de liefdesdeskundige. Na een aantal chatsessies volgde een afspraakje op station Overvecht. In zijn auto ging hij met zijn hand in haar slipje, verklaarde het meisje achteraf tegen de politie. Hij zou hebben gedreigd haar moeder in te lichten.
Bezien door de ogen van verdachte T. is er niets anders gebeurd dan praten. Zoals hij ook de ontucht ontkent met vier andere minderjarigen die hij via internet had leren kennen. Bij één meisje is het volgens hem niet eens tot een ontmoeting gekomen. Volgens T. is juist hij degene geweest die bij de meiden steeds de boot afhield. Behalve dan bij die ene met wie hij daadwerkelijk een relatie had. ,,Een serieuze relatie die drie jaar duurde. Gewoon met seks erbij.'' Zijn vriendin was 14 toen ze voor het eerst met hem naar bed ging. T. maakte foto's van hun geslachtsgemeenschap. Tijdens een chat met een onbekende man laat T. zich duidelijk uit over zijn seksuele voorkeur: meisjes tussen de 8 en 10 jaar. De IT'er noemt het gesprek desgevraagd een dolletje (Bron Algemeen Dagblad 16/03/2006)

http://www.chatten.nl/profile.php?id=459297 (jongen 17 jaar)
[18:31:12]
[18:31:12] michaeltje82> hoi heb je een cam?
[18:31:43] ilse_xx> ja
[18:31:59] michaeltje82> ik ook mag ik voor je rukken ik ga naakt jij niet als je 1 keer je shirtje optil zodat ik je bh zie of je doet de achterkant van je string iets boven je broek dan is het al goed meer en naakter niet dat beloof ik je oke?
[18:32:46] michaeltje82> deal?
[18:33:6] ilse_xx> hoe oud ben je
[18:33:17] michaeltje82> 17 jij dan?
[18:33:21] ilse_xx> 13
[18:33:34] michaeltje82> wil je wel?
[18:34:7] michaeltje82> of niet?
[18:34:34] michaeltje82> ben je ernog?
[18:34:41] ilse_xx> kan nu niet ouders kunnen meekijken
[18:34:51] michaeltje82> o oke wil je me toevoegen?
[18:35:12] ilse_xx> ok geef je hotmail maar
[18:35:25] michaeltje82> sanderzoekt@hot
[18:35:29] michaeltje82> ik w8 op je
[18:36:23] michaeltje82>
[18:36:47] michaeltje82> lukt het?
[18:37:54] michaeltje82> ben je ernog?
(Bron : Mijnkindonlinereactie.web-log.nl)

Soms kan het chatten ook nare gevolgen hebben. Getuige deze al dan niet waar gebeurde anecdote uit krantenberichten medio dec 2005. Internetliefde blijkt eigen moeder te zijn. Daniel Anceneaux uit Marseille flirtte wekenlang met een sensueel meisje via het internet vooraleer hij besloot een afspraakje met haar te maken. Groot was zijn - en haar - verbazing toen bleek dat het meisje van zijn dromen zijn eigen moeder was.
,,Ik stond op het strand te dromen van het meisje. En daar was ze - zoals afgesproken in witte shorts en een roze topje,” vertelt Daniel. ,,Toen ze zich omdraaide schrokken we ons beiden dood. Het enige dat ik kon denken was: "Oh mijn God, het is mama!”.
Terwijl moeder en zoon door de grond konden zinken uit schaamte, kwam een agent langs. Die wilde weten wat ze op het afgesloten strand na zonsondergang te zoeken hadden. ,,In onze verwarring vertelden we de agent wat er gaande was,” vertelt de 52-jarige moeder Nicole. ,,Hij schreef zijn verslag, dat op een of andere manier bij de lokale televisie terechtkwam. Onze foto en ons verhaal was te zien op het nieuws. Iedereen lacht ons uit sinds het gebeurd is.”
Toen Daniel zijn chatvriendin om een foto vroeg, stuurde Nicole hem van een bloedmooi meisje die ze uit een mannentijdschrift haalde. ,,Het meisje op de foto was zo mooi, ik smeekte haar om met mij af te spreken. En ze zei ja. Ze wilde me per se ontmoeten, ze begon ook gevoelens te krijgen voor mij.”
De chatnaam van zijn moeder was Sweet Juliette, hij zelf noemde zich The Prince of Pleasure. ,,De gesprekken waren nogal gevoelvol en flirterig, ja. Maar het meisje had een ongewoon gevoelige kant, daarom viel ik voor haar. Ze stuurde me gedichten en vertelde haar dromen. Het was allemaal nogal romantisch,” zegt Daniel. ,,Maar een pluspunt aan de hele zaak is dat ik mijn moeder van een heel andere kant heb leren kennen.” (De standaard, 15/12/2005)  Of het verhaal waar is, is natuurlijk een andere zaak. Het verhaal deed het medio december 2005 heel goed in (online) kranten en op weblogs. Het waren misschien de donkere dagen voor kerstmis .Is het verhaal waar? Ja, zou je op het eerste gezicht denken. Het verhaal staat overal te lezen, ook op betrouwbare websites. Bovendien worden er namen genoemd, en dat is bij dit soort verhalen meestal wel een teken dat het waar gebeurd is. Als je wat dieper kijkt, zie je redenen om het verhaal met een kwak zout te nemen. Het stond immers reeds al meer dan 5 jaar op andere websites.
(http://www.broodjeaap.nl/webliefde.html  )

Alle media-aandacht en waarschuwingscampagnes ten spijt blijven kinderen bijzonder kwetsbaar op het internet schreven zowel De Morgen als de Standaard op 24 januari 2006. Een studie die verscheen in het magazine Clickx toont aan hoe zeven op de tien kinderen in chatboxen zonder al te veel aandringen hun naam en adres meedelen aan andere chatters. Pedofielen blijven hun slachtoffers ook hardnekkig achtervolgen op het net. Dirk Schoofs, de auteur van het onderzoek, ging drie weken undercover op het internet. "Toen ik me registreerde als twaalfjarig meisje duurde het nog geen tien minuten voor twee volwassen mannen me probeerden naar een private MSN-chatbox te leiden. Ze probeerden een schunnig gesprek aan te knopen en vroegen onophoudelijk naar naaktfoto's. Het bleef niet bij dat ene gesprek. De volgende dagen bleven ze mijn mailbox ongevraagd bestoken met foto’s van hun geslachtsorgaan" Clickx publiceerde uittreksels uit de chatgesprekken om gedetailleerd te tonen hoe pedofielen op het internet opereren.
Het is opmerkelijk hoe makkelijk de kinderen zich in de luren lieten leggen. "Ik heb de proef op de som genomen. Toen ik me voorstelde als volwassen man, braken alle kinderen het gesprek onmiddellijk af. Maar toen ik me als kind uitgaf, kon ik in zeven van de tien gevallen zonder al te veel moeite de privégegevens van de chatters achterhalen: naam, adres... Dat jongeren voldoende weerbaar zijn om de slechte bedoelingen van volwassenen te doorzien, is een fabeltje." Clickx stapte met de oogst van de chatpartijen, de prints van de gesprekken en in heel wat gevallen ook duidelijke webcamafbeeldingen van de pedofiel in kwestie naar de computer crime unit van de federale politie. Maar die reageerde bijzonder terughoudend. "De computer crime unit vreest vooral dat het bewijsmateriaal in een eventuele rechtszaak meteen van tafel geveegd zou worden, omdat het ergens natuurlijk om uitlokking gaat. Ze wil ook vermijden dat mensen massaal zelf voor gelegenheidsdetective gaan spelen."
Om kinderen beter te beschermen tegen volwassenen met perverse bedoelingen riep minister van Informatisering Peter Vanvelthoven (sp.a) in september 2005 vorig jaar SaferChat ( http://www.saferchat.be  ) in het leven. Twaalfjarigen kunnen op beveiligde chatboxen inloggen met hun elektronische identiteitskaart. Maar ondanks de forse investering slaat SaferChat absoluut niet aan, stelde Schoofs vast. “Het principe is goed. Je kunt niet meer anoniem chatten en een moderator houdt een oogje in het zeil. Maar toen wij er een week lang heel regelmatig hebben ingelogd, zijn we geen enkele andere chatter tegengekomen.” Kinderen kennen het systeem wellicht onvoldoende en zijn overigens meer vertrouwd met het immens populaire MSN Messenger. Minister Vanvelthoven erkent dat SaferChat bitter weinig succes heeft, maar daar is volgens de minister een goede reden voor. “De kinderen kunnen met veel van hun vriendjes niet chatten, omdat die simpelweg geen elektronische identiteitskaart hebben.
Pas in 2009 heeft iedereen er een.” Vanvelthoven is er zich van bewust dat er een groot probleem is met de veiligheid van het jonge volkje op chatboxen. (De Morgen 24/01/2006) De grote vraag is natuurlijk of deze elektronische identiteitskaart een rem gaat betekenen, omdat langs de klassieke MSN weg nog steeds zonder deze gegevens gechat kan worden en kinderen daar zelf kiezen wie ze al dan niet toelaten in hun privé chatruimtes. ( Bron : www.kinderconsument.nl )

Vkmag.com nagelt 21-jarige aan schandpaal. Het weblog www.VKmag.com  heeft een man van 21 die een meisje van elf seksueel lastig viel op internet, aan de digitale schandpaal genageld. Er wordt een link gelegd met een filmpje waar Tonie, met de broek op de knieën zich verlekkert aan zijn fantasie over een (al dan niet vermeend) 12 jarig meisje aan de digitale overkant. Het is niet duidelijk of het gaat om een uitgelokt filmpje door een speurder dan wel een werkelijk gefilmde MSN-sessie tussen een 21 jarige en een 12-jarig meisje. Op de weblog van het meisje wordt nochtans aangegeven dat het effectief gaat om een reële situatie waar een meerderjarige zich bevredigt voor de webcam voor de ogen van een 12 jarig meisje terwijl ze een gesprek voeren. ( http://www.cu2.nl/chantallekooij ) Vkmag.com schrijft: "Af en toe verdienen sommige gasten het om meteen aan het kruis genageld te worden. (...) Tonie is een vervent TMF breezah chatter waar hij graag zijn slachtoffertjes opspoort. Zo maakte hij via TMF chat kennis met Chantalle. Chantalle is een onschuldig meisje van elf jaar die af en toe eens mag chatten van papa en mamma, maar Tonie had andere bedoelingen met haar. Zo ging het gesprek al snel over komkommers en wat je daar allemaal mee kan doen. (... )

Zelf las ik volgend berichtje in het forum op de website http://www.liefdevoorkinderen.khlim.be die ik zelf vanuit een vroeger project beheerde. Het is niet duidelijk of het inderdaad om een nepboodschap dan wel een vergissing van een kind gaat. Maar voor alle zekerheid hebben we de boodschap onmiddellijk verwijderd.
“Afzender Tessa. Ik wil vriendje van 10 of 11 of 12 jaar die lekker is en van meiden met blonde haren en blauwe ogen houdt. Wie mijn msn wil moet komen. tessaxxxxx@hotmail.com is hem als je wel cam hebt. (5/01/2006)”

 Ook de meisjes en jongens zelf zijn niet zo onschuldig als soms blijkt. Ook zij gebruiken internet om op internet voor hen gewillige slachtoffers te zoeken. Kort nadat het verhaal in de pers verscheen van de 18 jarige David Ludwig die de ouders van zijn 14jarig vriendinnetje Kara Borden vermoordde in Pennsylvania, ontdekte men dat beide tieners een profiel hadden aangemaakt in de virtuele vriendenruimte www.MySpace.com . Kara had haar leeftijd op 17 jaar ingesteld en had zo de jongen ontmoet. Ze waren virtuele liefdespartners geworden en hadden na maandenlange chatcontacten elkaar lijfelijk ontmoet. Het meisje had geklaagd over haar toestand thuis en de jongen overtuigd om haar ouders te vermoorden.
De nieuwste rage bij kinderen en jongeren blijkt nu anno december 2005 overigens te zijn om eigen filmpjes via webcam op te nemen en die in te zenden naar de website www.ikwilwatmetjedelen.nl
Natuurlijk kan het allemaal heel erg onschuldig maar men biedt langs deze weg ook weer een kanaal aan pesters om dingen te posten die kwetsend kunnen zijn. Filmpjes kunnen immers ook op onbewaakte ogenblikken genomen zijn met een GSM met ingebouwde mpg-camera. Mogen we binnenkort verwachten dat hier filmpjes van vloekende leerkrachten gaan verschijnen of dat tieners zich laten verleiden om wat meer lichaamsdelen te laten zien, dan dat ze eigenlijk zouden willen.

Tenslotte zijn ook virtuele ruimtes op internet waar je elkaar weliswaar anoniem kan ontmoeten in een opmars naar populariteit begonnen. Voor wie het nog niet kent: Second Life www.secondlife.com  (voor volwassenen) en Habbo Hotel www.habbohotel.com  (voor tieners) zijn twee voorbeelden van virtuele werelden , immens populair in de VS, waarin je tegenwoordig vanachter je pc een nieuw leven kunt beginnen. Ook in Nederland is er reeds een Habbohotel actief www.habbohotel.nl  Je schrijft je in en daarmee stap je als een soort tekenfilmpoppetje een nieuwe dimensie binnen. Dat poppetje (de zogenaamde avatar) kun je met enkele klikken van je muis aankleden. Zwart, wit, een enorm afrokapsel – de keus is helemaal aan jou. Vervolgens staat het je vrij om met de andere digitale personages in het spel te ondernemen wat ’normale mensen’ ook doen: praatjes aanknopen, ruzie maken, handel drijven en zelfs goed geld verdienen. Tieners leven zich uit in internethotel
schrijft Theo Stielstra in de Volkskrant (30 mei 2005) Het Nederlandse Habbohotel telde op dat moment 1,9 miljoen kamers, en op een warme namiddag zaten er makkelijk vierduizend tieners met elkaar te kletsen. Bijna twee miljoen bezoekers, de Habbo’s, hadden zich toen reeds aangemeld en ruim zeshonderdduizend tieners tussen de 12 en de 16 jaar –en hun jongere broertjes en zusjes– bezoeken iedere maand de site om met elkaar te chatten of een spelletje te doen dat ze zelf hebben verzonnen. Gemiddeld brengen de jonge bezoekers 32 minuten door in het hotel, maar ouders van Habbo’s weten dat zulke bezoeken ook makkelijk enkele uren kunnen duren.

 

 


Door te betalen met je GSM kunnen de jonge Habbo’s hun kamer inrichten met meubi’s die ze ook onderling weer kunnen ruilen. De meubels en accessoires worden gekocht door te bellen naar een betaald telefoonnummer. Om te voorkomen dat de jonge hotelgasten het tegoed van hun mobieltjes in een dag opmaken of de vaste telefoon plunderen is er een maximumbedrag van 11 euro per mobieltje en 10euro voor het betaalde telefoonnummer per maand. De deelnemers, die gemiddeld 14 jaar zijn, overspoelen de hotelleiding met suggesties om de lobby aan te kleden of om het zwembad op het dakterras nóg leuker te maken. Mochten ze in hun enthousiasme te ver gaan, of elkaar het leven zuur maken, dan grijpen betaalde en onbetaalde toezichthouders –de zogenoemde Hobba’s– wel in, schrijft Stielstra. Boze Habbo’s moeten even buiten gaan afkoelen, maar op ernstige overtredingen staat eeuwige verbanning uit het hotel. Een sanctie die toch nog dagelijks moet worden uitgedeeld.
En ja , natuurlijk is het ook mogelijk om cybersex te bedrijven. Het dagblad Trouw waarschuwt dat er in deze online communities meer en meer met cybersex geëxperimenteerd wordt. Als je meedoet, begrijp je meteen waar het succes vandaan komt schrijft de krant. “In het café van Habbo Hotel is het als puber heel makkelijk om contact te krijgen met leeftijdgenoten, veel gemakkelijker dan op het schoolplein. Het enige wat je hoeft te doen is naast een ander poppetje te gaan staan en een begroetingstekst in te tikken. Niet iedereen reageert daar even aardig op, maar zoveel pijn doet dat niet als je thuis veilig achter je computer zit. Zeker niet als je weet dat er vijf meter verder iemand staat die je toenaderingspoging waarschijnlijk wel weet te waarderen.
De naam Second Life (‘Tweede Leven’) is dan uitstekend gekozen. Je bent hier wie je zelf wilt zijn, de andere spelers kennen je uitsluitend onder je bijnaam, alles is opeens mogelijk. En als je genoeg hebt van jezelf (en wie heeft dat bij vlagen niet?), dan begin je gewoon een derde, vierde of vijfde virtuele identiteit. Risico’s zijn er ook, zou je zeggen. Iemand die verlegen is, moeilijk aansluiting kan vinden, kent nauwelijks nog een stimulans om buiten de deur te komen. Op school wordt je gepest, in de kroeg ziet niemand je staan, maar op internet is alles anders. Een totaal sociaal isolement in de ’echte wereld’ ligt dan al snel op de loer. Maar ook hier schuilen risico’s dat men via speels gedrag onbewust in contact komt met volwassenen of jongeren met oneerbare bedoelingen en dat het virtuele leven zich in het reële leven verderzet. (Bronnen : De Volkskrant 30/05/2005 & Trouw 25/03/2006)

 
Virtuele seks lijkt gewoon onder Canadese studenten. Volgens een internetonderzoek onder circa 2500 studenten van verschillende universiteiten in Canada heeft ruim 86 procent wel eens seks via de computer of een ander medium. Door deze jongeren wordt bij seksuele activiteiten het meest gebruik gemaakt van de webcam (53%), gevolgd door Instant Messaging (zoals MSN; 48%) en de telefoon (44%). Een meerderheid van de jongeren (61%) maakt ook gebruik van erotisch of pornografisch materiaal tijdens hun seksuele activiteiten. Slechts een minderheid (13%) geeft aan dronken te zijn bij het hebben van een seks. (Bron: Campuskiss 15/02/2006)

Dat sommige vrtuele websites en games zeer ver gaan o.a. in het tonen van virtuele seks, illustreren we met onderstaande afbeeldingen. Het risico is toch wel dat volwassenen met oneerbare bedoelingen op die manier virtueel met jongeren in contact komen of dat jongeren op te jonge leeftijd in contact komen met seksuele handelingen waarvoor ze nog niet klaar zijn.

6. Spam via e-mail

Washington, 29 mei 2004. Een Amerikaanse man heeft een celstraf van zeven jaar gekregen voor het versturen van spam, ongewenste e-mail-berichten. De man uit de staat New York, Howard Carmack, verstuurde de afgelopen jaren circa 825 miljoen spam-berichten. Hij gebruikte daarvoor illegaal verkregen e-mail-adressen. De 343 adressen vanwaar hij de berichten verstuurde, waren gefabriceerd. ,,Vanzelfsprekend betreur ik mijn hele inmening hierbij'', zei Carmack na zijn veroordeling. Wel vond hij de zaak overdreven omdat er geen slachtoffers waren gevallen. De e-mails maakten reclame voor stimulerende middelen en seksuele apparaten en boden de mogelijkheid snel rijk te worden aan. Eerder al was een rechtszaak tegen Carmack aangespannen door internetprovider Earthlink. In deze zaak werd hij veroordeeld tot het betalen van een boete van 16,4 miljoen dollar, 13,4 miljoen euro. Volgens schattingen maakt spam 83 procent van het totale e-mailverkeer uit. (Bron :AP, Reuters NRC Handelsblad).

Een vervroegde 1-aprilgrap of toch niet? Vorige week deed op het web een verbazingwekkend bericht de ronde over een Amerikaanse spammer die veroordeeld is tot een boete van ruim 9 miljard euro! 9 miljard; er zijn multinationals die bij het horen van een dergelijke boete de deuren moeten sluiten.
Of de hoogte van de boete nu op waarheid berust doet niet echt ter zake. Verzenders van ongewenste e-mail boodschappen zijn tegenwoordig opgejaagd wild. Internetproviders, overheden en digitale instanties zijn de ongewenste praktijken van de elektronische postbusvervuilers eindelijk beu.
In Nederland staat sinds mei 2004 op het versturen van ongewenste e-mail, spam, hoge boetes. Zo legde de Opta, de Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit, in december aan drie spammers flinke boetes op…..Spammers hebben het er moeilijk mee. “Vroeger was alles beter“, mijmerde ene 'Mike' onlangs nog op de site van Yahoo.com. Mike spamde er sinds 1997 flink op los. Per maand schatte hij zijn inkomsten op 40000 dolar. Maar sinds spammers in de VS streng vervolgd worden, werkt Mike veiligheidshalve in de bouw. Spam uitbannen zal wel nooit helemaal lukken. Boetes van 9 miljard of meer ten spijt. Mike merkte in het interview treffend op: “Als niemand in spam geïnteresseerd zou zijn, zou het verschijnsel verdwijnen. Mensen zijn echter nieuwsgierig en blijven kopen.“ (Bron Dagblad Trouw 14/01/2006)

Spam (ongewenste reclamemail) is heel vervelend. Het vervuilt de mailbox en het meldpuntkost veel tijd om te verwijderen. Er is helaas niet veel tegen te doen. Discreet omgaan met uw e-mailadres is een goede maatregel om een overmaat aan spam te voorkomen. Maar voor veel internetgebruikers die vanaf het begin van hun digitale leven enthousiast hebben gediscussieerd in nieuwsgroepen of hun e-mailadres op hun homepage hebben gezet, komt dit advies te laat. Als uw e-mailadres eenmaal is opgenomen in de databases van spambedrijven is er weinig meer te doen tegen de vele ongewenste reclamepost.

Mailprogramma’s zijn een prachtige uitvinding. In een fractie van tijd stuur je complete teksten, boekbestanden, foto’s, enz. naar alle uiteinden van de wereld en allemaal gratis. Postzegels plakken hoeft niet meer. Het is vrij makkelijk om in programma’s zoals Hotmail, G-mail, Yahoo, enz. anonieme mailadressen aan te maken en daarmee anderen te bestoken. In een ander onderdeel gaan we verder in hoe hiermee cyberpesten mogelijk is. Een fenomeen dat we hier willen toelichten en bijna ook wel onder de noemer van cyberpesten geplaatst kan worden is de toevloed van ongewenste mail die ons vaak bereikt. Het gaat dan soms over onschuldige zaken zoals het aanprijzen van boeken, juwelen, enz. tot de meer brutale emails met links naar pornowebsites, medicijnen zoals viagra of cialis tot promotie voor penisverlenging via homeopatische weg. Spamfilters helpen weinig. Sommige internetaanbieders doen erg hun best om reclamemail tegen te houden, maar spammers vinden altijd wel weer een nieuw gat. Sommige providers vinden spam bovendien helemaal niet erg omdat spambedrijven betalen voor vaste verbindingen en dataverkeer. In 2002 bestond 40 procent van alle verstuurde e-mailberichten uit spam. In 2005 al 70 procent. Meer dan de helft bestond uit reclame voor sekssites.

Soms vraag je je af hoe die firma’s aan al de mailadressen komen. Mocht je emailadres ergens op internet staan is het niet moeilijk voor zoeksystemen om die mailadressen op te sporen en dan te bestoken met ongewenste mail, spammen genoemd. Maar er zijn ook andere truuks die gebruikt worden om je emailadressen te achterhalen. Natuurlijk is het voor firma’s interessant om over de gegevens te beschikken. Ook voor de bedrijven kost deze reclame absoluut niets omdat het digitaal verstuurd wordt. Men kan dus ook veel meer bestoken met reclame in de hoop dat er tussen de honderdduizenden mails die continu verstuurd worden toch iemand toehapt.

Spam werkt. Met name pornospam is lucratief. In onderzoeken zei wel 99 procent van de internetgebruikers dat ze spam heel erg irritant vonden, maar de aanbiedingen van sekssites (3 maanden gratis en daarna 3 maanden onbeperkt live video's kijken voor 10 euro) vinden toch gretig aftrek. Het beveiligingsbedrijf Blue Security onthulde in de krant Nrc Handelsblad (01/06/2005) dat spammers en andere cybermisdadigers complete profielen kunnen opstellen rond de mailadressen die ze bezitten. Als u dus wel eens spam krijgt, dan hebben 'ze' uw mailadres en staat u ook bloot aan dit 'hostile profiling' (vijandig aanleggen van profielen).
Wie zich wel eens heeft geregistreerd bij een website begrijpt snel hoe het werkt. Vaak wordt tijdens de procedure een mailadres gevraagd, zodat de site u een mailtje kan sturen bij wijze van controle op de legitimiteit van de registratie. De spammer schrijft een programma dat automatisch uw mailadres invult bij de ene site na de andere. Het gaat hem er niet om uw adres te registreren, maar om erachter te komen of ú dat al eens heeft gedaan. Als uw adres bij een site bekend is, volgt meestal een foutmelding: 'het adres lezer@beet.nl is al in gebruik', of iets dergelijks.

Dat is waar de spammer op hoopt. Hij weet nu dat de eigenaar van dit adres klant is bij deze site. Zo kan hij een overzicht aanleggen van sites waarbij u bent aangesloten - een overzicht dat naarmate het groeit, meer over u vertelt. Uw interesses kunnen daaruit blijken, uw politieke en seksuele voorkeur, uw leeftijd, uw gezondheid, noem maar op. Uiteraard kan de procedure voor ieder mailadres worden herhaald, wat de spammer een gigantische database oplevert van profielen. Het zou een onmogelijke opdracht zijn om dit manueel aan te maken. Met behulp van technologie kan men vrij gemakkelijk achterhalen wat uw interesses zijn en u dan bestoken met ongewenste mails. Ook 'password reminders' zijn hiervoor bruikbaar. Eenzelfde soort programma kan mailadressen invullen in het vakje 'wachtwoord vergeten'. Is het mailadres onbekend, dan volgt een foutmelding. Verder is de gang van zaken hetzelfde. De profielen worden gebruikt om spam doelgericht af te leveren. Het voordeel voor de spammer is: meer kans dat u zijn spam opent. Ook kunnen cyberboeven de opbrengst van 'phishen' vergroten. Phishen is het sturen van mail die zogenaamd van een bedrijf komt waarmee u een relatie heeft, en waarin om uw vertrouwelijke gegevens wordt gevraagd, bijvoorbeeld met het smoesje dat bij een computerstoring uw pincode verloren is gegaan. Dank zij de profielen weet de oplichter waar u klant bent, zodat hij zijn mails geloofwaardiger kan maken.

In een variant hierop kan een ander programmaatje bij één site eindeloze variaties van mailadressen proberen. Wanneer een mailadres bekend blijkt te zijn, is dat blijkbaar een bestaand en werkend adres. Dat voegt de spammer toe aan zijn bestand met geschikte mailadressen. Door dit bij talrijke sites te herhalen. kan hij een imposant archief met actuele adressen aanleggen.

Sommige websites gebruiken eenvoudige systemen om uw emailadres op internet te beschermen of
om te vermijden dat computers willekeurig emailadressen uitproberen. U moet dan eerst een code van een aantal letters en/of cijfers die vrij wild neergeklad staan, intikken in een venster. Dit lezen en vervolgens intikken kunnen computerprogramma’s (nog) niet. Zo kunnen emailadressen beschermd worden. computers dat niet aankunnen, werkt in zo'n geval de fake-registratie niet.

Sinds de zomer van 2006 doet zich overigens volgens HBvL (20/06/2006) een nieuw fenomeen voor en dit vooral in vakantielanden, namelijk spam of junkmail via de gsm, ‘spim’ genoemd. Het gaat hier om het ongevraagd ontvangen van reclame via sms op je gsm. Je moet dan grof geld betalen voor ongevraagde sms’jes die je in goed vertrouwen opent. Het is verboden in België en Nederland maar toegelaten in veel Zuid-Europese landen. Een klein voorbeeld. Op je vakantiebestemming heeft een plaatselijke provider een afspraak gemaakt met restaurants of aanbieders van dagexcursies. Telkens als je dicht genoeg in de buurt van een gsm-mast komt, krijg je dan een reclameboodschap in je toestel in de vorm van een sms’je. Reageren op die berichten of zelfs maar de berichten openen, wordt aangerekend op je gsm-rekening. Als je een gsm hebt die emails kan ontvangen, dreigt ook het risico dat daardoor virussen binnengeraken en niet alleen je adresboek van je gsm wissen maar ook het toestel onbruikbaar kunnen maken.  
 

Midden augustus meldde dezelfde krant (HBvL 19/08/2006) voor een nieuw smscyberpestfenomeen. Volgens de Federale Overheidsdienst Economie, KMO en Middenstand gebruiken de bedriegers volgend eenvoudig systeem. De gsm-gebruiker ontvangt een sms van een gewoon nummer, bijvoorbeeld met de tekst “Bedankt voor het fijne weekend”. De ontvanger denkt aan een verkeerde verbinding en stuurt vriendelijk een sms terug om dat te melden. Vervolgens krijgt de gebruiker opnieuw een sms van datzelfde nummer met bijvoorbeeld de tekst “Sorry”.Wat de ontvanger niet weet, is dat het om betaal-sms’en gaat. Er is geen enkele aanduiding van de prijs noch van de ware afzender. Het is pas bij het nazien van de factuur dat de gebruiker vaststelt onder de vermelding ‘Euro Chat’ dat hij één euro moet betalen per ontvangen en verstuurde sms. Nog enkele voorbeelden van zulke sms’en die naar nietsvermoedende consumenten gestuurd werden.
“Bedankt voor het mooie weekend, ik ben echt blij dat we elkaar gezien hebben. Het was heel fijn!! Bedankt !”;
“Nog eens bedankt voor alles. Ik heb geen familie en u hebt me zo goed ontvangen. Ik zal het nooit vergeten! Bedankt!”;
“Morgen is het Valentijn, vergeet je vriendinnetje geen rozen te brengen. En als je geen vriendinnetje hebt, denk eens aan mij ! Sandra.”
Los van de kosten die aan de ongevraagde sms’jes verbonden zijn, dreigen er voor sommige jongeren of volwassenen met een relatie wellicht ook relatieproblemen als dit soort sms’jes ongevraagd toekomen en de ander niet gelooft dat het om bedrog gaat.

7. Kettingmails

Kettingmail bezorgt UZ Pellenberg kopzorgen. Ziekenhuis heeft zogezegd slachtoffertje nooit gezien
Lubbeek. Een kettingmail die steun vraagt om dure operaties uit te voeren bij een verbrand kind, begint het personeel van UZ Pellenberg danig te ergeren.
Samen met een foto van een kindje met zware brandwonden circuleert nu al maanden een mail waarbij het brandwondencentrum UZ Pellenberg centraal staat met volgende tekst: ,,Dit kindje ligt momenteel in het brandwondencentrum Pellenberg. Er moeten verschillende operaties plaatsvinden om dit kindje te kunnen helpen. Per mail krijgen de ouders - die niet in de mogelijkheid zijn om deze operaties te betalen - 0,03 euro. Dus stuur deze foto alstublieft door aan alle mensen in uw adressenbestand. Getekend: JP de Fossé.'' Kurt Surmont, verpleegkundig manager in het Pellenbergse ziekenhuis, stelt duidelijk dat UZ Pellenberg helemaal niets te maken heeft met deze oproep. ,,Vooreerst hebben we hier helamaal geen brandwondencentrum, wel een dienst voor brandwondenpatiënten. Wegens ons beroepsgeheim en de deontologische code willen we ons niet eens uitlaten over het feit of dit kindje bij ons was of is. We staan machteloos tegenover het verspreiden van een dergelijke mail en distantiëren ons daar dan ook van.''
De lijst van mensen die inmiddels reageerden en de kettingbrief doorstuurden, wordt onwezenlijk lang. De providers staan machteloos. ,,Het afdragen van een bijdrage per mail is onmogelijk. Daarvoor zouden alle providers in de wereld een overeenkomst moeten ondertekenen'', klinkt het bij zowel Telenet als bij Skynet. Inmiddels krijgt de receptie van UZ Pellenberg regelmatig vervelende telefoontjes van mensen die niet alleen hun morele, maar ook hun financiële steun willen betuigen aan iemand die onbekend is. (Bron : De Standaard 25/11/2006)

Johan Devadder(54) uit Erpe Mere krijgt sinds december 2005 dagelijks tientallen e-mails van bezorgde mensen. Aanleiding van die reacties is een kettingbrief over zijn zogezegd doodziek dochtertje, die via het internet circuleert. “Maar dat verhaal klopt niet,” zegt Devadder. “Ik weet niet hoe mijn naam onder dat bericht terechtgekomen is.” Vertelt Devadder aan het Het Belang van Limburg (11/04/2006)
“Ik ben een jonge vader van 29 jaar. Mijn dochtertje Rachel heeft een hersentumor en enkel een operatie kan haar leven redden,” zo begint de brief. Door de mail door te sturen naar ten minste drie personen kan geld ingezameld worden voor de genezing. Een groot internetbedrijf zoals AOL of ZDNET, zal de doorgestuurde e-mails tellen en voor ieder mailtje betalen. Onderaan de brief staan het adres, het telefoonnummer en het e-mailadres van Johan Devadder vermeld. “Eind november 2005 begon ik te beseffen dat er iets niet klopte. Per dag kreeg ik zo’n dertig emails met steunbetuigingen, voorstellen voor benefietacties en raadgevingen van dokters. Ik weet niet hoe mijn naam onder dat bericht is terechtgekomen. Maar het verhaal klopt alleszins niet. Zelf ben ik vader van twee kerngezonde kinderen. Ik beantwoord de ontvangen mails wel, uit respect voor de goedheid van sommige mensen.”

Vroeger kreeg je via de post soms brieven met boodschappen die je dan moest verdersturen naar 10 of meer personen, anders zou er iets zeer ergs gebeuren. Helaas bieden internet en vooral email en chatboxen zoals MSN nog meer mogelijkheden om dit soort onzin te verspreiden.

Justine Pardoen van http://mijnkindonline.web-log.nl waarschuwde november 2005 voor een ander typisch voorbeeld van dit soort nieuwe kettingbrieven, die helaas jongere kinderen nog heel wat stuipen op het lijf kan jagen.’Er waart een kettinbrief via e-mail rond die kinderen de stuipen op het lijf jaagt. Hij wordt ook al doorgegeven van MSN. Kinderen slapen er niet meer van. Bezorgde ouders mailen me met de vraag of de politie hier iets aan kan doen.
De tekst is ongeveer zo:
Als je dit leest, ni stoppen want anders zal er jou iets ergs gebeuren Mijn naam is Summer, Ik ben 15 jaar met blond haar en enge ogen. Ik geen neus of oren. Ik ben DOOD. Als jij dit niet doorstuurt naar 15 mensen binne de 5min., Zal ik je vanavond vermoorden... Dit is geen grap, als je dit wel doorstuurt zal er je vanavond om 10:22 iets goeds gebeuren. Iemand zal je opbellen of op MSN vertellen die ie van je houdt. Verbreekt deze brief niet en kopieer en plak deze tekst in een nieuwe mail........
Vroeger kregen we ze ook, dit soort brieven, gewoon met de post. Doorsturen naar 10 of meerdere mensen beloofde je rijkdom, niet doorsturen rampspoed. Blijkbaar zijn ook de huidige generatie jongens en meisjes tussen 11 en 16 niet in staat om zelf te bedenken dat ze dit niet serieus moeten nemen en dat je dit soort onzin alleen maar lachend terzijde moet schuiven.
Helaas leven ook pubers nog steeds met een restje van het magisch denken uit hun kindertijd. En veel volwassenen hebben dat trouwens ook nog, als je goed kijkt hoe de mails over hulp aan zieke kinderen met alle ernst worden doorgestuurd.
Dergelijke nepbrieven zijn voorbeelden van wat men in het computerjargon een ‘hoax’ noemt. Vaak worden zo ook valse viruswaarschuwingen doorgemaild, die het internetnetwerk nodeloos overbelasten. De verzender maakt misbruik van de onwetendheid van de internetgebruikers om e-mailsystemen van bedrijven en particulieren te overbelasten met honderden mailtjes die alleen maar onrust veroorzaken. De kick van de oorspronkelijke verzender, eigenlijk ook een digitaal pester, is om te zien hoe lang zijn creatie over het internet blijft rondzwerven. Sommige ‘hoaxes’ zijn erg succesvol en blijven jarenlang bestaan. Iedere dag worden ze door nietsvermoedende en bezorgde pc-gebruikers doorgestuurd naar al hun vrienden. Ook de brief van hoger genoemde Johan Devadder circuleert als een aantal jaren op het internet, soms met een kleine verandering of met onderaan een andere naam. Zo dook er enkele jaren geleden een hulpkreet op van een radeloze moeder die haar verdwenen dochtertje zocht. Of er is de brief over de vierjarige John die een beenmergziekte had. Volgens HBvL (11/04/2006) is er bij de federale politie een aparte cel actief die klachten van dergelijke e-mails onderzoekt. De Federale Computer Crime Unit (FCCU) doet echter enkel onderzoek wanneer er een klacht wordt ingediend. Mensen moeten dus vooral zelf leren om echte van nepmails te onderscheiden. Vaak vind je snel via enkele kernwoorden in een zoekrobot zoals Google om te ontdekken of de brief oprecht is .Zowel volwassenen als kinderen moeten dus leren om dit te relativeren

8. Bedrieglijke emails

E-opliichters spelen vooral in op meelij of naïviteit. De internetpolitie wil vooral de oma's en opa's beschermen die zich de komende jaren op het internet wagen .Je hebt nooit een tombolalotje gekocht, en toch krijg je opeens via een mail te horen dat je een miljoen ,,eurodollar'' hebt gewonnen. Alleen al de munt waarin het prijzengeld is uitgedrukt, zou je argwaan moeten wekken. Maar er blijven telkens weer mensen intrappen. Luc Beirens van de federale internetpolitie: ,,We kregen onlangs nog het bericht binnen dat er in de Verenigde Staten een man klaarstond - hij had zijn vliegtuigticket al gekocht - om in Zaventem zijn prijs van een miljoen eurodollar in ontvangst te nemen. Hij moest wel voor ,,administratieve kosten'' duizend dollar betalen. Jammer genoeg zijn we enkele uren te laat verwittigd. We hebben ons nog naar Zaventem gespoed, maar de vogels waren gaan vliegen. Het ging uiteraard om oplichters.'' (Bron : De Standaard 05/08/2006)

Federale politie waarschuwt voor valse jobaanbiedingen. De Federale Computer Crime Unit van de federale politie waarschuwt voor pogingen tot oplichting via spam-mails met valse jobaanbiedingen. Sinds 8 augustus 2006 circuleren er heel wat mails van de fictieve organisatie ‘Norway Consulting Group’ waarin aan nietsvermoedende slachtoffers een job wordt aangeboden als tussenpersoon om geld te ontvangen en dan over te schrijven. De tussenpersoon krijgt hiervoor een commissieloon van 8%. Dat geld is afkomstig van andere oplichtingen. Door het crimineel geld op zijn of haar rekening te ontvangen en door te storten, wordt de tussenpersoon mededader van het witwassen van crimineel geld. Daarop staan zware straffen. De FCCU roept de mensen op niet te reageren op dergelijke voorstellen. Iemand die dit te goeder trouw toch al gedaan heeft, legt best zo snel mogelijk klacht neer bij de lokale politie. (HBvL 19/08/2006)

Oplichting via het internet neemt allerlei vormen aan. Het gaat altijd om hetzelfde stramien: er worden de gedupeerden fenomenale winsten voorgespiegeld, door een exotische investering, een loterij, een erfenis. Maar vaak moet de gelukkige zelf met geld over de brug komen of gaat het om misdaadgeld dat men via die weg probeert wit te wassen. Meestal belooft men een serieus commissieloon als men bereid is sommen van een erfenis of transactie te verhandelen. De superpot, erfenis, vastgoedbelegging die als tegenprestatie wordt beloofd, blijkt uiteindelijk niet te bestaan. Men vraagt een borgstelling of voorafbetaling om de grote som te ontvangen, maar uiteindelijk krijgt men niets en is men zijn eigen geld ook nog kwijt. Hebzucht is een belangrijke verklaring waarom mensen hun normale voorzichtigheid laten varen en ingaan op dergelijke aanbiedingen. Oplichters spelen ook vaak in op het gevoel, het medelijden van mensen. Ze vragen financiële hulp voor een kind dat ongeneeslijk ziek is of een familie die getroffen is door een natuurramp. Vooral senioren maar ook jongeren die geld nodig hebben, zijn hier het slachtoffer van. Vooral oudere mensen zijn voldoende argwanend, en laten gauw hun hart spreken. En de criminelen weten dat. Ook kinderen zijn gewilloze slachtoffers. Ze hebben vaak niet door dat het gaat om bedrog en bellen met hun karige GSM budget naar betaalnummers of gaan in op zogenaamde advertenties waar ze denken iets gewonnen te hebben. Ze schrijven in voor een sms-spelletje waarbij ze ook na het verzenden van een stopbericht toch ongevraagd om de haverklap betaaldsms’jes krijgen. Soms zijn ze kleine bedragen kwijt (een duur GSM-gesprek of talrijke betaalsms’jes), maar vaak blijven de ongevraagde sms-jes komen en is de enige oplossing het GSM nummer te blokkeren en een nieuw nummer aan te vragen.

9. Hacken van paswoorden en creditcardgegevens

Een goed wachtwoord houdt computerinbrekers buiten de deur. De meeste computergebruikers kiezen geen goed wachtwoord. Ze nemen de naam van hun partner, kind, woonplaats of huisdier. Een goed wachtwoord is niet te raden. Het bestaat uit hoofdletters, kleine letters, cijfers en leestekens.
Maar een goed wachtwoord biedt geen bescherming tegen hackers (cyberinbrekers die vooral nieuwsgierig zijn naar lekken) en crackers (criminele hackers). Als u een permanente internetverbinding (kabel of ADSL) heeft, moet u een firewall installeren (vb de gratis versie van ZoneAlarm  www.zonealarm.com  ) of gebruik maken van de ingebouwde firewall van Windows XP. Een firewall houdt indringers op afstand en regelt het inkomende en uitgaande verkeer op uw computer of netwerk. Bij sommige antivirusprogramma's zit ook een firewall. .
Als u geen ongewenst bezoek wilt, moet u er ook voor zorgen dat de Windowsinstelling `Bestands- en printerdeling' uitstaat en dat er niet te veel poorten openstaan. Via de site Probe your ports van beveiligingsdeskundige Steve Gibson ( www.grc.com ) of via de site http://www.hackerwatch.org/probe/
kunt u testen hoe veilig uw pc is.

Het is voor beginners 'onrustbarend' eenvoudig om de weg te vinden op het digitale dievenpad. Onderzoek van informatiebeveiliger Symantec in de donkere steegjes van internet wijst uit dat alle instructies en gereedschappen om medegebruikers op te lichten online te vinden of te koop zijn.
Medewerkers van het bedrijf hebben anoniem rondgesnuffeld op openbare chatkanalen (IRC) en forums op het web. Criminelen gebruiken het net niet alleen om slachtoffers te vinden, ze wisselen op speciale plaatsen ook ervaringen, advies en technieken uit, blijkt. De onderzoekers stuitten op een levendige handel van criminelen in creditcardgegevens (inclusief vervaldata en bestdingslimieten), bankrekeningnummers, wachtwoorden (voor bijvoorbeeld Skype, Paypal, Western Union, Steam, e-Gold, eBay, FedEx), e-mailadressen, computervirussen en zelfs digitale beeldbestanden van valse bankbiljetten. Verder troffen ze uitgebreide informatie en gereedschap aan om anoniem internetpagina's na te bouwen om gegevens van internetters te ontfutselen (phishing).
Het proces voor online creditcardfraude voltrekt zich volgens een vast patroon, stelt Symantec. Criminelen bemachtigen pasnummers, liefst met zoveel mogelijk informatie over de eigenaren. Ze bestellen spullen op andermans kosten of verkopen de gegevens door. Creditcardinformatie 'doet' 1,5 tot 2 dollar per stuk. Grote afnemers (meer dan honderd) betalen nog minder. Gegevens van rekeningen bij het online betaalsysteem Paypal kosten 1 dollar per stuk (ongeverifieerd) of 20 dollar (gecontroleerd en in gebruik). Prijzen voor informatie van gebruikers van veilingsite eBay zijn vergelijkbaar. Het tarief voor een computervirus waarmee een netwerk zombiecomputers kan worden opgezet bedraagt ongeveer 1000 dollar. 'Het is schokkend hoe makkelijk je de weg vindt. Je hoeft geen expert te zijn om fraude te plegen. Complete handleidingen zijn online, voor iedereen beschikbaar. Binnen een paar dagen heb je het onder de knie', verklaarde beveiligingsdeskundige T. Pavlovic van Symantec. Het informatiebeveiligingsbedrijf komt tot de conclusie dat online fraude voor velen een volwaardige 'baan' is geworden. Virusschrijvers worden mogelijk zelfs in dienst genomen door criminele organisaties: 'Hun technieken zijn weliswaar niet bijzonder geraffineerd, maar zeker lonend.' (Bron: ANP 16/02/2006)

Anne de Graaf, journaliste bij de Morgen berichtte midden 2005 omtrent een ander internetgevaar, waar ook jongeren niet immuun voor zijn, namelijk het hacken van paswoorden met oneerlijke bedoelingen in haar bijdrage 'Mijn hond heet Juliet, hoe heet de jouwe?' (De Morgen 10-06-2005)
Ondanks alle waarschuwingen floreert in België de ruilhandel in gebruikersnamen en paswoorden op het internet die gebruikt worden voor fraude. De geldige combinatie van de twee gegevens brengt het meeste op, zeker als die toegang verschaft tot een groot netwerk. Hackers verkrijgen de informatie meestal door hun slachtoffer integraal sociaal te analyseren. Hackers snuisteren in chatkanalen voor dierenliefhebbers naar codes en gebruikersnamen. Ze vragen live of via allerlei andere kanalen zolang naar de naam van hond, kind, vrouw en/of moeder tot ze de goede code gevonden hebben. De bedoelingen van de hackers zijn erg uiteenlopend. Dikwijls dient de gehackte combinatie voor financiële fraude. Ook breken jongeren bij elkaar in om te kunnen cyberpesten. Zo mogelijk nog erger is wanneer het gehackte e-mailadres wordt gebruikt om op grote schaal (kinder)porno mee te verspreiden.
In België en Nederland zijn er ook hackers die verwoed computerpaswoorden met elkaar ruilen bijvoorbeeld om in (betalende) pornosites binnen te dringen of om uw codes voor internetbankieren te achterhalen . Soms is het een hele klus om de begeerde informatie te vergaren, maar vaak ligt die zomaar voor het rapen. Vooral gebruikers met lange paswoorden zoeken methoden om hun code bij de hand te hebben. Vaak ligt de goudmijn aan informatie zomaar voor het rapen dankzij de slordigheid van de eigenlijke gebruiker. "Post-its en bureauonderleggers zijn de beste plaatsen om paswoorden te vinden." Bij een recente huiszoeking in een KMO lazen politiemannen van de FCCU op een bord: 'paswoord van de week: nucandy'.

Het stellen van de geheime vraag aan vergeetachtige gebruikers blijkt voor hackers de ultieme methode om achter het paswoord te komen. Er bestaat spyware die een serie mogelijke alternatieven opsomt aan de hand van ingegeven informatie. Er is ook het zogenaamde social engineering: door zich voor te doen als vriend of kennis analyseren de misbruikers heimelijk het profiel van de gebruiker, om nadien aan de slag te gaan met de juiste combinatie. Soms doen hackers zich voor als iemand van de helpdesk, de administratie of de directie. Met die autoriteit is het vaak veel makkelijker vertrouwelijke informatie los te peuteren. En onwetenden geven bijgevolg vrij gemakkelijk hun loginnaam en paswoord door. Maar het kan nog meer verraderlijk: omdat hackers weten dat heel wat internetgebruikers de naam van hun hond ingeven als paswoord, grasduinen ze vlijtig naar informatie in de chatkanalen over hun huisdier. Zodra de hacker zowel gebruikersnaam als codewoord gevonden heeft, kan hij met jouw identiteit alles doen in cyberspace.

Hackers gebruiken nog andere manieren. Veel moderne virussen installeren bij besmetting een keylogger, dat is een programma dat alle toetsaanslagen op de besmette pc vastlegt en naar een adres op internet stuurt. Zo kan de maker van het virus op zijn gemak de wachtwoorden opsporen, bijvoorbeeld door te zoeken naar de naam van het slachtoffer. Naam en wachtwoord worden altijd kort achter elkaar ingetikt. Een ander zwak punt is het feit dat Windows wachtwoorden op een vaste plek opslaat. Sommige virussen kopiëren en verzenden onmiddellijk deze informatie. De kunst is dus het beoogde slachtoffer te besmetten. Zoals bekend is het repertoire aan verleidelijke virusmails inmiddels indrukwekkend. Goede antivirussoftware is een probaat tegengif maar altijd alert zijn en niet slordig omspringen met paswoorden, deze regelmatig veranderen, enz. zijn even zo goede tips. Soms gebruiken malafide personen toegangsinformatie van anderen om te spioneren of andere vertrouwelijke informatie te verzamelen. Ook het rondsturen van kinderpornografie via gehackte mails heeft al menigeen die onoplettend was, in verlegenheid gebracht.

10. Phishing en pharming

81 procent van de thuiscomputers is onvoldoende beveiligd, en ongeveer één op de vier internetgebruikers in de VS is het doelwit van zogeheten phishing aanvallen. Daarbij hebben criminelen het gemunt op financiële of anderszins vertrouwelijke gegevens. Dat blijkt uit een studie van internetaanbieder AOL en de Amerikaanse National Cyber Security Alliance.
Ongeveer 70 procent van de consumenten heeft e-mails ontvangen waarmee ze naar nagemaakte websites van bijvoorbeeld financiële instellingen zijn gelokt, in de hoop dat daar fraudegevoelige gegevens worden achtergelaten. "Phishers worden er steeds beter in om consumenten te verleiden hun bankgegevens en andere financiële informatie op te geven. De meeste Amerikanen zien geen verschil tussen echte e-mails en de toenemende vloedgolf aan zwendel", aldus Tatiana Platt die bij AOL verantwoordelijk is voor de online privacy en veiligheid van gebruikers.(Het Laatste nieuws 09/12/2005)

Internetters gemakkelijk te bedriegen. De meeste internetgebruikers surfen rond als een kip zonder kop. Oplichters die een beetje hun best doen kunnen zo vertrouwelijke bankgegevens ontfutselen van maar liefst negentig procent van de internetters. De gemiddelde surfer slaat alle zichtbare waarschuwingen in de wind. Dat blijkt uit een onderzoek van twee vooraanstaande Britse universiteiten, meldt de Telegraaf. De wetenschappers schotelden 22 internetters een groot aantal echte en valse banksites voor. Ze ontdekten dat het merendeel alle zichtbare aanwijzingen die mensen waarschuwen voor oplichting negeerden. Ze keken niet naar de domeinnaam zoals weergegeven in de browser en ook de statusbar werd compleet genegeerd. Gemiddeld had 40 procent van de deelnemers niet door dat ze naar een valse website werden gestuurd. Bij heel geraffineerd in elkaar gezette nepsites liep dat percentage zelfs op tot 90 procent. Eerder onderzoek suggereerde dat gemiddeld vijf procent van de mensen die een phishingmail krijgt de meegestuurde website bezoekt en overgehaald wordt vertrouwelijke gegevens over te dragen. De Britse onderzoekers waarschuwen dat dit percentage veel hoger kan worden als oplichters meer hun best gaan doen. Ze hopen echter dat hun onderzoek internetters bewust maakt van de gevaren en ontwikkelaars aanzet duidelijkere waarschuwingssignalen in hun producten in te bouwen. (Het Laatste nieuws 18/04/2006)

Een tikfout verraadde de cyberoplichter die zich voordeed als de Rabobank. Maar wat als nep sterk lijkt op echt? De campagne Digibewust moet helpen. Op het eerste gezicht ziet de e-mail met afzender service@rabobank.nl er normaal uit. Bovenin prijkt het Rabobank-logo. Daaronder volgt een korte tekst waarin de ‘bank’ vraagt de klantgegevens te controleren op een webpagina. Wie klikt op de link, komt op een formulier waar onder meer pincode en creditcardnummer moeten worden ingevuld.
Verscheidene internetgebruikers, onder wie een onbekend aantal klanten van de Rabobank, kregen bovenstaande nep-mail zaterdag in hun postbus. Vijfentwintig alerte ontvangers namen contact op met de Rabobank. Zo kon het nep-formulier, ondergebracht bij een gehackte website van een cosmeticabedrijf in Chicago, snel worden verwijderd.
Het is niet de eerste keer dat klanten van een Nederlandse bank te maken krijgen met dit ‘hengelen’ naar vertrouwelijke gegevens, phishing genaamd. Al vaker kregen klanten van de Postbank en anderen te maken met zo’n actie, waarbij ook naar klantgegevens werd gevist. Enkele duizenden mensen klaagden toen bij de Postbank. Volgens beide banken werden geen klanten gedupeerd.
Veel internetgebruikers zouden de e-mails van ‘hun bank’ als nep herkennen. Alleen al doordat in de bewuste e-mail van de Rabobank meerdere spelfouten voorkwamen. Maar wat als nep en echt niet meer van elkaar te onderscheiden zijn? Zijn Nederlanders wel voldoende op de hoogte van de risico’s van internet, waaronder ‘phishing’? (Bron: NRC Handelsblad 20/04/2006 David Haakman)

Phishing en pharming zijn begrippen die gebruikt worden om aan te geven dat criminelen trachten aan je vertrouwelijke (bank/identiteits)gegevens te komen. Phishing komt van fishing en daarbij ‘vist’ de fraudeur naar uw persoonlijke inlognaam en wachtwoord en liefst ook nog naar uw creditkaartgegevens. Dit gebeurt door mails toe te sturen met speciale aanbiedingen of door op nepwebsites op te roepen dat u hen mailt met de betrokken gegevens. Phishing is bijgevolg de naam voor digitale activiteiten met als doel persoonlijke informatie aan mensen te ontfutselen. Met een nepsite of e-mail probeert de oplichter (visser) persoonlijke gegevens als creditcardnummers, pincode en sofinummer te achterhalen. Pharming komt van farming of boerderijbeheer en betekent dat de fraudeur nog slimmer is geworden en websites van betrouwbare instellingen zoals banken en verzekeraars bedrieglijk juist nabootst. Via de officiële website wordt de argeloze gebruiker stiekem omgeleid naar de bedrieglijke website, waar de fraudeur dan zijn gegevens kan stelen en gebruiken voor eigen winst.
Eén manier waarop je vis kunt vangen is door aas te gebruiken dat zo echt lijkt dat de vis denkt dat hij het kan eten. Dieven sturen een e-mail of instant message dat net lijkt alsof het komt van een vertrouwd bedrijf, zoals Citybank, eBay of MSN. Ze vervalsen zelfs het e-mailadres van de afzender. Als je toehapt, kunnen je geld en zelfs je identiteit in gevaar zijn. De meest bekende manier om persoonlijke of financiële gegevens te achterhalen is een e-mail die op het eerste gezicht van een te vertrouwen instelling komt (banken, kredietkaartbeheerders of online-zaken zoals eBay of Amazon). Vaak wordt meteen gevraagd naar vertrouwelijke gegevens, maar het gebeurt steeds vaker dat de argeloze computergebruiker via neplinks wordt geleid naar een phishingsite, die als twee druppels water lijkt op de echte site. Het resultaat is hetzelfde. De gebruiker wordt uitgevraagd en speelt zo informatie door die kan dienen om rekeningen te plunderen.

 

Phishers gaan er – wellicht terecht - vanuit dat iedereen in een moment van onoplettendheid op de verkeerde link kan klikken. De anti-spamspecialist Mail-Filters stootte op een phishing-mail die zich voordeed als een bericht van eBay. Tussen de url's die naar echte eBay-pagina's verwezen, stonden een twee neplinks. Om het allemaal echt te laten lijken hadden de dieven zelfs de anti-phishingboodschap overgenomen, die stelt dat eBay 'nooit persoonlijke informatie zou vragen'.
Verontrustend zijn ook de meldingen van phishing via instant messaging. De berichten lijken te komen van iemand op de lijst van contactpersonen. Ze bieden meestal een lijst met links waar allerlei leuks kan worden gekocht of gewonnen.

Vooral tieners zouden een gemakkelijk slachtoffer kunnen zijn van deze techniek. De dreiging is zo groot omdat de boodschap komt van iemand die ze zogezegd kunnen vertrouwen. (Bron : www.trends.be ) Pharming werkt op dezelfde manier. Een bericht lokt je en maakt gebruik van het vertrouwen dat je hebt in een bekende naam en probeert je op een koppeling te laten klikken. Vervolgens wordt je naar een al even overtuigende (en even valse) webpagina gebracht die zodanig is opgesteld dat je denkt dat hij van het vertrouwde bedrijf is. Op deze pagina wordt je gevraagd vertrouwelijke persoonlijke gegevens in te vullen, zoals je rijksregisternummer, bankrekeningnummer, creditcardnummer, validatiecode, wachtwoord of PIN-code.
 
Deze oplichterij is zo slim opgezet dat veel mensen het niet door hebben, en dat maakt het juist zo gevaarlijk. In de VS ontvingen vele duizenden mensen een e-mailbericht dat zogenaamd afkomstig was van hun “bank”, met het verzoek een betaling van $829.49 voor een hotel in New Delhi te bevestigen. Hierbij gebruikten de oplichters zelfs het logo van de bank en beloofden ze zelfs de privacy te beschermen. De lezers hoefden alleen maar op “STOP DEZE BETALING” te klikken om terecht te komen op een al even echt lijkende pagina waar ze werden gevraagd de rekeninggegevens in te voeren die nodig zijn om “de betaling te blokkeren”. Door te denken dat ze deze stappen moesten zetten om de betaling te voorkomen gaven ze al hun gegevens door en werden hun rekeningen geplunderd. Een ander voorbeeld is een bericht dat kwam van hun “mobiele telefoonbedrijf” dat meldde dat een afschrijving van de creditcard die ze hadden opgegeven werd geweigerd. Het bericht bevat de volgende aansporing: “Uw account wordt mogelijk geblokkeerd, tenzij u onmiddellijk op deze koppeling klikt en uw creditcardgegevens bijwerkt.” Een "handige" koppeling om het "bijwerken" te vergemakkelijken stond er al bij. Wie het deed, gaf al zijn persoonlijke kredietkaartgegevens door en was de klos. Heel wat jongeren met een eigen bankrekening trapten in deze val. Ook jongeren die veel gebruik maken van MSN messenger krijgen zo valse berichten. Een bericht van “MSN”, gericht aan “Geliefde MSN services-cliënt”, met het bericht dat de MSN services van de lezer wordt “gedeactiveerd” als ze hun identiteit niet onmiddellijk bevestigen door op de aanwezige koppeling te klikken.

De vervalste pagina's zijn zo verraderlijk dat ze in 2003 bijna 2 miljoen mensen ertoe wisten te verleiden vertrouwelijke gegevens te onthullen, waardoor ze hun financiële status en kredietbeoordeling in gevaar brachten. Momenteel doen zich de eerste signalen voor van hackers die trachten in je mobielefoon netwerk binnen te geraken en zo op je kosten te bellen. Vooral bij betalende internettelefonie heeft men zo al misbruiken vastgesteld. Je kunt bijvoorbeeld via Skype gratis via internet bellen, maar dan enkel naar computers met evenzeer een skype-aansluiting. Wanneer je je internetaansluiting gebruikt om via Skype naar gewone nummers, bijvoorbeeld in de VS te bellen, moet je daarvoor betalen, weliswaar veel minder dan bij een internationale verbinding met je gewone telefoon. Maar omdat het via internet verloopt is het vaak vrij gemakkelijk voor hackers om je inloggegevens te achterhalen en je voorafbetaalde krediet te gebruiken om zelf internationaal te bellen.
 

 

"Internetfraude kost Belg 13 miljoen !! Nauwelijks twee dagen na de tsunami in Zuidoost-Azië, nu vier jaar geleden, stonden er op het internet al talloze websites van valse hulpverleningsorganisaties die vroegen om geld te storten. Iedereen weze gewaarschuwd: criminelen slaan het vaakst en het hardst toe wanneer het in de wereld slecht gaat', zegt Luc Beirens, hoofdcommissaris van de Federal Computer Crime Unit (FCCU).
'Ook de economische crisis van de jongste maanden is zo'n uitgelezen opportuniteit. De mensen zijn kwetsbaar en makkelijker te verleiden om op het meest lucratieve aanbod in te gaan.'
De cel Internetfraude van de Federal Computer Crime Unit opende sinds oktober vorig jaar bijna 3.000 dossiers van internetfraude. De gedupeerden verloren samen meer dan 13 miljoen euro.
Een op de drie heeft een bedrag van minder dan 500 euro verloren, een op de drie tussen de 500 en 2.500 euro en nog eens een op de drie meer dan 2.500. Enkele gevallen zijn zelfs 50.000 tot 100.000 euro armer gemaakt.
'Zo kocht een man vorig jaar op een koopjessite een Porsche voor 50.000 euro. Maar die wagen heeft hij natuurlijk nooit gezien', aldus Beirens van de FCCU.
Het bedrag van 13 miljoen euro is een minimum, omdat het alleen een beeld geeft over de gedupeerden die bij de politie klacht hebben ingediend. In werkelijkheid zijn er veel meer slachtoffers, maar zij durven niet allemaal naar de politie te stappen omdat ze beschaamd zijn, het niet de tijd en de moeite vinden omdat er een te klein bedrag mee gemoeid is, of omdat ze ontdekken dat ze zelf - weliswaar ongewild - een misdrijf hebben gepleegd.
Het beste voorbeeld daarvan is de 'Nigeriaanse fraude', waarbij het slachtoffer een voorschot betaalt op een miljoenenbedrag dat hij voor iemand bij een bank moet helpen vrijmaken door een bankbediende om te kopen en een bedrag op zijn rekening te storten.
De meeste meldingen die het online klachtenloket 'Ecops' vorig jaar binnenkreeg, gingen over die 'Nigeriaanse fraude'. Andere meldingen gingen over fraude bij de aankoop (of verkoop) van producten op het internet, en over loterijfraude. Daarbij wint u een groot bedrag, maar kunt u dat alleen krijgen als u eerst administratieve kosten betaalt.
Ook 'phishing' is in opmars: hierbij wordt u naar een valse website van een bank geleid en gevraagd om er uw paswoord en gebruikersnaam in te vullen, zodat de criminelen toegang krijgen tot uw rekening.
Het afgelopen jaar slaagde de FCCU erin om 23 websites te sluiten die erop uit waren om de identiteitsgegevens van de internetgebruiker te stelen.
Volgens Microsoft België, dat bij ongeveer 5.000 gebruikers een enquête hield over internetfraude, zijn dit jaar al 200.000 Belgen, of 2 procent van de bevolking, het slachtoffer geworden van internetcriminaliteit. Positief is dat 93procent van de internetgebruikers een antivirussoftware op zijn computer heeft geïnstalleerd en weet wat 'spam' is. Maar verontrustend is dat meer dan acht op de tien 'phishing' of 'Nigeriaanse fraude' helemaal niet of slecht herkennen.
Microsoft wil nauwer gaan samenwerken met de FCCU. Zo kunt u vanaf volgende maand op de website van Microsoft melding maken van (poging tot) internetfraude. Microsoft zal die gegevens naar de politie sturen. (Bron De Standaard 25/10/2008)

11. Virussen

Virus doet zich voor als nieuwe MSN Messenger. Een nieuw virus doet zich voor als de nieuwe bèta versie van MSN Messenger en besmet computers van misleide gebruikers, waarschuwt antivirusbedrijf F-secure. Het virus werd als een download aangeboden op de website msgrbeta8.com, een site die intussen offline is gehaald. Wie het programma wilde downloaden kwam bedrogen uit, want in plaats van een nieuwe messenger te installeren wordt de computer besmet met een virus. Het virus stuurt de gebruiker door naar een website waar de messenger contacten van het slachtoffer staan en neemt de computer op in een botnet. Een botnet is een netwerk van vaak duizenden besmette computers, die door cybercriminelen gebruikt worden voor virus aanvallen uit te voeren of het versturen van spam. (Bron : Het Laatste nieuws 28/12/2005)

Agressief ’wormvirus’ via MSN. Een gevaarlijk wormvirus versreidt zich via het razendpopulaire chatprogramma MSN Messenger van Microsoft. Voor de Waarschuwingsdienst, een initiatief van het ministerie van Economische Zaken, was dit gisteren aanleiding om op de site waarschuwingsdienst.nl. te adviseren om een ernstig lek in het besturingssysteem Microsoft Windows te verhelpen. Door een lek in een onderdeel van Windows - Windows Meta File (.WMF) kan het virus zich op een pc nestelen. Het gewraakte virus verspreidt zich via berichten in MSN Messenger die afkomstig lijken te zijn van bekenden. Deze berichten bevatten een link naar een kwaadaardige site; xmas-2006FUNNY.jpg. De schrijver van het virus, volgens antivirusspecialisten zéker een Nederlander, krijgt besmette computers in zijn macht en legt toetsaanslagen vast. Daarmee kan hij of zij creditcardinformatie stelen en op iemands naam bestellingen doen of rekeningen bij online betaalsystemen plunderen.
(Bron : Algemeen Dagblad 01/01/2006)

Bijna 16.000 virussen in 2005. Eén op 44 e-mails zou drager kunnen zijn van virussen. Dat stelt antivirusleverancier Sophos. Het aantal nieuwe internetbedreigingen is in 2005 met zo goed als de helft toegenomen. Niet minder dan 15.907 nieuwe virussen werden sinds begin dit jaar op onze mailboxen losgelaten. De drie meest voorkomende virussen zijn de worm W32/Zafi-D gevolgd door W32/Netsky-P die vorig jaar de lijst aanvoerde. Op de derde plaats komt de pas in november ontdekte W32/Sober-Z. (KDR) (Bron : Het Laatste nieuws 20/12/2005)

Tieners surfen maar raak. In veel gezinnen wordt de computer het meest gebruikt door de kinderen. Ouders houden vaak hun hart vast, want ze hebben geen idee wat hun kroost allemaal op het net uitspookt. Terecht, zo blijkt uit een onderzoekje door de maker van beveiligingssoftware McAfee. Van de 615 Europese 13- tot 17-jarigen die door het bedrijf werden ondervraagd, maakt 40 procent zich nooit zorgen over virussen of andere bedreigingen. Nochtans maken ze veel gebruik van risicosites als Kazaa en Limewire, beruchte bronnen van virussen. Niet alleen maken de tieners zich weinig zorgen, ook laat hun kennis te wensen over. Bijna de helft weet niet dat hun gedrag tot gevolg kan hebben dat ze op de harde schijf bewaarde foto’s en muziek kunnen kwijtraken. Zo’n 43 procent weet niet dat de pc van op afstand kan worden ingesteld om spam te versturen, en een derde is er niet van op de hoogte dat de pc kan worden gekraakt om persoonlijke informatie te ontfutselen. Van de ondervraagden wist 79 procent niet wat een phishing scam is, terwijl 45 procent nog nooit van spyware had gehoord. Opmerkelijk is dat tegelijkertijd 21 procent van de tieners verantwoordelijk is voor de beveiliging van de gezinscomputer. (Bron : De Standaard 11/07/2006)

Virussen en wormen (virus-achtige programma's die zichzelf verspreiden) vormen een ware plaag. Ook jongeren zijn er niet immuun voor ook al heb je de beste virussoftware geïnstalleerd. De meeste virussen zijn vrij ongevaarlijk. Ze zorgen voor wat overlast op de pc, maar vernietigen geen bestanden. Er zijn echter virussen die wel gevaarlijk zijn. Ze kunnen er voor zorgen dat bepaalde programma’s niet meer werken, dat bestanden gewist worden of dat gevoelige informatie zoals paswoorden of credit card gegevens van buitenuit leesbaar worden. Zorg in ieder geval voor een back-up van gegevens en programma's zodat na een schadelijke virusaanval bestanden en software weer kunnen worden teruggezet. Een goede virusscanner (McAfee, Symantec, F-Secure, Norton, Norman of een ander goed merk) is geen overbodige luxe. Een antivirusprogramma heeft alleen zin als u regelmatig (minstens een keer per week) de updates binnenhaalt en installeert. Deze updates beschermen tegen nieuwe virussen. Maar virusscanners beschermen niet tegen alles. Zowel ouders als kinderen moeten als een goede huisvader handelen en niet te impulsief zijn bij het downloaden van bestanden, bij het klikken op boodschappen bij het downloaden van liedjes, spelletjes, enz.
Ook bij het openen van e-mailberichten is voorzichtigheid geboden. E-mails met een attachment (bijlage) van een vage afzender kunt u beter negeren. Als u toch wilt weten wat u hebt ontvangen, is het verstandiger om wel de mail te openen, maar niet de bijlage. Ook met berichten van bekenden die een bijlage bevatten moet u voorzichtig zijn. Veel virussen maken gebruik van het adresboek van Outlook(Express) van iemand. Ze versturen zonder dat de eigenaar van het adresboek het weet, emails naar iedereen in het adresboek met als afzender degene wiens computer besmet is. De e-mailadressen worden misbruikt als afzender. Het is dus mogelijk dat een bekende u zelf een virus stuurt omdat hij of zij per ongeluk besmet is geraakt.

Als u Outlook of Outlook Express gebruikt, de mailprogramma's van Microsoft, moet u zeker oppassen. Deze programma's bevatten veel lekken die door virusmakers worden geëxploiteerd. U moet van de site van Microsoft regelmatig de nieuwste beveiligingsupdates en de algemene reparatieprogramma's voor Windows, Internet Explorer en Outlook downloaden en op de pc installeren. Programma’s zoals Hotmail hebben een ingebouwde virusscanner en zijn wat dat betreft veiliger. Sommige internetproviders zoals bijvoorbeeld Telenet bieden voor een paar euro per maand een antivirusdienst aan. Een uitkomst voor mensen die niet zo handig zijn met de computer of geen zin hebben om steeds hun virusscanner te actualiseren. Een interessante site over virussen is zeker ook http://www.virushelp.nl/  Hier kan je ook gratis online virusscanners vinden.
Regelmatig krijgt u wellicht via mail ook allerlei berichten over kwalijke virussen die de ronde doen. Helaas zijn de meeste van die virusmeldingen vals en kunnen ze het emailverkeer danig in de war sturen omdat mensen het ter goedertrouw doorsturen of erger nog, zetten ze u aan om bestandjes op uw computer te verwijderen die u eigenlijk nodig hebt. Door uw computer zogenaamd te beschermen, berokkent u uzelf alleen maar schade, ook een vorm van cyberpesten dus. Experts noemen dit een hoax: vals alarm. Hoaxes zijn net virussen, min de schadelijke werking, omdat ze zich door de goedgelovigheid van computergebruikers agressief op internet voortplanten.
 
Een typisch voorbeeld is het bericht dat je het bestand sulfnbk.exe moest verwijderen. Gooi dit bestand weg, zei het bericht, en leeg daarna de prullenbak van Windows. Wie dit advies opvolgde, kon het bestand niet meer zomaar herstellen. Sulfnbk.exe is een bestand dat betrokken is bij het gebruik van lange bestandsnamen door Windows (wat in Windows 3.11 nog niet kon). Wie het verwijderde kon dus juist moeilijkheden verwachten. Informatie over virussen en hoaxes, en hoe eventuele schade te herstellen, is te vinden op de sites van antivirusbedrijven, zoals www.mcafee.com  en www.norton.com .

Viruswaarschuwingen via de mail moet u dus zeker niet serieus nemen en zeker niet doorsturen. U doet er anderen overlast mee aan; ze bevatten altijd onzin, en in het genoemde geval leidt het zelfs tot schade aan de pc. Hoaxes leven voort dankzij de onwetendheid van veel computeraars. Het is onwaarschijnlijk dat een virus lange tijd op uw pc zou zitten zonder dat u iets zou merken. Vaak krijgt u boze mailtjes van kennissen, omdat het virus zich verspreidt via uw mail. Of de pc doet raar. Het is onwaarschijnlijk dat de bekendste virusscanners een bekend virus niet zouden kunnen vinden. Het is ook onwaarschijnlijk dat het verwijderen van één bestand een probaat middel zou zijn. Meestal is het veel erger. (Bron : NRC Handelsblad 28/09/2002 en 21/02/2002)

Bezitter kinderporno geeft zich aan door virusmail. Politieagenten in het Duitse Paderborn keken vast raar op toen een man zich kwam aangeven voor het bezit van kinderporno. De 20-jarige Duitser had een virusmailtje, waarin stond dat er een onderzoek tegen hem liep, aanzien voor een officiële waarschuwing en stapte meteen naar de politie. Volgens een woordvoerster bleek daarna inderdaad dat de man kinderporno op zijn computer had en is hij daarom in staat van beschuldiging gesteld. "Computervirussen zijn dus niet altijd verwoestend. Hier hielp het ons een misdaad te ontdekken die anders vast verborgen zou zijn gebleven”, aldus een woordvoerster. Het ging om een versie van het bekende Sober-virus, dat het 'slachtoffer' een mail had gestuurd met de melding "er is een onderzoek op komst". Als afzender had het mailtje het 'Duitse Federale Onderzoeksbureau van de Politie'. (Bron : Het Laatste nieuws 29/12/2005)

12. Spyware

Je wordt bedolven onder popups, ongewenste werkbalken verschijnen in je browser. Je startpagina en zoekmachine worden gekaapt zodat je terecht komt op sites die je helemaal niet wil zien.
Onbekende programma's die plotseling op je computer geïnstalleerd zijn. Je computer wordt onstabiel en traag. Steeds meer en meer mensen worden met deze fenomenen geplaagd. Spyware, browserkapers en dialers zijn een echte pest aan het worden. Je surfgedrag wordt gecontroleerd: elke stap die je doet op het World Wide Web wordt gevolgd.... Waarom? Uiteraard geld! Want dit is 'Big Business'. Bepaalde software wordt op het internet gratis aangeboden. De reden hiervoor is dat deze software statistieken bijhoudt van het surfgedrag, welke hard- en software gebruikt wordt, wat op de computer allemaal gedaan wordt,…Deze informatie wordt verzameld, doorgestuurd naar de makers van deze software en verkocht aan derden. Dit gebeurt allemaal zonder medeweten van de computergebruiker. Dit verschijnsel wordt spyware genoemd.

 

Spyware kan je vertalen als 'spionagesoftware' en daarmee weet je meteen wat het doel is van deze software. Spyware nestelt zich in je computer en zal allerlei gegevens van je computergebruik traceren en doorsturen naar derden. Hijackers gaan nog verder en nemen de controle over van bepaalde taken in je browser. Hierdoor kunnen ze je doorverbinden naar bepaalde websites of zoekresultaten laten zien van hun eigen zoekmachines. Voor elke bezoeker die ze aanbrengen worden ze betaald. Hoe meer hits op die sites hoe hoger hun inkomsten… Ook worden vaak fake-spyware-removers te koop aangeboden. Door ze te installeren, installeer je juist spionage software. Soms zijn deze (gratis) spyware removers erger dan het niet installeren.

Welke gegevens verzameld worden hangt een beetje af van de bedoeling van de makers. Over het algemeen verzamelen ze e-mailadressen, naar welke sites je surft, hoelang je surft, welke programma's je gebruikt,... . Het gaat dus altijd over gegevens die behoren tot de privésfeer van het slachtoffer en dat is ook wat spyware zo vervelend maakt. Een nadeel van spyware is dat je zucht en kreunt onder al die programma's die in de achtergrond draaien. Sneller zal je computer er dus niet van worden zeker niet als het al een machine is waar al veel is opgewerkt.

Spyware wordt vaak zwaar onderschat. Spyware kan uiteindelijk meer schade aanrichten dan een virus. Verouderde anti-virus software kan vaak geen spyware herkennen. Spyware zijn kleine programmaatjes of bestandjes die ongevraagd op de pc wordt geïnstalleerd, meestal na het openen van een e-mail of het bezoeken van een website of het downloaden van een programma. Spyware is vaak moeilijk te herkennen en nog moeilijker te verwijderen. Deze programmaatjes kunnen uw surfgedrag vastleggen en daarmee uw pc bestoken met ongevraagde reclame die aansluit op uw surfgedrag. Maar deze programmaatjes kunnen ook uw toetsaanslagen vastleggen en dus ook uw wachtwoorden en toegangcodes. Als de maker van zo'n spywareprogramma kwaad wil, is het in theorie mogelijk dat uw bankrekening geplunderd wordt. Zelfs de moderne versies van gerenomeerde anti-virussoftware zoals die van Pandasoftware, Norman, Norton en McAfee filteren lang niet alle spyware.

Enkele bekende sites die spyware op je computer installeren zijn downloadprogramma’s voor muziek, filmpjes, gratis pornopagina’s, serienummers voor van het internet afgehaalde programma’s, enz. Vaak denkt men aan pornosites, maar niet alleen deze zijn gevaarlijk
Er zijn tientallen programma's verkrijgbaar die zeggen af te rekenen met spyware, maar zelfs die programma's zien niet alle spyware die aanwezig is. Bij gemiddeld internet gebruik met een PC met anti-virussoftware, wordt deze PC per gemiddeld per maand besmet met zo'n 10 á 30 spyware bestanden.
Sommige Internet advertising companies installeren cookies op je computer elke keer wanneer je één van hun advertentiebanners laadt. Deze cookies vertellen de makers welke sites je bezoekt en wat je doet op deze sites. Cookies zijn kleine bestandjes die gebruikt worden om informatie op te slaan tussen twee webbezoeken.

Ze zijn niet noodzakelijk allemaal kwaadaardig. Soms zijn ze bijvoorbeeld handig om te onthouden dat je altijd de nederlandstalige versie van een site wil bezoeken als je op de site klikt. Maar een hele hoop ervan heeft slechte bedoelingen en wil je naar bepaalde sites lokken om reclame te maken of om je pc te besmetten met trojans. Verkeerde of incorrecte beveiligingsinstellingen van je browser maken je ook kwetsbaar. Vooral Internet Explorer blijkt een makkelijk doelwit.. Het is bijgevolg raadzaam om in je internetprogramma regelmatig de cookies te wissen. Kan deze schending van de privacy je niet zo veel schelen, hou er dan wel rekening mee dat spyware/malware vaak slecht geprogrammeerd is. Dit kan je systeem onstabiel maken. Een extra reden om deze zaken toch zo vlug mogelijk van je computer te verwijderen.

Een groot gevaar is ook het installeren van zogenaamde plugins ,drivers of codecs. Jongeren kijken graag naar onzinfilmpjes op internet, willen een demopornofilmpje openen, zoeken naar serienummers of paswoorden voor programma’s of gaan illegaal spelletjes of muziek downloaden. Vaak wordt dan gevraagd dat je eerst een extra codec of driver moet installeren om het filmpje te kunnen bekijken of de muziek te kunnen downloaden. In de figuur hierboven zie je een typisch voorbeeld hiervan. Een argeloze surfer gaat daar op in, het programma installeert zich en het filmpje opent inderdaad. Maar wanneer betrokkene de volgende keer zijn internetprogramma opent, merkt hij dat zijn homepagina veranderd is in reclame voor spywareprogramma’s, casino’s of andere brol. De pc is heel traag geworden en er komen voortdurend ongewenste reclameboodschappen op het scherm, zelfs terwijl je niet eens een browserprogramma geopend hebt. Het terug aanpassen van de homepagina werkt niet meer. De reclames zijn erg ongewenst zoals voor betalende porno, casino’s, viagra, enz.

Welke antispam of antivirusprogramma’s je ook uitprobeert, vaak krijgen ze deze hardnekkige programma’s niet meer van je pc verwijderd omdat die diep en onbekend in het register weggeschreven zijn. Door ingenieuze trucjes veranderen deze programma’s in het register van naam bij iedere opstart van de pc. Ik heb zelf enkele vrienden met dergelijke problemen gehad en de krachtigste anti-virus en antispamsoftaware zoals van zoals Adawe, Spybot, Norton, McAFee, enz. kregen het niet verwijderd. De enige oplossing was het volledig leegmaken van de pc en het opnieuw installeren van het windowsbesturingssysteem. Merkwaardig genoeg kregen de besmette pc’s regelmatig via pop-upvensters op hun pc of via het internetprogramma ongevraagde reclame voor antispyprogramma’s die precies aangaven met welke problemen de pc besmet was en hoe ze met hun betalend programma verwijderd konden worden. Wellicht trappen heel wat argeloze surfers die hun pc helemaal verstoord aantreffen in deze verkoopstechnieken om van de ellende verlost te zijn. Wellicht installeren de verkopers van deze antispywareprogramma’s zelf bovenvermelde trucjes de spam op je pc om hun eigen waar voor veel geld aan de man te brengen.

Hoewel je het niet direct onder cyberpesten kunt plaatsen is dit ook een ernstige vorm van pesten, maar ditmaal uitgaande van computerbedrijven die surfers met weinig ervaring, zoals o.a. kinderen de duvel aan doen. Je kunt bijgevolg jongeren of surfers met weinig ervaring alleen maar aanraden om nooit in te gaan op de vragen om deze extra software te installeren. Soms kun je met genoeg ‘cancel’ drukken toch het gewenste liedje downloaden of het filmpje bekijken. Als dat niet lukt moet je een andere manier zoeken om het te downloaden.
Veel spyware maakt gebruik van veiligheidslekken in Internet Explorer, daarom kan het ook een optie zijn om over te stappen op een alternatieve browser zoals Firefox. (www.mozilla.com ). Veel spyware werkt niet als je een website bezoekt met Firefox. Het is natuurlijk best mogelijk dat er binnen afzienbare tijd ook spyware komt voor Firefox als meer en meer mensen deze browser gaan gebruiken, ook Firefox heeft al veiligheidslekken gekend. Een van de voordelen van Firefox is wel het automatisch blokkeren van pop-ups, voorlopig is het dus een vrij goed middel tegen spyware. Maar ook Ineten Explorer biedt nu de mogelijkheid aan op pop-ups te blokkeren. U Kan uiteraard beide browsers gebruiken en testen.

Er zijn gratis programma’s die je helpen om spyware op te sporen : Adaware, Spybot, enz. Meestal is er ook een betalende variant, maar de gratis versie van deze programma’s helpt al behoorlijk. Niet alle spyware is volledig opspoorbaar en vooral browserproblemen worden niet aangepakt. Daarvoor bestaat ook een handig programma namelijk HijackThis.( http://www.hijackthis.nl/ )
Het is wel een moeilijk programma en kan best niet door leken gebruikt worden. HijackThis is een programma dat geschreven is om startpagina-kapers en soortgelijke programma's op te sporen. Het programma moet niet geïnstalleerd worden. Het verschil tussen HijackThis en Spybot Search & Destroy zit hem voornamelijk in de techniek. Spybot detecteert allerlei soorten spyware. HijackThis richt zich voornamelijk op spyware die zich in de browser verstopt. Verder gebruikt HijackThis een scantechniek die mogelijk meer valse positieven oplevert, maar daardoor ook objecten kan vinden die door andere spyware-scanners nog niet gevonden worden. Het risico van het programma is wel dat het soms ook goede programma’s uitschakelt. Je kan al deze programma via google opsporen en dan gratis installeren.

Sommige providers zoals Telenet bieden tegen betaling een pakket aan met spywarebeveiliging, parental control, een uitgebreide anti-virusbeveiliging, een firewall en een spamfilter.

Een laatste hulpmiddel dat ook veel leed kan besparen is na de volledige installatie van de pc met een backupprogramma zoals Norton Ghost een image te maken van de opstartschijf, de C-schijf of van je hele pc. Mocht je dan ontdekken dat je pc met deze spyware besmet is, kun je vrij snel na het terugzetten van de goede image (=volledige kopie van de geïnstalleerde schijf) verder met een schone pc bevrijd van al deze ongewenste spyware. Het terugzetten van een image duurt naargelang van de grootte van de schijf tussen 10 en 20 minuten. Een computer volledig terug opnieuw installeren vanaf het begin met alle programma’s en email vraagt soms een hele dag werk. De beste techniek om al deze gevaren te vermijden is het voorkomen dat de onzin op je pc geïnstalleerd wordt.

13. Bedreiging van de privacy

De vraag of privacy op het internet wel bestaat, is een vraag die iedereen intrigeert, en die in direct verband staat met vele andere vragen. Welke gegevens zijn er over mij op het internet te vinden? Hoe kan ik mijn privacy op het internet beschermen? Hoeveel controle heb ik als internetgebruiker over mijn eigen gegevens? Is volledige privacy mogelijk op het internet?

Internet speelt een steeds grotere rol in ons leven, zonder dat we onszelf de vraag stellen welke impact dit medium op onze levens heeft. Overal laat je, zowel bewust als onbewust, informatie achter over jezelf. De een, die bijvoorbeeld een persoonlijk dagboek bijhoudt op een blog, is hier al meer bedreven in dan de ander, die internet misschien alleen gebruikt om e-mails te versturen. Maar hoe je het ook draait of keert: vanaf dat je verbinding maakt met het internet laat je sporen na. Je privacy blijkt ineens niet meer zo privé.

 

 

Met de privacy is het slecht gesteld op internet en in andere digitale omgevingen zoals bedrijfsnetwerken. Iedere internetgebruiker laat immers zoveel sporen na dat er interessante profielen en persoonlijkheidsanalyses zijn op te maken. Gelukkig kan niet iedereen zonder meer bij al die gegevens. Wie er wel bij alle digitale sporen kan, zijn de internetaanbieder, de werkgever en politie en justitie. De internetaanbieder doet in principe zelf niet zoveel met de gegevens van de klant tenzij af en toe via mail wat reclame toe te sturen. Het is nochtans voor de aanbieders perfect mogelijk om profielen op te stellen van websites die je vaak bezoekt en op basis daarvan je te bestoken met ongewenste mails met reclame. Gelukkig bezondigen de meeste providers zich hier nog niet aan wellicht uit vrees klanten te verliezen. Persoonsgegevens en digitale sporen worden in principe alleen voor administratieve doeleinden gebruikt. Een provider moet weten naar welk adres de rekening wordt gestuurd en houdt bij of een klant met een analoog modem of via de kabel inbelt. Veel bedrijven en webmasters kunnen wel bij een deel van de digitale persoonsgegevens van internetgebruikers. Bedrijven houden hun bezoekers goed in de gaten en vragen vaak persoonsgegevens in ruil voor een gratis dienst. Het is aan u of u uw privacy wilt inruilen voor een gratis e-mailadres of spelletje.

Veel websites maken gebruik van cookies, kleine tekstbestanden die op uw harde schijf worden gezet. Ze bevatten informatie over u en over de sites die u bezocht heeft. Sommige bedrijven misbruiken ook cookies om persoonsgegevens te verzamelen. Via uw browser kunt u instellen of u ze wilt ontvangen of niet. U kunt cookies ook rustig weggooien. Als je weigert om cookies te ontvangen kan je wel vele sites niet openen of spelletjes of (demo)programma’s niet downloaden.

Wat veel mensen vergeten, is dat de harde schijf zelf ook veel privé-informatie bevat. Uw partner, kind of collega kunnen, als ze toegang hebben tot uw computer, al uw verstuurde en ontvangen e-mails lezen, uw surfgeschiedenis bekijken en andere persoonlijke gegevens inzien. Als u daar geen prijs opstelt, kunt u uw pc beveiligen met een wachtwoord. Oudere versies van Windows (95, 98 en ME) kennen geen goede wachtwoordbeveiliging. U heeft Windows NT, 2000 of XP nodig als u uw pc wilt afschermen voor de buitenwacht. De surfgeschiedenis in de browser kunt u zelf wissen. In Internet Explorer gaat u naar Extra -Internet Opties -Bestanden verwijderen. Ook op de button Geschiedenis wissen moet u klikken. Als u dat gedaan heeft, bent u er nog niet. Deleten op de computer betekent alleen dat bestanden verplaatst worden. Echt weg zijn ze niet. Als u gegevens wilt verwijderen, dient u de plaats waar ze stonden te overschrijven met nieuwe data. Daar bestaan speciale programma's voor zoals BCWipe.

 

Dergelijke programma's worden wel shredders, erasers of wipers genoemd. Sommige uitgebreide antivirusprogramma's bevatten ook een wiper. De politie kan op grond van het Wetboek van Strafrecht en de Telecommunicatiewet (zowel in Nederland als in België) toegang krijgen tot alle gegevens van internetgebruikers mits er een vordering wordt ingesteld bij de onderzoeksrechter (België) of rechter-commissaris (Nederland). Als er een verdenking tegen een internetgebruiker bestaat, kan de politie de provider vragen om het internetverkeer van een klant enige tijd af te tappen. Aan andere tapverzoeken en vragen om persoonlijke gegevens van klanten hoeven internetaanbieders niet mee te werken.

Via zo'n internettap is nagenoeg alles te zien wat een internetgebruiker doet die geen gebruik maakt van privacybeschermende technieken. Elke e-mail die wordt verstuurd en ontvangen kan de politie lezen. Elke site die wordt bezocht, is zichtbaar net als elke zoekterm die bij Google of een andere zoekmachine wordt ingetikt. Elk bestand dat wordt binnengehaald of op een server wordt gezet via ftp (file transfer protocol) kan worden bekeken. Elke chatsessie kan worden meegelezen.
Bij internettoegang op het werk kan de werkgever technisch gezien ongeveer hetzelfde als de politie.

Werkgevers mogen meer én minder dan de politie. Als een werkgever het internetverkeer van zijn werknemers in de gaten houdt, moet hij dat van tevoren bekend maken. Hij moet ook vertellen op welke manier er gecontroleerd wordt. Bekend moet ook zijn wat er wel en niet mag op het bedrijfsnetwerk. Permanente controle door werkgevers is uit den boze. Alleen steekproeven zijn toegestaan. Als een werkgever een werknemer betrapt op een verboden activiteit (bijvoorbeeld pornosites bekijken of twee uur per dag privé-mail versturen) kan hij ontslagen worden. Of de rechter het ontslag goedkeurt, hangt vooral af van de afspraken die gemaakt zijn.

Wie zijn privacy wil beschermen op internet, kan gebruik maken van programma's en diensten als PGP (Pretty Good Privacy) en Anonymizer. PGP (gratis) versleutelt e-mail zo onleesbaar dat ook de provider en politie en justitie de berichten niet meer kunnen lezen. Anonymizer wist de surfsporen uit. (NRC Handelsblad 28/09/2002)

 

Wil je graag meer weten over email en privacy. Klik dan hier om een artikel te openen dat ik schreef voor het tijdschrift Sociaal, december 2010 ivm e-mailetiquette.

 
14. Botnecks

Regelmatig duiken er berichten op in de media over websites van bedrijven die worden aangevallen en uit de lucht raken. Maar vele mensen weten niet dat gewone particuliere computers gebruikt worden om deze aanvallen uit te voeren? Uw computer maakt in dat geval (zonder dat de persoon het weet) deel uit van een grootschalig en wereldwijd netwerk, oftewel een botnet. (Bron : http://www.surfopsafe.nl/)

Het woord ‘bot’ komt van robot. Een bot is een programma dat zelfstandig geautomatiseerd werk kan uitvoeren. Een bot kan heel onschuldig zijn. Zo worden bots gebruikt door zoekmachines om websites in kaart te brengen. Maar helaas kan een bot ook worden gebruikt om criminele handelingen uit te voeren op computers. Een computer die besmet is met een bot wordt ook wel een zombie genoemd. Een botnet is een netwerk van een groot aantal wil¬loze zombiecomputers die allemaal besmet zijn met dezelfde bot. Vanuit een centraal punt kan één kwaadwillend persoon al deze bots in het netwerk opdracht geven om dezelfde taak uit te voeren.

Botnets worden verkocht aan criminele organisaties en vervolgens voor diverse illegale activiteiten gebruikt. Zo kan een bot gebruikt worden om (samen met alle andere bots in een botnet) zoveel verkeer naar een website te sturen dat deze bezwijkt. Ook worden bot¬nets ingezet om spam te versturen en reacties daarop te verwerken. Hierdoor wordt het bijna onmogelijk om de spammer te achterhalen.

Maar een bot kan ook direct tegen de argeloze surfer worden gebruikt. Zo kan een bot bijvoorbeeld de creditcard- of bankgegevens onderscheppen of een achterdeur (trojan) openen op de computer, zodat anderen ongemerkt toegang hebben tot de persoonlijke informatie.
Hoe loopt men een besmetting met een bot op?

Een bot-programma kan de computer besmetten via een virus of via een beveiligingslek in de browser of besturingssyteem. Wanneer een bot een computer heeft besmet, kan deze computer gebruikt worden om de bot verder te verspreiden.
Hoe kun je een besmetting met een bot herkennen?
Wanneer een computer besmet is met een bot, kun je dit herkennen aan een aantal ‘symptomen’:

• Een bot op uw computer kan de opdracht hebben gekregen om bijvoorbeeld een website aan te vallen of spamberichten te ver¬sturen. De computer zal daarvoor intensief gebruik maken van uw internetverbinding. Wanneer je bijvoorbeeld een emailbericht wilt versturen of een website wilt bezoeken, zult u merken dat dit allemaal zeer traag verloopt. Als je merkt dat je internetverbinding continu informatie opvraagt en verstuurt, zelfs zonder dat je internetbrowser geopend is of je met een andere internetactiviteit bezig bent, is meestal een hacker op de achtergrond bezig. Je kunt overigens een klein pictogram met informatie over de internetverbinding onderaan je taakbalk zichtbaar maken door bij internetverbinding/status van LAN-verbinding/eigenschappen aan te vinken ‘Pictogram in systeemvak weergeven gedurende de verbinding.’ Je kunt daar ook nagaan hoeveel info verzonden en ontvangen is. Als je weinig surft en dit aantal is hoog, is er iets aan de hand.

• Zodra een bot op uw computer is geïnstalleerd, zal deze vaak proberen uw antivirusprogramma of uw firewall uit te schakelen.

• U kunt door middel van een poortscan controleren of vreemden toegang hebben tot uw computer. Dit kan er op wijzen dat uw computer besmet is met een bot. Meer informatie hierover leest u op http://www.surfopsafe.nl/scans.

Wie zijn draadloze internetverbinding niet beveiligt, speelt met vuur. Niemand is verplicht zijn draadloze internetverbinding te beveiligen. ,,Maar weet dan dat je grote risico's loopt'', luidt de boodschap van hoofdcommissaris Luc Beirens van de internetpolitie. ,,Bij een 'dossier' in Gent zijn we binnengevallen bij iemand omdat we hadden vastgesteld dat die persoon kinderporno van het internet had gedownload. Zijn vrouw reageerde hysterisch, begrijpelijk. Bleek dat de man in kwestie niet de dader was, maar het slachtoffer van iemand die misbruik maakte van zijn draadloze verbinding. Maar dat kunnen wij pas na een onderzoek van de computer thuis vaststellen.'' Te veel draadloze verbindingen zijn niet beveiligd, stelt de internetpolitie elke dag vast. Beirens: ,,We hebben de proef op de som genomen en hebben in Brussel een ritje in onze wijk gemaakt, met een computer op schoot. Van de 250 netwerken die we op het spoor zijn gekomen, waren er welgeteld tien beveiligd. Nu zal dat al wat meer zijn, maar particulieren besteden onwaarschijnlijk weinig aandacht aan de beveiliging van hun computersysteem thuis….'' (Bron : De Standaard 5/08/2006)

Wat kunt u doen?
• Installeer een antivirus-programma en een firewall en houd deze up-to-date. Windows heeft een eigen ingebouwde firewall, maar een interessant en gratis alternatief dat efficiënter werkt is ZoneAlarm (http://www.zonealarm.com  : kies de gratis versie zone alarm ) Aan de hand van een antivirus-programma kun je zien of je al besmet bent met een bot en deze vervolgens verwijderen. Een firewall houdt indringers buiten de deur en kan voorkomen dat uw computer misbruikt wordt.
 
• Als je met een draadloos internetsysteem in je huis werkt, zorg er dan voor dat de draadloze toegang via een paswoord beveiligd is. In Vlaanderen en Nederland zijn duizenden plaatsen waar je gratis kan surfen op het netwerk van medebewoners, omdat deze mensen niet weten dat ze hun draadloos netwerk moeten beveiligen. Een groep wardrivers uit Nederland heeft een blauwdruk gemaakt van de draadloze Wi-Fi infrastructuur in Nederland en een groot stuk van Vlaanderen. Op deze site worden deze gegevens geprojecteerd op de kaart van Nederland en Vlaanderen. Via de kaart is het mogelijk om in te zoomen tot op straatniveau, zodat zichtbaar wordt, wie er een draadloos netwerk heeft, en wie niet en waar je desgevallend gratis kan inloggen met je laptop. ( http://www.wardrivemap.nl/  ) Eenmaal iemand is ingelogd in je netwerk en jouw verbinding en ip-nummer gebruikt om te surfen kan men er ook misbruik van maken om te hacken of andere criminele activiteiten uit te voeren. Als er achteraf klacht wordt ingediend, komt men via het ip-nummer terecht bij diegene die (zonder het te weten) gehackt werd. Slimme jongens rijden met een auto rond tot ze een plaats vinden waar het draadloos internet vrij toegankelijk is (draadloze modems reiken vaak tot 100 m ver). Ze parkeren de auto met laptop voor de deur en maken misbruik van het vrij toegankelijke netwerk.

Mocht je zelf ooit een onbeveiligd netwerk opmerken, kan je met een gratis programma van volgende website de sterkte en richting van het draadloos netwerk opsporen. Een handig tooltje om dit na te kijken is network stumbler:  http://www.netstumbler.com/downloads/
In de veronderstelling dat je een laptop hebt met wlan-kaart, kan je hier gedetailleerd op zien wat de signaalsterkte is, en in welke richting ze toeneemt (al wandelend met de laptop).

• Zorg ervoor dat je browser en besturingssysteem altijd up-to-date zijn, bij voorkeur door middel van automatische updates. Indringers komen meestal binnen via fouten in de oudere versies. Ga naar http://www.surfopsafe.nl  of http://www.waarschuwingsdienst.nl  voor meer informatie.

• Let op met downloaden van bestanden via zo¬genaamde ‘peer-to-peer’ netwerken waarmee je bijvoorbeeld gratis muziekbestanden kunt uitwisselen met andere gebruikers. Virussen doen zich vaak voor als aantrekkelijke bestanden zoals muziek, programma’s en filmpjes. Hierin kan ook een bot verborgen zitten. In een apart onderdeel gaan we daar dieper op in.

• Verwijder direct e-mail van personen of bedrijven die je niet kent, zonder deze te openen.

• Wees voorzichtig met het openen van bijlagen in e-mails. Deze kunnen een bot bevatten, waardoor je computer besmet raakt. Open dus geen bijlagen in e-mails die je niet vertrouwt!

15. Bestanden delen of file-sharing en illegaal downloaden

Jongens actiever in illegaal downloaden dan meisjes. Jongens en meisjes verschillen in hun illegale downloadgedrag, aldus onderzoek door Decker & Lang op 4.400 Amerikaanse scholen, in opdracht van de Business Software Alliance (BSA). Vooral het onbetaald downloaden van software is veel populairder bij jongens. Van hen haalt 53 procent wel eens een programma van het internet, terwijl ‘slechts’ 28 procent van de meisjes dat doet. Bij het downloaden van muziek is er nauwelijks verschil. Van beide groepen doet zo’n 66 procent dat. Het illegaal downloaden van films gebeurt echter weer vaker door jongens (60 %) dan meisjes (51%). Een op de 10 kinderen vraagt wel eens geld voor een illegale kopie en een even groot aantal is wel eens bang betrapt te worden. (Bron: Het Laatste Nieuws 11/04/2006)

Weinig moreel bezwaar tegen gratis downloaden. Nederlanders hebben weinig morele bezwaren tegen het gratis downloaden van muziek, software en films van internet. Een grote groep (40 procent) beschouwt het weliswaar als diefstal, maar bijna drie kwart heeft geen last van het geweten, blijkt uit een dinsdag gepubliceerde representatieve steekproef van Intomart/GfK voor Planet Internet.
Het downloaden van gratis bestanden via uitwisseldiensten zoals Kazaa, LimeWire en BitTorrent is niet illegaal maar wel omstreden. Makers worden immers benadeeld omdat er niet voor hun producten betaald wordt. De amusementsindustrie heeft dat volgens een ruime meerderheid (66 procent) dan ook geheel aan zichzelf te wijten. Het gros van de internetters vindt muziek, games en films in de winkel veel te duur. Slechts 5 procent van de ondervraagden noemt de winkelprijzen aanvaardbaar. Bijna de helft van de ondervraagden kiest daarom wel eens de weg naar illegaal, digitaal aanbod.
Downloaders halen vooral muziek van het web, gevolgd door software en films. Het onderzoek werd uitgevoerd onder duizend Nederlanders met een internetaansluiting. (Bron : De Telegraaf 25/04/2006)

Erg populair bij jongeren zijn programma’s om bestanden met elkaar te delen of te sharen zoals men dat noemt. Een van de meest gekende programma’s is Kazaa. Er zijn nog andere zoals bijvoorbeeld Torrent. 'Napster' is eveneens een gekend programma als aanbieder van muziek, maar nogal wat jongeren werden betrapt en hebben hoge schadevergoedingen moeten betalen omdat ze via Napster muziek uitwisselden. De sharingprogramma’s zijn speciale programmatuur om bestanden te delen met anderen (file sharing). Dit uitwisselen is mogelijk door de bestanden uit te wisselen over het internet met andere mensen, die de zelfde programmatuur gebruiken. Deze bestanden zijn in honderden computers over de gehele wereld opgeslagen. Je bekijkt de inhoudsopgave en maakt via het internet verbinding met de computer naar keuze en kopieert vervolgens de gewenste bestanden naar jouw computer. Het delen van bestanden (file sharing) wordt vooral gebruikt om muziek en computerprogrammatuur met anderen te delen, maar het kan ook worden benut voor educatieve doeleinden als het uitwisselen van huiswerk of materiaal van een gezamenlijk project.
Om van deze diensten gebruik te kunnen maken moet je je registreren en programmatuur van het internet downloaden naar je eigen computer. Je kunt dan aangeven wat je zelf voor programma's te bieden hebt door ze aan de lijst toe te voegen of gebruik maken van programma's van anderen.

Veel voorkomende problemen
Sommige van deze diensten staan hun gebruikers toe alles met elkaar te delen. In de
inhoudsopgave staan dan tekst, audio, plaatsjes, video en computerprogramma's. De meeste van deze bestanden zijn illegale kopieën, die niet mogen worden verspreid vanwege het copyright. In de praktijk wordt voor privégebruik lustig gekopieerd. Het is bekend dat veel van deze diensten worden gebruikt om pornografische en gewelddadige videoclips te verspreiden. Wanneer een kind op zoek gaat naar zijn of haar favoriete popster, kan het uitkomen bij een lijst met bestanden met obscene titels. Het komt ook voor dat de titel vrij onschuldig oogt, maar de inhoud ongewenst is. Het is geen pretje als je onverwacht met een dergelijke inhoud wordt geconfronteerd, terwijl je naar iets geheel anders op zoek was.
Door bestanden op deze manier te delen bestaat er een reëel gevaar dat je een computervirus binnen haalt. Je kent immers de andere computers niet noch de bestanden. Het is daarom van groot belang anti-virus programmatuur te gebruiken en ook regelmatig te actualiseren.
Scholen en bibliotheken staan het delen van bestanden meestal niet toe. Ze installeren simpelweg de benodigde programmatuur niet en voorkomen zo het gebruik.

Veiligheid voorop
Vaak weten ouders niet dat hun kinderen bestanden delen. Je kunt erachter komen door er met je kind over te praten en samen bij 'programma's' te kijken of en welke programmatuur in de computer voorhanden is. Misschien staan er wel snelkoppelingen op het openingsscherm. Voor thuis bedoelde filterprogramma's blokkeren meestal niet het delen van bestanden. Wanneer je dat wel wilt is het verstandig contact op te nemen met de leverancier om er achter te komen of er aanpassingen nodig zijn om bestanden delen te begrenzen of te blokkeren.
Een risico blijft dat onrechtmatige toegang tot jouw bestanden in je computer niet volledig is te voorkomen. Wanneer je je aanmeldt bij een dergelijke dienst dan bepaal je welke bestanden wel en welke niet door anderen mogen worden bekeken. Gegeven de onveiligheid van sommige systemen en programma's kan niet worden gegarandeerd dat derden geen toegang krijgen tot die bestanden, die je liever privé had willen houden. Door je harde schijf te splitsen in een C:/ en een D:/ deel en vervolgens toegang te verlenen tot één van beide, bouw je enige veiligheid in. ( www.partitionmagic.com ; www.ghost.com )

16. Zijn kinderen zich voldoende van gevaren bewust ?

Blijkbaar denken kinderen momenteel heel anders over internet dan hun verontruste ouders of opvoeders. Het dagblad Trouw berichtte op 8 februari 2006 wel over een heel bijzondere soort bijscholing. Jongeren gaven les aan rechercheurs hoe zij met internet omgaan en gaven aan dat volwassenen zich veel meer zorgen maken dan er eigenlijk te maken zijn. Nochtans meldde de gerechtelijke politie dat er in 2005 6000 aangiften waren van zedendelicten via internet. Twee op de drie kinderen Twee van de drie kinderen die op internet surfen, praten daarover niet met hun ouders.

Op de Europese dag van internetveiligheid gaven scholieren op het politiebureau in Breda ‘internetles’ aan een zaaltje vol rechercheurs. Over e-beleving, Sugababes en Superdudes en het verschil tussen erotiek op internet en vrijen in het fietsenhok. ‘Als je vervelende dingen met je laat gebeuren, ligt het aan jezelf’, was een van de boodschappen van de jongeren aan de volwassenen. Die maken zich in toenemende mate zorgen over (seksuele) uitwassen in chatboxen, op msn of op sites als Funkybabes en Funkyhunks. Veelal uit onwetendheid, want de digitale kloof tussen jong en oud wordt groter, hielden de scholieren de politie voor.
De Bredase politie hield in 2005 twee verdachten aan die minderjarigen zouden hebben gedwongen tot seks voor de webcam. ,,Tijdens het onderzoek ontdekten we dat jongeren internet op een eigen manier en in een heel eigen taal gebruiken. Een onontgonnen gebied waar wij wel eens iets meer over wilden weten”, aldus chef van de Bredase recherche, P. Velings.
Tijdens de internetles kregen de rechercheurs van de kids op een groot scherm de volle laag. Afkortingen als OMG (= Oh My God), WTF (= What The Fuck), FF W8EN (= Even Wachten) passeerden razendsnel de revue, maar ook nieuwe termen als kudos, blings, buzzers en winks. Zeer uitvoerig gingen de scholier-docenten in op websites als Sugababes en Superdudes, waarop jongeren zich met nicknames als Stoeipoesj, Pindasletje, Sw33t_girl of Crazykickie profileren.

De websites steken commercieel gezien zo slim in elkaar dat er wel zeer veel geld aan verdiend moet worden. Zo geven de jongeren elkaar punten (Kudos) om uit te maken wie in een bepaalde week ’de lekkerste’ is. Kosten: een euro per week. Kassa, met 700000 profielen op de site en 100000 hits per dag. Ook via msn onderhouden jongeren op grote schaal contacten.

Ouders en scholen zouden meer op gevaren moeten wijzen, is het steeds vaker gehoorde advies om excessen te voorkomen beweerden de jongeren, maar ze waren het daar niet mee eens en zagen niet zoveel problemen in het internet. ,,Buiten school moet de school zich er niet mee bemoeien”, vond havo-scholiere Anke Bloemheuvel (16) van het Bredase Prismacollege. ,,Je hebt zelf in de hand of je iemand ’toevoegt’ of ’blokkeert’.” Zij was met msn wel eens lastig gevallen, maar doet daar niet moeilijk over. ,,Webcammen doe ik alleen met vrienden, niet met vage mensen. Als iemand je pest of seksueel lastig valt, blokkeer je hem gewoon met de rechtermuisknop”.
,,Er verschijnen ongevraagd compromitterende foto’s op het internet”, wijst een van de digitaal rechercheurs op de gevaren. Met erotiek tussen pubers op het internet, is niks mis, vindt hij. ,,Dat gebeurde vroeger in het fietsenhok ook. Maar op het internet kan een vermomde pedofiel ook meedoen. Dat kon in het fietsenhok niet.” Jongeren zijn zich in hun spontaneïteit vaak niet bewust dat er grotere gevaren dreigen dan ze denken. Maar daarmee mag je de positieve, zowel educatieve als ontspannende en communicatieve waarde van het internet niet ondermijnen. Internet en haar afgeleiden is een goede zaak als het met verstand gebruikt wordt.

Daarom toch ook nog enkele tips van de politie aan verontruste ouders :
Toon positieve belangstelling en maak afspraken met je kind omtrent internet.
Zorg voor een schuilnaam waaraan niet te zien is dat het om een kind gaat.
Maak geen afspraken voor ontmoetingen met onbekenden.
Zorg ervoor dat kinderen ongewenste gebeurtenissen op het internet bespreken.
Bekijk af en toe de ’geschiedenis’ van de browser om te zien op welke sites het kind was.
Maak duidelijk dat de virtuele wereld een schijnwereld is. Wie zich voordoet als kind, kan in werkelijkheid een volwassene zijn.
(Bron www.trouw.nl 08/02/2006)

17 SMS-bedrog SMS van onbekende kan truc van oplichters zijn

Wie een sms berichtje krijgt toegezonden dat aan de verkeerde persoon is gericht kijkt voortaan beter uit!! Zo waarschuwen de consumFoto GSMentenorganisatie OIVO en het ministerie van economie, want het gaat mogelijks om een vorm van bedrog. Wie een sms’je krijgt in de zin van : “Bedankt voor het fijne weekend. Ik ben echt blij dat wij elkaar gezien hebben. Het was heel fijn.”, kan voortaan beter uit zijn doppen kijken. Veel consumenten sturen uit beleefdheid een berichtje terug met de mededeling dat het smsje niet voor hen bedoeld was.  De kans bestaat echter dat u opnieuw een sms krijgt in de zin van :
“Ja, en nog eens bedankt voor alles.” Wat veel consumenten zich niet realiseren , is dat het gaat om betaal-sms’jes. Per teruggestuurd en ontvangen bericht betaalt u 1 euro. Toch wordt in geen enkel bericht melding gemaakt van een prijsaanduiding of wie de afzender is. Vaak kopen de fraudeurs ( indirect ) in bulk sms’jes aan bij grote operatoren en rekenen nadien aan hun klant 1 euro per berichtje aan. Het verschil tussen aan- en verkoopprijs is hun winst. Tim Ampe van de Federale Overheidsdienst Economie kan niet zeggen hoeveel Belgen al in de val zijn gelopen maar deze praktijken kunnen altijd gemeld worden bij: de ombudsman van de Telecommunicatie, Barricadenplein 1, 1000 Brussel   of bij de Federale Overheidsdienst Economie, WTC II Simon Bolivarlaan 30, 1000 Brussel.

(Bron : http://www.superkrediet.be/blog/2007/04/13/sm...)

 

18. Internetverslaving: een groeiend, wereldwijd fenomeen

Een internetverslaving begint vaak als een hobby waar mensen vervolgens steeds meer tijd in gaan steken. Er is een groot verschil tussen internetgebruik in het algemeen en een internetverslaving.

Gewoon internetgebruik wordt problematisch wanneer iemands maatschappelijke, sociale, fysieke en psychische leven, worden verstoord door het overmatig gebruiken van internet. Wanneer je verslaafd bent aan internet vertoon je vaak kenmerken behorende bij een verslaving zoals; moeilijk zonder internet kunnen, niet meer kunnen stoppen en het ervaren van onthoudingsverschijnselen. Een internetverslaving kan gekoppeld zijn aan verschillende internetactiviteiten zoals het bekijken van porno, het chatten in chatrooms of het spelen van computerspellen.

Vaak heeft de gebruiker het gevoel op internet een wereld te hebben waarin bepaalde zaken bereikt worden, welke in het echte leven niet bereikt worden. Iemand kan vervolgens steeds meer in de virtuele wereld gaan leven in plaats van in de echte wereld, en ontwikkelt in de virtuele wereld bijvoorbeeld ook sociale contacten.

Er zijn verschillende kenmerken behorende bij een internetverslaving welke veelal overeenkomen met algemene verslavingskenmerken. Een belangrijk kenmerk is de eerder genoemde verstoring van het dagelijks leven. Dit is te herkennen aan het niet goed functioneren op school, werk of in sociale contacten. Vaak krijgen mensen, die overmatig gebruik maken van internet, signalen uit hun omgeving over het internetgebruik of over hun gedrag. Ondanks deze signalen en het eigen besef dat het niet goed gaat, blijven zij veel tijd doorbrengen op het internet.

Mensen met een internetverslaving zetten andere activiteiten, zoals afspraken, eten en slapen steeds meer hiervoor opzij, om nog meer tijd aan het internet te besteden. Wanneer er geen mogelijkheid is om van internet gebruik te maken, voelt iemand met een internetverslaving zich vaak onrustig. Mogelijk doet iemand pogingen het gebruik te verminderen maar lukt dit herhaaldelijk niet. Hiernaast komt het geregeld voor dat mensen zich schamen voor het overmatige internetgebruik, dat men niet eerlijk is tegen anderen en dat wordt geprobeerd het gebruik te verbergen. Een aanwijzing voor een internetverslaving is de aanwezigheid van onthoudingsverschijnselen zoals angstigheid, irritatie en prikkelbaarheid.

Het is bekend dat bepaalde mensen gevoeliger zijn voor verslavingen dan anderen. Vermoedelijk speelt dit bij een internetverslaving ook een rol. Mensen die overmatig gebruik maken van internet hebben mogelijk de behoefte een gemis op te vullen.  (Bron : www.korrelatie.nl )

 

Internetverslaving is een wereldwijd fenomeen geworden. In Zuid-Korea gebruiken liefst 97,3% van de kinderen tussen 6 en 19 het internet. In het land bestaan al 190 centra om internetverslaving te laten behandelen. Er werken meer dan 1.000 begeleiders. Ook in de VS is onlangs het eerste programma voor de behandeling van internetverslaving van start gegaan. In de staat Washington kan een cursus van 45 dagen worden gevolgd. In Duitsland zijn 1 miljoen mensen of een kleine 3% van de totale internetbevolking verslaafd. Duitsland was het eerste land dat een Europees zomerkamp organiseerde voor internetverslaafde kinderen. Dat vond plaats in het kuststadje Boltenhagen in 2003. China zal in 2010 zijn definitie van internetverslaving bekendmaken. Verwacht wordt dat die definitie zegt dat verslaafden meer dan 40 uur per week online zijn en gedragsproblemen vertonen wanneer ze niet voor een computer zitten. Het gaat daarbij vooral om angstaanvallen wanneer niet online en moeilijkheden om gewone relaties te onderhouden. 10 miljoen van de in totaal 340 miljoen internetgebruikers zouden verslaafd zijn, velen onder hen jonge gamesverslaafden.Chinese desintoxicatieprogramma's zijn ronduit gevaarlijk. Een 15-jarige jongen werd afgelopen zomer in een van deze ‘boot camps' gewoon doodgeslagen. De nieuwe definitie zal vergezeld gaan van een aantal richtlijnen die door hulpverleners moeten worden gerespecteerd. Het gebruik van elektro-shocks is ondertussen al verbannen.

Meer weten : http://www.internetondercontrole.nl/

19. SMS-GSM bedrog. Nieuw onderzoek kinderen en mobiele telefonie

 

De stichting Mijn Kind Online wil dat er eindelijk een einde wordt gemaakt aan misleidende SMS-diensten. Uit nieuw onderzoek blijkt dat een kwart van de Nederlandse jongeren wel eens is opgezadeld met een ongewild abonnement op een sms-dienst. Tegen hun zin en vaak zonder dat ze het weten zijn ze tussen de 10 en 200 Euro kwijt aan diensten als wallpapers, ringtones en spelletjes voor de mobiele telefoon. Ook één op de tien kinderen tussen 8 en 12 jaar met een mobiele telefoon zijn de dupe van deze misleiding. De uikomsten zijn afkomstig uit het onderzoek Altijd Binnen Bereik dat onlangs is uitgevoerd in opdracht van de stichting Mijn Kind Online en Digivaardig & Digibewust onder duizend kinderen en jongeren van 8 t/m 17 jaar.

Volgens Remco Pijpers van de stichting Mijn Kind Online wordt er met misleidende sms-diensten miljoenen verdiend. "Al sinds 2003 is er een sms-gedragscode die hieraan een einde zou moeten maken. Na klachten van consumenten en een appèl van EZ-staatssecretaris Frank Heemskerk heeft de sms-industrie de gedragscode telkens aangepast. Maar de problemen zijn daardoor niet verdwenen. Het onderzoek toont het tegendeel aan. Werd er twee jaar geleden nog reclame gemaakt met gratis ringtones waar een betaald abonnement aan bleek vast te zitten, nu krijgen kinderen en jongeren reclames te zien die slim zijn verpakt in spelletjes, quizzen en prijsvragen. Die werken de onduidelijkheid in de hand.

Remco Pijpers is ook ontevreden over de reclamecode voor sms-diensten. “Die laat ruimte om kinderen en jongeren te misleiden. De diensten worden vooral gepromoot via televisie, met name TMF, maar ook op sites voor kinderen. Die reclames zijn de afgelopen jaren keer op keer door de Reclame Code Commissie misleidend bevonden. Reclames moeten zó transparant zijn, dat zelfs een kind van tien begrijpt dat zijn prepaid-tegoed eraan gaat."

Het representatieve onderzoek Altijd Binnen Bereik, dat is gedaan via het panel van onderzoeksbureau Qrius, laat zien hoeveel minderjarigen de dupe zijn. De helft is 10 Euro armer gemaakt, 32 procent is tussen de 10 en 30 Euro kwijt, acht procent tussen 30 en 50 Euro, en acht procent tussen 50 en 100 Euro. Vooral VMBO-leerlingen zijn slachtoffer van een ongewenst abonnement. Lees hier verder.

 

20. Positieve aspecten van het internet

Tot nu toe hebben we voortdurend gewezen op de talrijke gevaren van internet. Maar het is niet allemaal kommer en kwel. Dankzij het internet zijn er ook heel wat positieve gevolgen tot stand gekomen.

Veel ouders zijn bang dat tieners door hun oeverloze bezoeken aan chatrooms en forums individualistisch en egocentrisch worden, dat zij een hekel krijgen aan sociale contacten en dat zij nooit maatschappelijke betrokkenheid zullen ontwikkelen. Maar dat klopt helemaal niet, zeggen Amerikaanse wetenschappers van de Northwestern University in de staat Illinois.
De stuurse tiener die urenlang op zijn kamer zit te internetten, is helemaal niet asociaal en teruggetrokken. Terwijl hij zit te chatten, ontwikkelt hij juist zijn sociale vaardigheden en zijn maatschappelijk bewustzijn. Dat blijkt uit recente onderzoeken, meldde het wetenschappelijk blad NewScientist dinsdag op zijn website.

Uit twee onderzoeken van online ontmoetingsplaatsen die vooral door jongeren worden bezocht, blijkt dat internet in de plaats is gekomen van plaatsen waar jongeren elkaar buiten ontmoetten. Zij komen leeftijdgenoten minder vaak tegen in winkelcentra en parken en veel vaker in chatrooms en op forums. De onderzoekers stellen dat regelmatige gebruikers van tienerchatrooms veel meer maatschappelijk betrokken zijn dan hun leeftijdgenoten die niet of minder online chatten.

Vaak doen berichten de ronde over meisjes die via internetcontacten het slachtoffer worden van seksueel misbruik door mannen die zich voordoen als tieners, maar daarbij gaat het om een zeer klein percentage van de internetgebruikers, zeggen de onderzoekers. De Californische onderzoekster Danah Boyd stelt daartegenover dat de meeste tieners op internet actief zijn om contact te krijgen met schoolgenoten en mensen die dezelfde belangstelling hebben. Contacten met vreemden zoeken zij meestal niet. En als vreemden ongewenst contact zoeken, negeren de meeste jongeren dat.

Een op de vijf Amerikaanse tieners heeft zelf een weblog. Het bijhouden van zo’n ‘dagboek’ is volgens David Huffaker van Northwestern University goed voor de communicatieve vaardigheden. Bloggers leren volgens hem beter hoe ze een verhaal moeten opbouwen en hoe ze contacten kunnen onderhouden met anderen.
De experts zeggen dat ouders hun kinderen moeten blijven waarschuwen voor pedofielen en stalkers op het internet. Maar zij doen er geen goed aan de internettijd van hun zoons en dochters drastisch te beperken omdat die dan allerlei mogelijkheden missen om hun eigen identiteit, hun sociale vaardigheden en leiderschapscapaciteiten te ontwikkelen.
(ANP http://www.trosradar.nl/ )

Cursus voor jongeren via chatbox Op 4 april start Altrecht Preventie een cursus in een chatbox voor jongeren waarvan de ouders psychische problemen hebben. Deelnemers komen onder begeleiding van een deskundige bij elkaar in een chatbox op de site www.familievan.nl , waar ze ervaringen uitwisselen, leren omgaan met de ziekteverschijnselen van hun vader of moeder, en leren goed voor zichzelf te (blijven) zorgen. De cursus is gratis en aanmelden gaat via de website door middel van een vragenlijst. Ook broers, zussen, ouders, partners en andere familieleden van iemand met psychische problemen kunnen terecht op de site, bijvoorbeeld voor coaching via e-mail, informatie, tips of ervaringsverhalen. De site is mede mogelijk gemaakt door familie- en andere belangenorganisaties. (Bron: E-zine Jeugdzorg 03/04/2006)

Kindertelefoon krijgt meer zware gevallen via internet Kinderen met emotionele problemen leggen hun situatie aan de Kindertelefoon liever uit in een chatgesprek dan via een telefoongesprek. Dat constateert de Kindertelefoon op basis van de gegevens over 2005. In dat jaar heeft de Kindertelefoon ruim 178-duizend gesprekken gevoerd met kinderen en jongeren van 8 tot 18 jaar waarvan ruim vierduizend via de chat. De drie belangrijkste onderwerpen bij de chatgesprekken zijn relaties, geweld en emotionele problemen, maar de problemen komen via de chat drie keer zo vaak voor als via de telefoon. Het grote aantal gesprekken over zware onderwerpen komt mogelijk door de laagdrempeligheid van internet. Kinderen en jongeren die bellen te eng vinden durven wel te chatten. Een andere oorzaak kan de leeftijd van de kinderen zijn. Chatten doen vooral jongeren tussen dertien en zestien jaar, de telefoon wordt het meest gebruikt door kinderen tot dertien jaar. (Bron: http://www.e-hulp.nl/  13/03/2006)

Chatten tegen een jeugddepressie. Last van een dipje, down of depressief? Op zoek naar een luisterend oor of goed advies? De vraag naar sessies is overweldigend. Maandelijks melden zich bijvoorbeeld bij het Jeugdriagg in Noord-Holland ongeveer veertig jongeren voor de chattherapie.
In het digitale tijdperk van msn en e-mail kunnen jongeren zelfs voor psychotherapie terecht op internet. „Chat die nare gevoelens je rugzak uit.“ Nora heeft een ingewikkeld leven. Tenminste, dat vindt ze zelf. „Soms ben ik gewoon heel vrolijk, en dan denk ik dat mijn problemen meevallen. Maar dan word ik op een gegeven moment weer helemaal down, en kan niks me meer schelen.“

Nora (15) heeft depressieve gevoelens en daarom blowt en drinkt ze na school. „Dan kan ik mijn problemen even vergeten.“ Ze is in therapie, op internet. Via de website www.pratenonline.nl  chat ze met een therapeut. Het zijn geen vrijblijvende sessies, maar een online behandeling voor depressie. In Nederland heeft ongeveer zes procent van de jongeren tot 25 jaar een depressie; in totaal kampen jaarlijks ongeveer 80.000 jongeren ermee. Internet is volgens Lianne van der Zanden van het Trimbos Instituut voor geestelijke gezondheidszorg een goede manier om ze in een vroeg stadium te bereiken.
„De schroom om naar een hulpverlener te stappen is groot. Jongeren schamen zich voor hun problemen, ze willen niet toegeven dat het niet goed gaat. Op internet valt die gêne weg.“
Bovendien kunnen ze op internet anoniem blijven, waardoor jongeren veel meer open praten over hun problemen. Ook voor Nora is dat een reden om therapiesessies te volgen via www.pratenonline.nl .
„Ik hoef niet in het echt met iemand te praten, en zo kan ik mijn gevoelens beter uiten.“

Op internet verschijnen dan ook steeds meer sites waar jongeren via chatsessies of op fora hun problemen kwijt kunnen. Zo heeft ook de Kindertelefoon het chatten ontdekt, en kunnen jongeren bij het Trimbos Instituut de internetcursus ‘Grip op je dip' volgen. Op de website pratenonline.nl kunnen jongeren tussen de twaalf en twintig jaar hun problemen kwijt. Aan elkaar, op het forum ‘dump en deel’, maar ook via chatsessies aan een therapeut. Na een succesvol proefjaar is de site nu officieel in de lucht, als onderdeel van de Jeugdriagg Noord Holland Zuid. De vraag naar sessies is overweldigend. Maandelijks melden zich ongeveer veertig jongeren voor de chattherapie, waarmee de site zelfs aan haar eigen succes ten onder dreigt te gaan. Door een eenmalige subsidie van Zilveren Kruis weten de online-therapeuten het nog even uit te zingen, maar de toekomst is onzeker. Pien Oijevaar, psycholoog en initiatiefnemer: „We hebben geen reclame gemaakt, maar jongeren weten ons toch te vinden. Te goed eigenlijk. We hebben maar budget voor 25 nieuwe aanmeldingen per maand. Als we nog verder groeien, moeten we met wachtlijsten gaan werken.“

Terwijl juist het ontbreken van wachtlijsten een van de succesfactoren is van de online therapie. Oijevaar: „Als jongeren hulp zoeken, moeten ze gewoonlijk eerst naar hun ouders, de huisarts, jeugdzorg en daarna komen ze pas bij een therapeut terecht. Dan zijn ze maanden verder. Bij ons vullen ze een test in op internet en binnen een paar dagen hebben ze hun eerste chatsessie.“ Maar niet iedere jongere met een depressie kan geholpen worden via internet. De Kindertelefoon verwijst jongeren met ernstige problemen door naar de reguliere hulpverlening.

Het Trimbos screent deelnemers voor de cursus door middel van een ‘depressietest’. Alleen jongeren met een lichte tot matige depressie kunnen meedoen. Van der Zanden: „Als er zwaardere problemen zoals psychose, schizofrenie of een ernstige depressie meespelen, sturen we ze door.“
De therapeuten van pratenonline.nl proberen de jongeren in vijf sessies op weg te helpen. Soms is de behandeling daarmee afgesloten, soms is het een eerste aanzet tot verdere hulp. Oijevaar: „Wij hebben echt niet de illusie dat alle problemen in vijf chats opgelost zijn.“ De chatsessies zijn geen vervanging van reguliere therapie, benadrukt Oijevaar, maar een alternatief. En ze werken preventief. „We bereiken via de site jongeren die anders veel langer met hun depressieve gevoelens waren doorgelopen. Die hadden dan pas in een veel later stadium hulp gekregen.“

Ook voor Nora zijn de chatsessies een eerste stap. „Het is nog lang niet opgelost, maar het voelt wel als een begin en dat is voor mij een hele grote stap.“ (Bron : Saskia Wijdoogen http://www.bndestem.nl/  03/03/2006)

Mama msn't. Ouders met pubers in huis kennen het probleem maar al te goed: het moment dat praten niet meer lukt. Je tiener lijkt onbenaderbaar en als ouder weet je je geen raad meer. Hoe houd je dan toch contact? Een moeder vertelt hoe zij het deed, op het Forum van Ouders Online:
"Het idee kwam spontaan in me op. Mijn dochter zat achter msn en ik logde hierbeneden ook in op mijn eigen account. Niet dat ik een fervente msn-er ben, maar ik heb het meer om te kijken hoe het nou allemaal precies werkt, dat msn. Maar okee, hier volgt wat ik toen deed. Het idee kwam heel spontaan in me op. Ik vroeg mijn dochter om advies als zou zij een vragenbeantwoordster zijn in een problemenrubriek in een tijdschrift. (Daar is ze gek op). Het ging ongeveer als volgt: Beste Ilse, Ik heb een dochter van 16 jaar en ............. vervolgens noemde ik alle zaken en zaakjes waar wij met haar tegenaan liepen op. En ik eindigde met: Lieve Ilse wat moet ik nou doen, weet jij een oplossing?
Eerst verscheen er natuurlijk een berichtje van haar (omringd) met allerlei emoticons met lachende gezichtjes, dat ik mijn dochter nog maar één keer moest vergeven. "Maar ja, Ilse", reageerde ik toen, "dat nog één keer vergeven hebben we inmiddels al een paar keer gehad, dus dat blijkt niet zo goed te werken voor haar. Wat nu Ilse?" En zo ontstond er een gesprek, waarin zij uiteindelijk met de oplossingen aankwam die van mezelf hadden kunnen zijn. Ze wist het dus goed al die tijd en nam het nu eindelijk serieus dat de grens echt in zicht gekomen was en gehandhaafd diende te worden."
(Bron : Justine Pardoen http://mijnkindonline.web-log.nl/ )